ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਘੋਰਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਭਯਾਵਹਮ੍ । ਦਾਤਾ ਹਿ ਨ ਸ੍ਮਰੇਦ੍ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਾਹੀ ਨ ਯਾਚਤੇ ੫੦ 7.3.
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਾਨ ਦੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਤੇ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮੰਗਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਉਭਯੋਰ੍ਨਰਕੇ ਵਾਸੋ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਦਿਵਾਕਰੌ । ਤਸ੍ਮਾਦਿਮੌ ਮਹਾਪਾਪੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਾਹਾਰਿਣੌ ਪ੍ਰਭੋ
ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਨਯਂਤੁ ਕਿਂਕਰਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਰਕਂ ਪ੍ਰਤਿਦਾਰੁਣਮ੍
ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਆਖੋ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਪਾ ਦੇਣ।
ਯਮਾਜ੍ਞਯਾ ਤਤੋ ਦੂਤਾਃ ਸਂਦष੍ਟੌष੍ਠਪੁਟਾਃ ਕ੍ਰੁਧਾ । ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਰ੍ਨਰਕੇ ਘੋਰੇ ਤਾਵੇਤੌ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਦੂਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਠ ਕਸ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜਾ, ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਆਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਦਿਨੇ ਰਾਜਨ੍ਨਨਯਾ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ । ਯਮਦੂਤੈਃ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਨੀਤੋऽਹਂ ਯਮਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਉਸੇ ਦਿਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਯਮਦੂਤਾਂ ਵਲੋਂ ਫੜ ਕੇ ਯਮ ਦੇ ਮੰਦਰ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਮਯਾਪਿ ਤਤ੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤਦਾਕਰ੍ਣਯ ਭੂਪਤੇ । ਮੂਲਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਵਿਸ੍ਮਯਪ੍ਰਦਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਕੰਮ ਮੈਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸੁਣ। ਮੈਂ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇ।
ਪੁਰਾਸੀਤ੍ਸਰ੍ਵਗੋ ਨਾਮ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਹਂ ਮਹਾਕੁਲਃ । ਸੌਰਾष੍ਟ੍ਰਦੇਸ਼ਵਾਸੀ ਚ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਸਰਵਗ ਨਾਂ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਘਰ ਦਾ, ਸੌਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਵੇਦ ਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਸੀ।
ਇਯਂ ਮਂਜੂਕषਾ ਨਾਮ ਮਮ ਪਤ੍ਨੀ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ । ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਪਵਿਤ੍ਰਕੁਲਸਂਭਵਾ
ਇਹ ਮੰਜੂਕਸ਼ਾ ਨਾਂ ਦੀ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਨਾਮ ਵਾਲੀ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਰ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ।
ਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋऽਹਂ ਮਹਾਭਾਗ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਵਯਸਾਧਨੈਃ । ਅਵਜ੍ਞਾਂ ਮਨਸਾ ਪਿਤ੍ਰੋਸ਼੍ਚਕਾਰਾਹਂ ਯੁਵੈਕਦਾ
ਮੈਂ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਗੁਮਾਨ ਵਿੱਚ ਲਾਪਰਵਾਹ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਉਗਰਾਹ ਕਰ ਬੈਠਾ।
ਅਹਂ ਭੂਰਿ ਸਭਾਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯੋ ਵਨਸ੍ਥਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਕृਤ੍ । ਧਨਵਾਨ੍ਸੁਨ੍ਦਰੋ ਜ੍ਞਾਨੀ ਜ੍ਞਾਤਿਪੋषਣਤਤ੍ਪਰਃ
ਮੈਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵਧਾਈ ਜਾਂਦਾ, ਹਰੇਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਧਨਵਾਨ, ਸੋਹਣਾ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਮਮੈਵ ਪੁਂਸਃ ਪਿਤਰੌ ਤੌ ਚ ਪਾਪਪਰਾਯਣੌ । ਮੁਖਰੌ ਦਯਯਾਹੀਨੌ ਪਾਖਂਡਿਸਙ੍ਗ ਲੋਲੁਪੌ
ਮੇਰੇ ਮਾਪੇ ਪਾਪਾਂ ਵੱਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਬੇਰਹਮ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਦਇਆ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਝੂਠਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੇ ਲਾਲਚੀ ਸਨ।
ਪੌਰੁषਂ ਜੀਵਨਂ ਚੈਵ ਧਨਂ ਚੈਵ ਕੁਲਂ ਤਥਾ । ਵਿਦ੍ਯਾ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਪਿਤृਭ੍ਯਾਂ ਵਿਫਲੀਕृਤਮ੍
ਮਰਦਾਨਗੀ, ਜਿੰਦਗੀ, ਧਨ, ਕੁਲ, ਵਿਦਿਆ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਜਿਤਨਾ ਵੀ ਮੇਰਾ ਸੀ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਵਿਅਰਥ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਦ੍ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਮਯਾ ਨृਪ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਅਵਜ੍ਞਯਾ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਪਿਤ੍ਰੋਃ ਸੇਵਾ ਸ਼ੁਭਪ੍ਰਦਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਉਹ ਸੇਵਾ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਅਨੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਰਾਜਨ੍ਸਦਾਰੋऽਹਂ ਯਮਾਜ੍ਞਯਾ । ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਨਰਕੇ ਦੂਤੈਰ੍ਯਤ੍ਰਤੌ ਪਾਪਿਨਾਂਵਰੌ
ਇਸ ਕਰਤੂਤ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ।
ਏਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਪਾਪਾਭ੍ਯਾਂ ਸਦਾਰੇਣ ਮਯਾ ਨृਪ । ਸ੍ਥਿਤਂ ਚ ਨਰਕੇ ਘੋਰੇ ਯਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਤਤ੍
ਉਹ ਦੋ ਪਾਪੀਆਂ ਤੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ—ਸੁਣੋ, ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ।
ਯੁਗਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯੁਗਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਅਨੁਭੂਤਂ ਮਹਾਦੁਃਖਂ ਨਰਕਸ੍ਯ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਰੋੜ ਯੁਗਾਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਕਰੋੜ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ, ਮੈਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿਆ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਨਰਕਾਂਤੇ ਤਤਃ ਸੋऽਹਂ ਕਾਂਤਯਾ ਸਹ ਭੂਪਤੇ । ਗृਧ੍ਰਪਕ੍ਸ਼ਕੁਲੇਜਾਤੌ ਮृਤਮਾਂਸਾਸ਼ਨੌ ਤਥਾ
ਨਰਕ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਗਿਧਾਂ ਦੇ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮਾਸ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਏਤਾਵਪਿ ਚ ਤੌ ਰਾਜਨ੍ਨਰਕਾਂਤ ਗਤੈषਿਣੌ । ਜਾਤੌ ਸ਼ਲਭਯੋਰ੍ਵਂਸ਼ੇ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਫਲਂ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਨਰਕ ਛੱਡ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜੰਮਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤਿਤਲੀਆਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਣ ਲਈ।
ਯਦੇਤਾਭ੍ਯਾਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਰਾਜਞ੍ਛਲਭਜਨ੍ਮਨਿ । ਤਦਾਕਰ੍ਣਯ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰੋਤॄਣਾਂ ਵਿਸ੍ਮਯਪ੍ਰਦਮ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਤਿਤਲੀਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਕੀ ਕਰਤੂਤ ਕੀਤੀ; ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ।
ਏਕਦਾ ਸੁਮਹਾਨ੍ਵਾਯੁਃ ਸਮਾਯਾਤੋ ਮਹੀਪਤੇ । ਉਡ੍ਡੀਯ ਪਾਤਿਤੌ ਤੇਨ ਗਙ੍ਗਾਗਰ੍ਭੇ ਸੁਨਿਰ੍ਮਲੇ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਆਈ, ਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਪਤ੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਸਲਿਲੇ ਕੋਮਲਾਙ੍ਗਾਵਿਮੌ ਤਥਾ । ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਪਂਚਤਾਂ ਸਦ੍ਯਃ ਸਮਸ੍ਤਕਲੁषਾਪਹਮ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਰਮ ਸਰੀਰ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਧੋਏ ਗਏ।
ਤਤੋ ਨੇਤੁਮਿਮੌ ਦੂਤਾ ਆਯਾਤਾਸ਼੍ਚਾਰੁਚਕ੍ਸ਼ੁषਃ । ਆਯਾਤਾਨਿ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਭੋਗਾਨ੍ਵਿਤਾਨਿ ਚ
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੂਤ ਆਏ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ ਵੀ ਆ ਗਏ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤੌ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁਲਸੀ ਮਾਲ੍ਯ ਸ਼ੋਭਿਤੌ । ਦਿਵ੍ਯਂਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਗਤੌ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਹਾਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਸ੍ਥਿਤੌ ਰਾਜਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋऽਵ੍ਯਕ੍ਤਜਨ੍ਮਨਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਜ੍ਞਯਾ ਸਮਾਯਾਤੌ ਤਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਕੁਝ ਸਮਾਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਹੇ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਭੁਕ੍ਤਵਂਤੌ ਸੁਖਂ ਤਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਯਤ੍ਸੁਰੈਰਪਿ । ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਸ੍ਥਿਤੌ ਰਾਜਨ੍ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਂ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍
ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਸੁਖ ਭੋਗਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹੈ; ਕੁਝ ਸਮਾਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਥੇ ਰਹੇ, ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜੰਮਣ ਲਈ।
ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਭਵਤੋ ਵਂਸ਼ੇ ਜਾਤਾਵੇਤੌ ਮਹਾਯਸ਼ੌ । ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਤ੍ਯਜਤੋ ਦੇਹਂ ਭੂਯੋ ਜਨ੍ਮ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਤੁਹਾਡੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਤਥਾਪਿ ਵਸੁਧਾਂ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਜਾਤੌ ਪੁਣ੍ਯਤਮਾਵਿਮੌ । ਚਿਰਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹੀਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤੌ
ਫਿਰ ਵੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਲਈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਮੇ; ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ, ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭੋਗੇ।
ਗਙ੍ਗਾਮਰਣਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯੋਗਿਨਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍ । ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯ ਸਾਯੁਜ੍ਯਮਿਮੌ ਭੂਪ ਗਮਿष੍ਯਤਃ
ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਦਾ ਸੁਭਾਗ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹੈ, ਪਾ ਕੇ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣਗੇ।
ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪੂਰ੍ਵ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਮੇਤਯੋਃ । ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਨृਪਵਰ੍ਗਸ਼ਿਰੋਮਣੀ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਯਾਦ ਆਉਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ।
ਗਙ੍ਗਾਮਰਣਮਾਸਾਦ੍ਯ ਗਤਾਵੇਤੌ ਦਸ਼ਾਮਿਮਾਮ੍ । ਆਵਯੋਃ ਕਃ ਪਰਿਤ੍ਰਾਣਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨੋਃ
ਗੰਗਾ ਤੇ ਮੌਤ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਮੰਦਕਰਮੀ, ਸਾਨੂੰ ਕੌਣ ਬਚਾਏਗਾ?