ਮਹਤ੍ਪਾਪਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਕਾਰਣਂ ਨਰਕਸ੍ਯ ਤਤ੍ । ਨਿਰ੍ਦੋषਾਂ ਸੁਹृਦਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਤ੍ਯਜਨ੍ਕਾਲੇਨ ਯਾਤਿ ਯਃ
ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਰਕ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰ ਭਾਵ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਵਹੇਤ ਯਸ਼ਸ੍ਤੇषਾਂ ਸ ਨਰੋ ਨਰਕੇ ਪਤੇਤ੍ । ਅਧਰ੍ਮਂ ਧਰ੍ਮਮਿਤਿ ਯੋ ਵਦਨ੍ਮੋਹਵਸ਼ਂ ਗਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹੈਤੁਕੋ ਨਾਸ੍ਤਿਕੋ ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਨਰੋ ਨਿਰਯਾਲਯਃ । ਮਨਸਾ ਯੋऽਨ੍ਯਭਾਵੇਨ ਵਚਸਾ ਚਾਨ੍ਯਥਾ ਵਦੇਤ੍
ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਰਕਵਾਦੀ ਅਤੇ ਨਾਸਤਿਕ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਾਸੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬੋਲਦਾ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੈ—
ਹृਦਯਂ ਕਲੁषਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸ ਨਰੋ ਨਰਕੇ ਵਸੇਤ੍ । ਅਵਮਨ੍ਯ ਚ ਯੇ ਯਾਂਤਿ ਭਗਵਤ੍ਕੀਰ੍ਤਨਂ ਨਰਾਃ
—ਜੋ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਮੈਲਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕੀਰਤਨ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਨਰਕਂ ਘੋਰਂ ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਪਸ਼੍ਯਂਤੋ ਭਗਵਦ੍ਦ੍ਵਾਰਂ ਨਾਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰ ਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍
—ਉਹ ਉਸ ਪਾਪੀ ਕਰਤੂਤ ਕਰਕੇ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ—
ਅਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਣਾਮਾਦਿ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਨਰਕੌਕਸਃ । ਵਿਨਾਪਰਾਧੇਨ ਨਰਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਤ੍ਨ੍ਯਧਿਵੇਦਨਮ੍
—ਜੇ ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਆਦਿ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਾਸੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕਸੂਰ ਦੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਉੱਤੇ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ—
ਤ੍ਯਜਂਤਿ ਸੁਕਲਤ੍ਰਂ ਯੇ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਨਰਕੇ ਨਰਾਃ । ਨ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਗੁਰੋਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਯੋ ਨਰਃ
—ਜੋ ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਗੱਲ ਜਾਂ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ—
ਪਰੇषਾਂ ਚੇਤਸਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਕਾਰੀ ਨਿਰਯਗੋ ਭਵੇਤ੍ । ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਬਂਧੁ ਬਾਲਾਨਾਂ ਪ੍ਰਕਰ੍षੀ ਮਿष੍ਟਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
—ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਾਸੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ—
ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਘੋਰਂ ਕੇਵਲੋਦਰਪੂਰਕਃ । ਤੁਲਾ ਮਕਰ ਮੇषੇषੁ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਨ ਯਸ਼੍ਚਰੇਤ੍
—ਜੋ ਸਿਰਫ ਆਪਣਾ ਪੇਟ ਭਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਤਲਾ, ਮਕਰ ਜਾਂ ਮੇਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ—
ਨਦ੍ਯਾਦਿषੁ ਚ ਨਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਰਕਾਲਯਃ । ਵੈष੍ਣਵਂ ਜਨਮਾਲੋਕ੍ਯ ਨਾਭ੍ਯੁਤ੍ਥਾਨਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ
—ਜਾਂ ਦਰਿਆ ਆਦਿ ਵਿੱਚ, ਨਾਸਤਿਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਰਹਾਇਸ਼ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਵੈਸ਼ਨਵ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਠ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—
ਪ੍ਰਣਯਾਦਰਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਸ ਨਰੋ ਨਰਕਾਤਿਥਿਃ । ਕਾष੍ਠੈਰ੍ਵਾ ਸ਼ਂਕੁਭਿਰ੍ਵਾਪਿ ਸ਼ੂਲੈਰਸ਼੍ਮਭਿਰੇਵ ਚ
—ਪਿਆਰ ਤੇ ਆਦਰ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਲੱਕੜ, ਸੂਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਜਾਂ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਹ ਰੋਕਦੇ ਹਨ—
ਯੇ ਮਾਰ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਰੁਂਧਂਤਿ ਤੇ ਵੈ ਨਿਰਯਗਾਮਿਨਃ । ਆਦ੍ਯਂ ਪੁਰੁषਮੀਸ਼ਾਨਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
—ਜੋ ਰਸਤੇ ਰੋਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਪਹਿਲਾ ਪੁਰਖ, ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਸਾਹਿਬ—
ਨ ਚਿਨ੍ਤਯਂਤਿ ਯੇ ਵਿष੍ਣੁਂ ਤੇ ਵੈ ਨਿਰਯਗਾਮਿਨਃ । ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵृਤ੍ਤਿ ਗृਹਚ੍ਛੇਦਂ ਪ੍ਰੀਤਿਚ੍ਛੇਦਂ ਚ ਯੇ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜੋ ਕਿਸੇ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ ਰੋਟੀ ਰੋਕਦੇ, ਘਰ ਤੋੜਦੇ ਜਾਂ ਪਿਆਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵੱਖ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਸ਼ਾਚ੍ਛੇਦਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਤੇ ਨਰਾ ਨਰਕੌਕਸਃ । ਆਗਤਾਨ੍ਭੋਜਨਾਰ੍ਥਂ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਵृਤ੍ਤਿਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਕਿਸੇ ਦੀ ਆਸ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਭ੍ਰਾਹਮਣ ਭੋਜਨ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਃ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ੇਤ ਮੂਢਾਤ੍ਮਾ ਸ ਜ੍ਞੇਯੋ ਨਰਕਾਤਿਥਿਃ । ਅਨਾਥਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਦੀਨਂ ਰੋਗਾਰ੍ਤਂ ਵृਦ੍ਧਮੇਵ ਚ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਭ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਅਨਾਥ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ, ਦੁਖੀ, ਬਿਮਾਰ ਜਾਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਨੁਕਂਪਂਤਿ ਯੇ ਮੂਢਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਨਿਰਯਗਾਮਿਨਃ । ਨਿਯਮਾਂਸ੍ਤੁ ਸਮਾਦਾਯ ਯੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਨਿਯਮ ਲੈ ਕੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਲੋਪਯਂਤਿ ਤਾਨ੍ਭੂਯਸ੍ਤੇ ਵੈ ਨਿਰਯਗਾਮਿਨਃ । ਸ਼ृਣੁ ਵਿਪ੍ਰ ਯਥਾ ਯਾਂਤਿ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਦਯਾਲਵਃ
