ਜੀਵਿਤਸ੍ਯ ਫਲਂ ਚੈਤਦ੍ਯਦ੍ਦਾਮੋਦਰਕੀਰ੍ਤਨਮ੍ । ਕੀਰ੍ਤਨਾਦ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਜੀਵਨ ਦਾ ਫਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਦਾਮੋਦਰ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਗਾਈਏ। ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਅਸੀਮ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਕਰਨ ਨਾਲ।
ਦੁਰਿਤਾਨਿ ਵਿਲੀਯਂਤੇ ਤਮਾਂਸੀਵ ਦਿਨੋਦਯੇ । ਗਾਥਾਂ ਗਾਯਂਤਿ ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵੈष੍ਣਵੀਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਪਾਪ ਵੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਨਵੀ ਗਾਥਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਨਿਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਮੇਵ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਯੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਵਾਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁਖ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿਰਫ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤਾ ਧੀਰਾਸ੍ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਵਾਸੁਦੇਵਜਪਾਸਕ੍ਤਾਨਪਿ ਪਾਪਕृਤੋ ਜਨਾਨ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਜਪ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਪਾਪੀ ਲੋਕ ਵੀ।
ਨੋਪਸਰ੍ਪਨ੍ਤਿ ਤਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰ ਯਮਦੂਤਾਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣਾਃ । ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਜਂਤੂਨਾਂ ਵਿਹਾਯ ਹਰਿਕੀਰ੍ਤਨਮ੍
ਭ੍ਰਾਹਮਣ, ਯਮ ਦੇ ਕਠੋਰ ਦੂਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਸ਼ਮਨਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਯੇ ਯਾਚਿਤਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਯਂਤਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਦਤ੍ਵਾ ਵਦਂਤਿ ਚ
ਦੋਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਹਰੀ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਜੋ ਮੰਗੇ ਜਾਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਿਆਰਾ ਦਿੰਦੇ ਤੇ ਚੰਗਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤਦਾਨਫਲਾ ਯੇ ਚ ਤੇ ਨਰਾਃਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਵਰ੍ਜਯਂਤਿ ਦਿਵਾਸ੍ਵਾਪਂ ਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵਸਹਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਜੋ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਦਿਨ ਵਿਚ ਸੌਣ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਪਰ੍ਵਣ੍ਯਾਸ਼੍ਰਯਭੂਤਾ ਯੇ ਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਦ੍ਵਿषਤਾਮਪਿ ਯੇ ਦੋषਾਨ੍ਨ ਵਦਂਤਿ ਕਦਾਚਨ
ਜੋ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦੇ।
ਕੀਰ੍ਤਯਂਤਿ ਗੁਣਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਯੇ ਪਰੇषਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨ ਵਿਤਪ੍ਯਂਤਿ ਮਤ੍ਸਰਾਤ੍
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ ਈਰਖਾ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ਼੍ਚਾਭਿਨਂਦਂਤਿ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੌ ਚ ਨਿਵृਤ੍ਤੌ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਮੇਵ ਚ
ਜੋ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਰਮ ਅਤੇ ਸੰਯਮ ਦੋਵੇਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਅਨੁਸਾਰ।
ਆਦਰਂਤਿ ਪ੍ਰਤੀਤਾ ਯੇ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਕੁਲੇ ਜਾਤਾ ਦਯਾਵਂਤੋ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਸ਼ਠਾ ਅਤੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਦਇਆਲੂ ਅਤੇ ਇਜ਼ਤਦਾਰ ਲੋਕ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸਾਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਾਃ ਸਦਾਚਾਰਾਸ੍ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਯੇ ਪੂਤਾਃ ਪਰਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਗਿਰਾ
ਜੋ ਦਇਆਲੂ ਹਨ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਨਾ ਕਰਮ, ਨਾ ਮਨ, ਨਾ ਬੋਲ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵਾਸਤਾ ਰੱਖਦੇ।
ਰਮਯਂਤਿ ਨ ਸਤ੍ਵਸ੍ਥਾਸ੍ਤੇਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਸਦਾ ਕਰ੍ਮਯਥੋਕ੍ਤੇਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਵਿਹਿਤਾਨਿ ਚ
ਜੋ ਸਦਾ ਨੇਕੀਆਂ 'ਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ; ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਯਮਤ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਤ੍ਮਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਮਨੋ ਵਾਕ੍ਕਾਯਿਕੇ ਧਰ੍ਮੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਸਦਾ
ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਮਨ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਨੇਕੀ 'ਤੇ ਸਦਾ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਸਾਧੂਨਾਂ ਸਂਮਤੋ ਯਸ਼੍ਚ ਸ ਭਵੇਦ੍ਦੇਵਤਾਤਿਥਿਃ । ਵਚੋਵੇਗਂ ਮਨੋਵੇਗਂ ਯੋ ਵੇਗਮੁਦਰੋਦ੍ਭਵਮ੍
ਜੋ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਬੋਲ, ਮਨ ਅਤੇ ਪੇਟ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਉਪਸ੍ਥਵੇਗਂ ਸਹਤੇ ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗੀ ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ । ਯੇषਾਂ ਗੁਣੇषੁ ਸਂਤੋषੋ ਵਾਣੀ ਯੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜੋ ਜਨਨ-ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਸਹਿ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ 'ਚ ਸੰਤੋਖ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸੁਣੀ ਹੋਈ ਗੱਲ 'ਤੇ ਨਾਪਤੋਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪਰਮਾਰ੍ਥੇ ਮਤਿਰ੍ਯੇषਾਂ ਤੇ ਸ਼ਿष੍ਟਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਵ੍ਰਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਯੇ ਕੋਪਾਚ੍ਛ੍ਰਿਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਮਤ੍ਸਰਾਤ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੇ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਲਾਭ ਨੂੰ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਮਾਨਾਪਮਾਨਾਭ੍ਯਾਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤੁ ਪ੍ਰਮਾਦਤਃ । ਮਤਿਂ ਰਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਯੇ ਲੋਭਾਨ੍ਮਨੋ ਰਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਕਾਮਤਃ
ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਨੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਤੋਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਰੂਰ ਤੋਂ, ਸਮਝ ਨੂੰ ਲਾਲਚ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮਂ ਰਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਦੁਃਸਂਗਾਤ੍ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਚ ਵਿਧਿਵਦੁਪਵਾਸਪਰਾਯਣਾਃ
ਜੋ ਨੇਕੀ ਨੂੰ ਮਾੜੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜੋ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖਣ 'ਚ ਲਗਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲੇऽਸਿਤੇ ਚ ਯੇ ਵਿਪ੍ਰ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਮਾਤੇਵ ਸਰ੍ਵਬਾਲਾਨਾਮੌषਧਂ ਰੋਗਿਣਾ ਮਿਵ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੰਦ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਜਾਂ ਘਟਦੀ ਪੱਖ 'ਚ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਸਭ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ, ਜਾਂ ਦਵਾਈ ਬਿਮਾਰ ਲਈ।
ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤੈਕਾਦਸ਼ੀ ਤਿਥਿਃ । ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਸਮਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪਾਦਤ੍ਰਾਣਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ 5.96.
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਤਿਥੀ ਬਣਾਈ ਗਈ; ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਇਕ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤਾਮੁਪੋष੍ਯ ਵਿਧਾਨੇਨ ਪੁਰੁषਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਏਕਾਦਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਃ ਪਾਪਂ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਭਵਤਿ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਪਾਪ ਗਿਆਰਾਂ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਰੋ ਨਿਰ੍ਦ੍ਧੂਯ ਤਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਮਾਨ੍ਭਵੇਤ੍ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜਸੂਯਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਪਾਪ ਛੇਤੀ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਦੀ ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਸੌ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾ ਵੀ—
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯੁਪਵਾਸਸ੍ਯ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਂਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍ । ਏਕਤਃ ਕ੍ਰਤਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਤਪਾਂਸਿ ਚ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਦੀ ਸੋਲ੍ਹਵੀਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਨ; ਇਕ ਪਾਸੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਅਤੇ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਤਪ—
ਮਹਾਦਾਨਾਦਿਦਾਨਾਨਿ ਵ੍ਰਤਂ ਵੈष੍ਣਵਮੇਕਤਃ । ਵੈष੍ਣਵਵ੍ਰਤਜੋ ਧਰ੍ਮੋ ਧਰ੍ਮੋ ਯਜ੍ਞਾਦਿਸਂਭਵਃ
ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਛੋਟੇ ਦਾਨ, ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਵ੍ਰਤ; ਵੈਸ਼ਨਵ ਵ੍ਰਤ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਨੇਕੀ ਅਤੇ ਯਜਨ ਤੋਂ ਆਈ ਨੇਕੀ—
ਏਕਤ੍ਰ ਤੁਲਿਤੌ ਧਾਤ੍ਰਾ ਤਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵੋ ਭਵੇਦ੍ਗੁਰੁਃ । ਹਰਿਵਾਸਰ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਚ੍ਯੁਤਾਨਂਤਭਾषਿਣਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਰਚਨਹਾਰ ਤੋਲਦਾ ਹੈ, ਪਹਿਲਾ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਭਗਤ ਜੋ ਅਚਲ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਦਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ—
ਨਾਹਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤੇਭ੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰ ਬਿਭੇਮ੍ਯਹਮ੍ । ਯੇषਾਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪੌਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਮੁਪੋषਿਤਃ
ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਖਾਸ ਹਕ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਰ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਸਹਾਤ੍ਮਨਾ ਸ ਪੁਰੁषਾਞ੍ਛਤਮੁਦ੍ਧਰਤੇ ਬਲਾਤ੍ । ਉਪੋषਣਂ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਰੁਭਯੋਰਪਿ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਸਮੇਤ, ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਸੌ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਉੱਠਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਦੋਵੇਂ ਪੱਖਾਂ 'ਚ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸ ਪੁਰੁषੋ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤ੍ਯੇਕਭਾਜਨਮ੍ । ਜਯਾ ਚ ਵਿਜਯਾ ਚੈਵ ਜਯਂਤੀ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਯਾ, ਵਿਜਯਾ ਤੇ ਜਯੰਤੀ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾ ਵਂਜੁਲੀ ਚੈਵ ਪਕ੍ਸ਼ਸਂਵਰ੍ਧਿਨੀ ਵਰਾ । ਤਿਲਦੁਗ੍ਧਾ ਪਰਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਅਖਂਡਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਤਥਾ
ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਸ਼ਾ, ਵੰਜੁਲੀ, ਪੱਖ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਵਰਾ; ਤਿਲਦੁਧੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਅਖੰਡ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਵੀ।