ਆਦਰਂਤਿ ਪ੍ਰਤੀਤਾ ਯੇ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਕੁਲੇ ਜਾਤਾ ਦਯਾਵਂਤੋ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਸ਼ਠਾ ਅਤੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਦਇਆਲੂ ਅਤੇ ਇਜ਼ਤਦਾਰ ਲੋਕ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸਾਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਾਃ ਸਦਾਚਾਰਾਸ੍ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਯੇ ਪੂਤਾਃ ਪਰਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਗਿਰਾ
ਜੋ ਦਇਆਲੂ ਹਨ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਨਾ ਕਰਮ, ਨਾ ਮਨ, ਨਾ ਬੋਲ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵਾਸਤਾ ਰੱਖਦੇ।
ਰਮਯਂਤਿ ਨ ਸਤ੍ਵਸ੍ਥਾਸ੍ਤੇਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਸਦਾ ਕਰ੍ਮਯਥੋਕ੍ਤੇਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਵਿਹਿਤਾਨਿ ਚ
ਜੋ ਸਦਾ ਨੇਕੀਆਂ 'ਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ; ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਯਮਤ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਤ੍ਮਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਮਨੋ ਵਾਕ੍ਕਾਯਿਕੇ ਧਰ੍ਮੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਸਦਾ
ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਮਨ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਨੇਕੀ 'ਤੇ ਸਦਾ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਸਾਧੂਨਾਂ ਸਂਮਤੋ ਯਸ਼੍ਚ ਸ ਭਵੇਦ੍ਦੇਵਤਾਤਿਥਿਃ । ਵਚੋਵੇਗਂ ਮਨੋਵੇਗਂ ਯੋ ਵੇਗਮੁਦਰੋਦ੍ਭਵਮ੍
ਜੋ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਬੋਲ, ਮਨ ਅਤੇ ਪੇਟ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਉਪਸ੍ਥਵੇਗਂ ਸਹਤੇ ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗੀ ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ । ਯੇषਾਂ ਗੁਣੇषੁ ਸਂਤੋषੋ ਵਾਣੀ ਯੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜੋ ਜਨਨ-ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਸਹਿ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ 'ਚ ਸੰਤੋਖ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸੁਣੀ ਹੋਈ ਗੱਲ 'ਤੇ ਨਾਪਤੋਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪਰਮਾਰ੍ਥੇ ਮਤਿਰ੍ਯੇषਾਂ ਤੇ ਸ਼ਿष੍ਟਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਵ੍ਰਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਯੇ ਕੋਪਾਚ੍ਛ੍ਰਿਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਮਤ੍ਸਰਾਤ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੇ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਲਾਭ ਨੂੰ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਮਾਨਾਪਮਾਨਾਭ੍ਯਾਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤੁ ਪ੍ਰਮਾਦਤਃ । ਮਤਿਂ ਰਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਯੇ ਲੋਭਾਨ੍ਮਨੋ ਰਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਕਾਮਤਃ
ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਨੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਤੋਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਰੂਰ ਤੋਂ, ਸਮਝ ਨੂੰ ਲਾਲਚ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮਂ ਰਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਦੁਃਸਂਗਾਤ੍ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਚ ਵਿਧਿਵਦੁਪਵਾਸਪਰਾਯਣਾਃ
ਜੋ ਨੇਕੀ ਨੂੰ ਮਾੜੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜੋ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖਣ 'ਚ ਲਗਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲੇऽਸਿਤੇ ਚ ਯੇ ਵਿਪ੍ਰ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਮਾਤੇਵ ਸਰ੍ਵਬਾਲਾਨਾਮੌषਧਂ ਰੋਗਿਣਾ ਮਿਵ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੰਦ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਜਾਂ ਘਟਦੀ ਪੱਖ 'ਚ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਸਭ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ, ਜਾਂ ਦਵਾਈ ਬਿਮਾਰ ਲਈ।
ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤੈਕਾਦਸ਼ੀ ਤਿਥਿਃ । ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਸਮਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪਾਦਤ੍ਰਾਣਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ 5.96.
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਤਿਥੀ ਬਣਾਈ ਗਈ; ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਇਕ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤਾਮੁਪੋष੍ਯ ਵਿਧਾਨੇਨ ਪੁਰੁषਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਏਕਾਦਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਃ ਪਾਪਂ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਭਵਤਿ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਪਾਪ ਗਿਆਰਾਂ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਰੋ ਨਿਰ੍ਦ੍ਧੂਯ ਤਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਮਾਨ੍ਭਵੇਤ੍ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜਸੂਯਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਪਾਪ ਛੇਤੀ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਦੀ ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਸੌ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾ ਵੀ—
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯੁਪਵਾਸਸ੍ਯ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਂਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍ । ਏਕਤਃ ਕ੍ਰਤਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਤਪਾਂਸਿ ਚ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਦੀ ਸੋਲ੍ਹਵੀਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਨ; ਇਕ ਪਾਸੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਅਤੇ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਤਪ—
ਮਹਾਦਾਨਾਦਿਦਾਨਾਨਿ ਵ੍ਰਤਂ ਵੈष੍ਣਵਮੇਕਤਃ । ਵੈष੍ਣਵਵ੍ਰਤਜੋ ਧਰ੍ਮੋ ਧਰ੍ਮੋ ਯਜ੍ਞਾਦਿਸਂਭਵਃ
ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਛੋਟੇ ਦਾਨ, ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਵ੍ਰਤ; ਵੈਸ਼ਨਵ ਵ੍ਰਤ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਨੇਕੀ ਅਤੇ ਯਜਨ ਤੋਂ ਆਈ ਨੇਕੀ—
ਏਕਤ੍ਰ ਤੁਲਿਤੌ ਧਾਤ੍ਰਾ ਤਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵੋ ਭਵੇਦ੍ਗੁਰੁਃ । ਹਰਿਵਾਸਰ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਚ੍ਯੁਤਾਨਂਤਭਾषਿਣਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਰਚਨਹਾਰ ਤੋਲਦਾ ਹੈ, ਪਹਿਲਾ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਭਗਤ ਜੋ ਅਚਲ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਦਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ—
ਨਾਹਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤੇਭ੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰ ਬਿਭੇਮ੍ਯਹਮ੍ । ਯੇषਾਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪੌਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਮੁਪੋषਿਤਃ
ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਖਾਸ ਹਕ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਰ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਸਹਾਤ੍ਮਨਾ ਸ ਪੁਰੁषਾਞ੍ਛਤਮੁਦ੍ਧਰਤੇ ਬਲਾਤ੍ । ਉਪੋषਣਂ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਰੁਭਯੋਰਪਿ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਸਮੇਤ, ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਸੌ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਉੱਠਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਦੋਵੇਂ ਪੱਖਾਂ 'ਚ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸ ਪੁਰੁषੋ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤ੍ਯੇਕਭਾਜਨਮ੍ । ਜਯਾ ਚ ਵਿਜਯਾ ਚੈਵ ਜਯਂਤੀ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਯਾ, ਵਿਜਯਾ ਤੇ ਜਯੰਤੀ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾ ਵਂਜੁਲੀ ਚੈਵ ਪਕ੍ਸ਼ਸਂਵਰ੍ਧਿਨੀ ਵਰਾ । ਤਿਲਦੁਗ੍ਧਾ ਪਰਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਅਖਂਡਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਤਥਾ
ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਸ਼ਾ, ਵੰਜੁਲੀ, ਪੱਖ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਵਰਾ; ਤਿਲਦੁਧੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਅਖੰਡ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਵੀ।
ਮਨੋਰਥਾਖ੍ਯਾ ਚ ਪਰਾ ਭੀਮਦ੍ਵਾਦਸ਼ਿਕਾ ਤਥਾ । ਇਤ੍ਯੇਵਮਾਦਯੋ ਭੇਦਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਃ ਸਂਤ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਮਨੋਰਥ ਨਾਮ ਵਾਲੀ ਤੇ ਭੀਮ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਵੀ ਹੋਰ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਹਨ।
ਵ੍ਰਤੇष੍ਵੇਤੇषੁ ਯੇ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਸ਼੍ਰੋਤਾਰੋ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਤ੍ਯਯ ਸਂਗਤਾਃ
ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ।
ਪ੍ਰਿਯਂਕਰਾਸ਼੍ਚ ਬਾਲਾਨਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਤੇ । ਮਾਸਿਮਾਸ੍ਯੇਕਦਿਵਸੇ ਦਰ੍ਸ਼ੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਵ੍ਰਤਾ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਅਮਾਵੱਸ ਦੇ ਦਿਨ ਸ਼ਰਾਧ ਵਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤृਪ੍ਯਂਤਿ ਪਿਤਰੋ ਯੇषਾਂ ਤੇ ਧਨ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਭੋਜਨੇषੂਪਪਨ੍ਨੇषੁ ਭੋਜ੍ਯਂ ਯਚ੍ਛਂਤਿ ਸਾਦਰਾਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਧਨਵੰਤ ਤੇ ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਠੀਕ ਭੋਜਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਭਿਨ੍ਨਮੁਖਰਾਗੇਣ ਸ਼ਿष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਅਟੁੱਟ ਪਿਆਰ ਤੇ ਸਹੀ ਚਲਣ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਭਕ੍ਤਿਮਂਤੋ ਮਧੁਸੂਦਨਸ੍ਯ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯਾਖਿਲਨਾਯਕਸ੍ਯ । ਸਤ੍ਯੇਨ ਹੀਨਾ ਰਜਸਾਪਿ ਯੁਕ੍ਤਾ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਤੇ ਨਾਕਮਨਂਤਪੁਣ੍ਯਾਃ
ਜੋ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਨਾਰਾਇਣ, ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਚ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹੋਣ ਤੇ ਰਜਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਤਸ੍ਤਾਂ ਯਮੁਨਾਂ ਸੀਤਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਗੋਦਾਵਰੀਂ ਨਦੀਮ੍ । ਸੇਵਂਤੇ ਯੇ ਸ਼ੁਭਾਚਾਰਾਃ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਪਰਾਯਣਾਃ
ਜੋ ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ ਤੇ ਵਿਟਸਤਾ, ਯਮੁਨਾ, ਸੀਤਾ, ਗੋਦਾਵਰੀ ਵਰਗੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਦਾਨ 'ਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪਂਥਾਨਂ ਨਰਕਸ੍ਯ ਕਦਾਚਨ । ਯੇ ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਮਿਹ ਸ਼ਰ੍ਮਦਾਯਾਂ ਮਜ੍ਜਂਤਿ ਤੁष੍ਯਂਤ੍ਯਪਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਨਰਕ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਜੋ ਇੱਥੇ ਨਰਮਦਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਨਦੀ 'ਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਧੂਯ ਪਾਪਾਨਿ ਮਹੇਸ਼ਲੋਕਂ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਚਿਰਂ ਰਮਂਤੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਧੋ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਨਾਤਾਸ਼੍ਚਰ੍ਮਨਦੀ ਤੀਰੇ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਨਿਯਤਾ ਨਰਾਃ । ਵ੍ਯਾਸਾਸ਼੍ਰਮੇ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤੇ ਨਰਾ ਨਾਕਿਨਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਆਸ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।