ਜੋ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਨਿਯਮ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੁਣੋ ਭ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿਵੇਂ ਦਇਆਲੂ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸਮਾਸੇਨੈਵ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤੇ ਗੌਰਵਾਦਹਮ੍ । ਯੇऽਰ੍ਚਯਂਤਿ ਹਰਿਂ ਦੇਵਂਜਿष੍ਣੁਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਮੈਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਆਦਰ ਕਰਕੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਹਰੀ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਾਯਣਮਜਂ ਕृष੍ਣਂ ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍ । ਧ੍ਯਾਯਂਤਿ ਪੁਰੁषਂ ਦਿਵ੍ਯਮਚ੍ਯੁਤਂ ਯੇ ਸ੍ਮਰਂਤਿ ਚ
ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ, ਅਜਨਮਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ, ਚਾਰ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਅਚਲ, ਦਿਵਯ ਪੁਰਖ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਲਭਂਤੇ ਤੇऽਚ੍ਯੁਤਸ੍ਥਾਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰੇषਾ ਪੁਰਾਤਨੀ । ਇਦਮੇਵਹਿ ਮਾਂਗਲ੍ਯਮਿਦਮੇਵ ਧਨਾਰ੍ਜਨਮ੍
ਉਹ ਅਚਲ ਦਾ ਸਥਾਨ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ। ਇਹੀ ਮੰਗਲ ਹੈ, ਇਹੀ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੈ।
ਜੀਵਿਤਸ੍ਯ ਫਲਂ ਚੈਤਦ੍ਯਦ੍ਦਾਮੋਦਰਕੀਰ੍ਤਨਮ੍ । ਕੀਰ੍ਤਨਾਦ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਜੀਵਨ ਦਾ ਫਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਦਾਮੋਦਰ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਗਾਈਏ। ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਅਸੀਮ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਕਰਨ ਨਾਲ।
ਦੁਰਿਤਾਨਿ ਵਿਲੀਯਂਤੇ ਤਮਾਂਸੀਵ ਦਿਨੋਦਯੇ । ਗਾਥਾਂ ਗਾਯਂਤਿ ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵੈष੍ਣਵੀਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਪਾਪ ਵੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਨਵੀ ਗਾਥਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਨਿਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਮੇਵ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਯੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਵਾਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁਖ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿਰਫ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤਾ ਧੀਰਾਸ੍ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਵਾਸੁਦੇਵਜਪਾਸਕ੍ਤਾਨਪਿ ਪਾਪਕृਤੋ ਜਨਾਨ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਜਪ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਪਾਪੀ ਲੋਕ ਵੀ।
ਨੋਪਸਰ੍ਪਨ੍ਤਿ ਤਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰ ਯਮਦੂਤਾਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣਾਃ । ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਜਂਤੂਨਾਂ ਵਿਹਾਯ ਹਰਿਕੀਰ੍ਤਨਮ੍
ਭ੍ਰਾਹਮਣ, ਯਮ ਦੇ ਕਠੋਰ ਦੂਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਸ਼ਮਨਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਯੇ ਯਾਚਿਤਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਯਂਤਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਦਤ੍ਵਾ ਵਦਂਤਿ ਚ
ਦੋਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਹਰੀ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਜੋ ਮੰਗੇ ਜਾਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਿਆਰਾ ਦਿੰਦੇ ਤੇ ਚੰਗਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤਦਾਨਫਲਾ ਯੇ ਚ ਤੇ ਨਰਾਃਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਵਰ੍ਜਯਂਤਿ ਦਿਵਾਸ੍ਵਾਪਂ ਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵਸਹਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਜੋ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਦਿਨ ਵਿਚ ਸੌਣ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਪਰ੍ਵਣ੍ਯਾਸ਼੍ਰਯਭੂਤਾ ਯੇ ਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਦ੍ਵਿषਤਾਮਪਿ ਯੇ ਦੋषਾਨ੍ਨ ਵਦਂਤਿ ਕਦਾਚਨ
ਜੋ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦੇ।
ਕੀਰ੍ਤਯਂਤਿ ਗੁਣਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਯੇ ਪਰੇषਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨ ਵਿਤਪ੍ਯਂਤਿ ਮਤ੍ਸਰਾਤ੍
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ ਈਰਖਾ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ਼੍ਚਾਭਿਨਂਦਂਤਿ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੌ ਚ ਨਿਵृਤ੍ਤੌ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਮੇਵ ਚ
ਜੋ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਰਮ ਅਤੇ ਸੰਯਮ ਦੋਵੇਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਅਨੁਸਾਰ।