ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤੈਕਾਦਸ਼ੀ ਤਿਥਿਃ । ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਸਮਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪਾਦਤ੍ਰਾਣਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ 5.96.
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਤਿਥੀ ਬਣਾਈ ਗਈ; ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਇਕ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤਾਮੁਪੋष੍ਯ ਵਿਧਾਨੇਨ ਪੁਰੁषਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਏਕਾਦਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਃ ਪਾਪਂ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਭਵਤਿ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਪਾਪ ਗਿਆਰਾਂ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਰੋ ਨਿਰ੍ਦ੍ਧੂਯ ਤਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਮਾਨ੍ਭਵੇਤ੍ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜਸੂਯਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਪਾਪ ਛੇਤੀ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਦੀ ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਸੌ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾ ਵੀ—
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯੁਪਵਾਸਸ੍ਯ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਂਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍ । ਏਕਤਃ ਕ੍ਰਤਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਤਪਾਂਸਿ ਚ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਦੀ ਸੋਲ੍ਹਵੀਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਨ; ਇਕ ਪਾਸੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਅਤੇ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਤਪ—
ਮਹਾਦਾਨਾਦਿਦਾਨਾਨਿ ਵ੍ਰਤਂ ਵੈष੍ਣਵਮੇਕਤਃ । ਵੈष੍ਣਵਵ੍ਰਤਜੋ ਧਰ੍ਮੋ ਧਰ੍ਮੋ ਯਜ੍ਞਾਦਿਸਂਭਵਃ
ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਛੋਟੇ ਦਾਨ, ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਵ੍ਰਤ; ਵੈਸ਼ਨਵ ਵ੍ਰਤ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਨੇਕੀ ਅਤੇ ਯਜਨ ਤੋਂ ਆਈ ਨੇਕੀ—
ਏਕਤ੍ਰ ਤੁਲਿਤੌ ਧਾਤ੍ਰਾ ਤਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵੋ ਭਵੇਦ੍ਗੁਰੁਃ । ਹਰਿਵਾਸਰ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਚ੍ਯੁਤਾਨਂਤਭਾषਿਣਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਰਚਨਹਾਰ ਤੋਲਦਾ ਹੈ, ਪਹਿਲਾ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਭਗਤ ਜੋ ਅਚਲ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਦਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ—
ਨਾਹਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤੇਭ੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰ ਬਿਭੇਮ੍ਯਹਮ੍ । ਯੇषਾਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪੌਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਮੁਪੋषਿਤਃ
ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਖਾਸ ਹਕ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਰ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਸਹਾਤ੍ਮਨਾ ਸ ਪੁਰੁषਾਞ੍ਛਤਮੁਦ੍ਧਰਤੇ ਬਲਾਤ੍ । ਉਪੋषਣਂ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਰੁਭਯੋਰਪਿ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਸਮੇਤ, ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਸੌ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਉੱਠਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਦੋਵੇਂ ਪੱਖਾਂ 'ਚ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸ ਪੁਰੁषੋ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤ੍ਯੇਕਭਾਜਨਮ੍ । ਜਯਾ ਚ ਵਿਜਯਾ ਚੈਵ ਜਯਂਤੀ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਯਾ, ਵਿਜਯਾ ਤੇ ਜਯੰਤੀ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾ ਵਂਜੁਲੀ ਚੈਵ ਪਕ੍ਸ਼ਸਂਵਰ੍ਧਿਨੀ ਵਰਾ । ਤਿਲਦੁਗ੍ਧਾ ਪਰਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਅਖਂਡਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਤਥਾ
ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਸ਼ਾ, ਵੰਜੁਲੀ, ਪੱਖ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਵਰਾ; ਤਿਲਦੁਧੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਅਖੰਡ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਵੀ।
ਮਨੋਰਥਾਖ੍ਯਾ ਚ ਪਰਾ ਭੀਮਦ੍ਵਾਦਸ਼ਿਕਾ ਤਥਾ । ਇਤ੍ਯੇਵਮਾਦਯੋ ਭੇਦਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਃ ਸਂਤ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਮਨੋਰਥ ਨਾਮ ਵਾਲੀ ਤੇ ਭੀਮ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਵੀ ਹੋਰ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਹਨ।
ਵ੍ਰਤੇष੍ਵੇਤੇषੁ ਯੇ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਸ਼੍ਰੋਤਾਰੋ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਤ੍ਯਯ ਸਂਗਤਾਃ
ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ।
ਪ੍ਰਿਯਂਕਰਾਸ਼੍ਚ ਬਾਲਾਨਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਤੇ । ਮਾਸਿਮਾਸ੍ਯੇਕਦਿਵਸੇ ਦਰ੍ਸ਼ੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਵ੍ਰਤਾ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਅਮਾਵੱਸ ਦੇ ਦਿਨ ਸ਼ਰਾਧ ਵਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤृਪ੍ਯਂਤਿ ਪਿਤਰੋ ਯੇषਾਂ ਤੇ ਧਨ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਭੋਜਨੇषੂਪਪਨ੍ਨੇषੁ ਭੋਜ੍ਯਂ ਯਚ੍ਛਂਤਿ ਸਾਦਰਾਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਧਨਵੰਤ ਤੇ ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਠੀਕ ਭੋਜਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਭਿਨ੍ਨਮੁਖਰਾਗੇਣ ਸ਼ਿष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਅਟੁੱਟ ਪਿਆਰ ਤੇ ਸਹੀ ਚਲਣ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਭਕ੍ਤਿਮਂਤੋ ਮਧੁਸੂਦਨਸ੍ਯ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯਾਖਿਲਨਾਯਕਸ੍ਯ । ਸਤ੍ਯੇਨ ਹੀਨਾ ਰਜਸਾਪਿ ਯੁਕ੍ਤਾ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਤੇ ਨਾਕਮਨਂਤਪੁਣ੍ਯਾਃ
ਜੋ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਨਾਰਾਇਣ, ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਚ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹੋਣ ਤੇ ਰਜਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਤਸ੍ਤਾਂ ਯਮੁਨਾਂ ਸੀਤਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਗੋਦਾਵਰੀਂ ਨਦੀਮ੍ । ਸੇਵਂਤੇ ਯੇ ਸ਼ੁਭਾਚਾਰਾਃ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਪਰਾਯਣਾਃ
ਜੋ ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ ਤੇ ਵਿਟਸਤਾ, ਯਮੁਨਾ, ਸੀਤਾ, ਗੋਦਾਵਰੀ ਵਰਗੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਦਾਨ 'ਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪਂਥਾਨਂ ਨਰਕਸ੍ਯ ਕਦਾਚਨ । ਯੇ ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਮਿਹ ਸ਼ਰ੍ਮਦਾਯਾਂ ਮਜ੍ਜਂਤਿ ਤੁष੍ਯਂਤ੍ਯਪਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਨਰਕ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਜੋ ਇੱਥੇ ਨਰਮਦਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਨਦੀ 'ਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਧੂਯ ਪਾਪਾਨਿ ਮਹੇਸ਼ਲੋਕਂ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਚਿਰਂ ਰਮਂਤੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਧੋ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਨਾਤਾਸ਼੍ਚਰ੍ਮਨਦੀ ਤੀਰੇ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਨਿਯਤਾ ਨਰਾਃ । ਵ੍ਯਾਸਾਸ਼੍ਰਮੇ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤੇ ਨਰਾ ਨਾਕਿਨਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਆਸ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਂਗਾਜਲੇ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਚ ਕੇਦਾਰੇ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤਥਾ । ਵ੍ਯਾਸਾਸ਼੍ਰਮੇ ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਚ ਮृਤਾਸ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਯਾਗ, ਕੇਦਾਰ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਵਿਆਸ ਆਸ਼ਰਮ ਜਾਂ ਪ੍ਰਭਾਸ 'ਚ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਯੋਗਾਭ੍ਯਾਸੇਨ ਵਾ ਮृਤਾਃ । ਹਰਿਰਿਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਯੇषਾਂ ਤੇ ਨ ਪੁਨਰ੍ਭਵਾਃ
ਜੋ ਦਵਾਰਕਾ ਜਾਂ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ 'ਚ, ਜਾਂ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰਕੇ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਚ 'ਹਰੀ' ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਮਪਿ ਯੇ ਵਿਪ੍ਰ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਪੁਰਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਮਜ੍ਜਂਤਿ ਗੋਮਤੀ ਤੀਰੇ ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਕੇਸ਼ਵਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਦਵਾਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਗੋਮਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਨਵੰਤ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।
ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵਾਸੇ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਯੇ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ । ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਚ ਨਂਦਾਯਾਂ ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਕੇਸ਼ਵਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਨਰ-ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਆਵਾਸ 'ਚ ਜਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨੰਦਾ 'ਚ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਨਵੰਤ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।
षਣ੍ਮਾਸਮੁषਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸਂਨਿਧੌ । ਤੇ ਨੂਨਮਚ੍ਯੁਤਾਤ੍ਮਾਨੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਯੁਰਘਹਾਰਿਣਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਚੁਤ ਦੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਾਪ ਹਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ।
ਅਨੇਕ ਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਪੁਣ੍ਯਤੋਯੇ ਮਜ੍ਜਂਤਿ ਤੋਯੇ ਮਣਿਕਰ੍ਣਿਕਾਯਾਃ । ਨਮਂਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਮਵਾਪ੍ਯਕਾਸ਼ੀਂ ਤੇ ਵੈ ਮਯਾਪੀਹ ਭਵਂਤਿ ਵਂਦ੍ਯਾਃ
ਜੋ ਮਨਿਕਰਨਿਕਾ ਦੇ ਜਲ 'ਚ, ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹਨ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਯੇ ਤੁ ਭੂਮੌ ਦਰ੍ਭ ਤਿਲੈਃ ਸਹ । ਤਿਲਾਨ੍ਵਿਕੀਰ੍ਯ ਲੋਹਂ ਚ ਦਤ੍ਵਾ ਧੇਨੁਂ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਤੇ ਤਿਲ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਿਲ ਛਿੜਕਦੇ ਹਨ, ਲੋਹਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਯੇ ਮृਤਾ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਉਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹੇ ਪਦੇ
ਜੋ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਾ-ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਨਿਰ੍ਮਮਾ ਨਿਰਹਂਕਾਰਾ ਯੇ ਮृਤਾਸ੍ਤੇऽਪਿ ਨਾਕਿਨਃ । ਸ੍ਤੈਨ੍ਯਾਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਾਃ ਸਤਤਂ ਸਂਤੁष੍ਟਾਃ ਸ੍ਵਧਨੇਨ ਚ
ਜੋ ਮਮਤਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਸਦਾ ਚੋਰੀ ਦੇ ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਧਨ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ,
ਸ੍ਵਭਾਗ੍ਯੇਨੋਪਜੀਵਂਤਿ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਾਂ ਵਾਣੀਂ ਨਿਰਾਬਾਧਾਂ ਮਧੁਰੋਪਾਯ ਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਮਿੱਠੀ, ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਤੇ ਝੂਠ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ,