ਮਨੋਰਥਾਖ੍ਯਾ ਚ ਪਰਾ ਭੀਮਦ੍ਵਾਦਸ਼ਿਕਾ ਤਥਾ । ਇਤ੍ਯੇਵਮਾਦਯੋ ਭੇਦਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਃ ਸਂਤ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਮਨੋਰਥ ਨਾਮ ਵਾਲੀ ਤੇ ਭੀਮ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਵੀ ਹੋਰ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਹਨ।
ਵ੍ਰਤੇष੍ਵੇਤੇषੁ ਯੇ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਸ਼੍ਰੋਤਾਰੋ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਤ੍ਯਯ ਸਂਗਤਾਃ
ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ।
ਪ੍ਰਿਯਂਕਰਾਸ਼੍ਚ ਬਾਲਾਨਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਤੇ । ਮਾਸਿਮਾਸ੍ਯੇਕਦਿਵਸੇ ਦਰ੍ਸ਼ੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਵ੍ਰਤਾ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਅਮਾਵੱਸ ਦੇ ਦਿਨ ਸ਼ਰਾਧ ਵਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤृਪ੍ਯਂਤਿ ਪਿਤਰੋ ਯੇषਾਂ ਤੇ ਧਨ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਭੋਜਨੇषੂਪਪਨ੍ਨੇषੁ ਭੋਜ੍ਯਂ ਯਚ੍ਛਂਤਿ ਸਾਦਰਾਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਧਨਵੰਤ ਤੇ ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਠੀਕ ਭੋਜਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਭਿਨ੍ਨਮੁਖਰਾਗੇਣ ਸ਼ਿष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਅਟੁੱਟ ਪਿਆਰ ਤੇ ਸਹੀ ਚਲਣ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਭਕ੍ਤਿਮਂਤੋ ਮਧੁਸੂਦਨਸ੍ਯ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯਾਖਿਲਨਾਯਕਸ੍ਯ । ਸਤ੍ਯੇਨ ਹੀਨਾ ਰਜਸਾਪਿ ਯੁਕ੍ਤਾ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਤੇ ਨਾਕਮਨਂਤਪੁਣ੍ਯਾਃ
ਜੋ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਨਾਰਾਇਣ, ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਚ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹੋਣ ਤੇ ਰਜਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਤਸ੍ਤਾਂ ਯਮੁਨਾਂ ਸੀਤਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਗੋਦਾਵਰੀਂ ਨਦੀਮ੍ । ਸੇਵਂਤੇ ਯੇ ਸ਼ੁਭਾਚਾਰਾਃ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਪਰਾਯਣਾਃ
ਜੋ ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ ਤੇ ਵਿਟਸਤਾ, ਯਮੁਨਾ, ਸੀਤਾ, ਗੋਦਾਵਰੀ ਵਰਗੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਦਾਨ 'ਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪਂਥਾਨਂ ਨਰਕਸ੍ਯ ਕਦਾਚਨ । ਯੇ ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਮਿਹ ਸ਼ਰ੍ਮਦਾਯਾਂ ਮਜ੍ਜਂਤਿ ਤੁष੍ਯਂਤ੍ਯਪਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਨਰਕ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਜੋ ਇੱਥੇ ਨਰਮਦਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਨਦੀ 'ਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਧੂਯ ਪਾਪਾਨਿ ਮਹੇਸ਼ਲੋਕਂ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਚਿਰਂ ਰਮਂਤੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਧੋ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਨਾਤਾਸ਼੍ਚਰ੍ਮਨਦੀ ਤੀਰੇ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਨਿਯਤਾ ਨਰਾਃ । ਵ੍ਯਾਸਾਸ਼੍ਰਮੇ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤੇ ਨਰਾ ਨਾਕਿਨਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਆਸ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਂਗਾਜਲੇ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਚ ਕੇਦਾਰੇ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤਥਾ । ਵ੍ਯਾਸਾਸ਼੍ਰਮੇ ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਚ ਮृਤਾਸ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਯਾਗ, ਕੇਦਾਰ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਵਿਆਸ ਆਸ਼ਰਮ ਜਾਂ ਪ੍ਰਭਾਸ 'ਚ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਯੋਗਾਭ੍ਯਾਸੇਨ ਵਾ ਮृਤਾਃ । ਹਰਿਰਿਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਯੇषਾਂ ਤੇ ਨ ਪੁਨਰ੍ਭਵਾਃ
ਜੋ ਦਵਾਰਕਾ ਜਾਂ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ 'ਚ, ਜਾਂ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰਕੇ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਚ 'ਹਰੀ' ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਮਪਿ ਯੇ ਵਿਪ੍ਰ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਪੁਰਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਮਜ੍ਜਂਤਿ ਗੋਮਤੀ ਤੀਰੇ ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਕੇਸ਼ਵਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਦਵਾਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਗੋਮਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਨਵੰਤ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।
ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵਾਸੇ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਯੇ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ । ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਚ ਨਂਦਾਯਾਂ ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਕੇਸ਼ਵਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਨਰ-ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਆਵਾਸ 'ਚ ਜਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨੰਦਾ 'ਚ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਨਵੰਤ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।
षਣ੍ਮਾਸਮੁषਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸਂਨਿਧੌ । ਤੇ ਨੂਨਮਚ੍ਯੁਤਾਤ੍ਮਾਨੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਯੁਰਘਹਾਰਿਣਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਚੁਤ ਦੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਾਪ ਹਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ।
ਅਨੇਕ ਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਪੁਣ੍ਯਤੋਯੇ ਮਜ੍ਜਂਤਿ ਤੋਯੇ ਮਣਿਕਰ੍ਣਿਕਾਯਾਃ । ਨਮਂਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਮਵਾਪ੍ਯਕਾਸ਼ੀਂ ਤੇ ਵੈ ਮਯਾਪੀਹ ਭਵਂਤਿ ਵਂਦ੍ਯਾਃ
ਜੋ ਮਨਿਕਰਨਿਕਾ ਦੇ ਜਲ 'ਚ, ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹਨ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਯੇ ਤੁ ਭੂਮੌ ਦਰ੍ਭ ਤਿਲੈਃ ਸਹ । ਤਿਲਾਨ੍ਵਿਕੀਰ੍ਯ ਲੋਹਂ ਚ ਦਤ੍ਵਾ ਧੇਨੁਂ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਤੇ ਤਿਲ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਿਲ ਛਿੜਕਦੇ ਹਨ, ਲੋਹਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਯੇ ਮृਤਾ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਉਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹੇ ਪਦੇ
ਜੋ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਾ-ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਨਿਰ੍ਮਮਾ ਨਿਰਹਂਕਾਰਾ ਯੇ ਮृਤਾਸ੍ਤੇऽਪਿ ਨਾਕਿਨਃ । ਸ੍ਤੈਨ੍ਯਾਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਾਃ ਸਤਤਂ ਸਂਤੁष੍ਟਾਃ ਸ੍ਵਧਨੇਨ ਚ
ਜੋ ਮਮਤਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਸਦਾ ਚੋਰੀ ਦੇ ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਧਨ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ,
ਸ੍ਵਭਾਗ੍ਯੇਨੋਪਜੀਵਂਤਿ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਾਂ ਵਾਣੀਂ ਨਿਰਾਬਾਧਾਂ ਮਧੁਰੋਪਾਯ ਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਮਿੱਠੀ, ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਤੇ ਝੂਠ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ,
ਸ੍ਵਾਗਤੇਨਾਭਿਭਾषਂਤੇ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਸ਼ੁਭਾਨਾਮਸ਼ੁਭਾਨਾਂ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਫਲਸਂਚਯੇ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਕਰਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਵਿੱਚ,
ਵਿਪਾਕਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਵਿਪ੍ਰ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਧਨਧਰ੍ਮਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਨਾਂ ਧਰ੍ਮਮਾਰ੍ਗਾਨੁਯਾਯਿਨਾਮ੍
ਜੋ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਧਨ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ,
ਪ੍ਰੋਤ੍ਸਾਹਂ ਵਰ੍ਧਯਂਤੇ ਯੇ ਮੋਦਂਤੇ ਦਿਵਿ ਤੇ ਨਰਾਃ । ਹੇਮਂਤੇ ਵਹ੍ਨਿਦੋ ਯਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਜਲਪ੍ਰਦਃ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਤੇ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ,
ਵਰ੍षਾ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਦਾਤਾ ਚ ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮੋਦਤੇ ਚਿਰਮ੍ । ਪੁਣ੍ਯਕਾਲੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਨਿਤ੍ਯ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਾਦਿषੁ
ਜੋ ਬਰਸਾਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਆਸ਼੍ਰਯ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਨਿੱਤ ਹੋਣ ਜਾਂ ਵਖ-ਵਖ ਸਮਿਆਂ ਤੇ,
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸ ਨੂਨਂ ਸੁਰਲੋਕਭਾਕ੍
ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨਂ ਦਰਿਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਭੋਃ ਕ੍ਸ਼ਮਿਤ੍ਵਂ ਯੂਨਾਂ ਤਪੋ ਜ੍ਞਾਨਵਤਾਂ ਚ ਮੌਨਮ੍ । ਇਚ੍ਛਾਨਿਵृਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸੁਖੋਚਿਤਾਨਾਂ ਦਯਾ ਚ ਭੂਤੇषੁ ਦਿਵਂ ਨਯਂਤਿ
ਗਰੀਬ ਦਾ ਦਾਨ, ਨੌਜਵਾਨ ਦੀ ਮਾਫੀ, ਗਿਆਨੀ ਦਾ ਤਪ, ਵਿਦਵਾਨ ਦਾ ਚੁੱਪ, ਆਰਾਮੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡਣਾ, ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ — ਇਹ ਸਭ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਿਵਿਧਃ ਕਰ੍ਮਸਂਬਂਧਃ ਪਾਪਪੁਣ੍ਯਸਮੁਦ੍ਭਵਃ । ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਣਯਃ
ਕਰਮ ਦੇ ਦੋ ਤਰੀਕੇ ਹਨ, ਪਾਪ ਤੇ ਪੁੰਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ; ਸੱਚ ਤੇ ਆਧਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਪੋਧ੍ਯਾਨਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਤਾਰਣਾਯ ਭਵਾਂਬੁਧੇਃ । ਪਾਪਂ ਤੁ ਪਤਨਾਯੋਕ੍ਤਂ ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤਪ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਭਵਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਣ ਲਈ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਪਾਪ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਚ ਹੀ — ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਬਲੇਨ ਪਰਿਚਾਰੇਣ ਸ਼ੌਰ੍ਯੇਣਾਭਿਯੁਤਸ੍ਯ ਚ । ਪੁਣ੍ਯਹੀਨਸ੍ਯ ਵੈ ਪੁਂਸਸ੍ਤਦ੍ਬਲਾਦਿਵ ਲੀਯਤੇ
ਤਾਕਤ, ਸੇਵਾ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ, ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਇਹ ਗੁਣ ਹੋਣ, ਪਰ ਪੁੰਨ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਤਾਕਤ ਤੇ ਗੁਣ ਵੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਨ੍ਨਤਾ ਗਿਰਿ ਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਂਤਿ ਸੁਪੁष੍ਟਕਾਃ । ਪਤਂਤਿ ਵਾਤਵੇਗੇਨ ਸਮੂਲਾਸ੍ਤੁ ਘਨਾ ਅਪਿ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚੇ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੁੱਖ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਹਵਾ ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਉਹ ਜੜਾਂ ਸਮੇਤ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਘਣੇ ਹੋਣ।