ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਵਿਹੀਨਾ ਯੇ ਤੇ ਵੈ ਨਿਰਯਗਾਮਿਨਃ । ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਭੇਦਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਹਰਿਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੱਖ ਵੱਖ ਸਮਝਦੇ ਹਨ,
ਵਿਰਕ੍ਤਾ ਵਿष੍ਣੁਵਿਦ੍ਯਾਸੁ ਨਰਾ ਨਿਰਯਗਾਮਿਨਃ । ਕੁਲਦੇਸ਼ੋਚਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਯਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਯਤ੍ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜਿਹੜੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਜਾਂ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਯੋਗ ਕਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਕਾਮਾਦ੍ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਮੋਹਾਤ੍ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਨਰਃ । ਅਯਾਜ੍ਯਯਾਜਕਸ਼੍ਚੈਵ ਯਾਜ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਵਿਵਰ੍ਜਕਃ
ਚਾਹੇ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਭੁਲੇਖੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਅਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਵਿਰਤੋ ਵਿष੍ਣੁਵਿਦ੍ਯਾਸੁ ਸ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਨਰਕਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ । ਅਦਤ੍ਵਾ ਪਿਤृਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਬਂਧੁषੁ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਈ ਨਰਕ ਭੋਗਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਮਰਤ ਬੰਧੂਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ—
ਸਧਨੋ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਪਾਪਃ ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ । ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਨ੍ਨਾਨਿ ਸਿਦ੍ਧਾਨਿ ਪਾਕਭੇਦਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ
ਜੋ ਪਾਪੀ ਖਾਣਾ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਖਾਣੇ ਦੀ ਪਕਾਉਣ ਦੀ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨੂੰ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਈ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਂ ਭੁਂਜੀਤ ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਚਿਰਮ੍ । ਬਹੁਦ੍ਰੋਹੇਣ ਭੂਤਾਨਾਂ ਯੇऽਜਯਂਤਿ ਧਨਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਏ ਬਿਨਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ—
ਧਨਵਂਤੋ ਨਿਰਯਗਾ ਦਾਂਭਿਕਾ ਦੁਃਖਭਾਗਿਨਃ । ਨਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯਾਦਥ ਵਾ ਲੋਭਾਨ੍ਮੋਹਾਤ੍ਕਾਲੇ ਯਥੋਦਿਤੇ
—ਉਹ ਧਨਵਾਨ ਜੋ ਠੱਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੁੱਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਨਾਸਤਿਕਤਾ, ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਭੁਲੇਖੇ ਕਰਕੇ, ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦਾ ਯੇ ਸ੍ਯੁਃ ਪਚ੍ਯਂਤੇ ਨਰਕੇषੁ ਤੇ । ਦੀਯਮਾਨਸ੍ਯ ਵਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪਾਪਕृਤ੍
ਜੋ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸ੍ਰਾਧ ਦੀ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਕਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜੋ ਪਾਪੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਵਿਘ੍ਨਮਾਚਰਤੇ ਯੋऽਸੌ ਨਰੋ ਨਿਰਯਗੋ ਭਵੇਤ੍ । ਸਾਮਾਨ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਯੇਕੋ ਵਿਮੋਹਤਃ
—ਜੋ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਾਸੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਭੁਲੇਖੇ ਕਰਕੇ ਸਿਰਫ ਆਮ ਦਾਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਨਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯਭਾਵਨਿਰਤੋ ਨਰਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਰਕਾਲਯੇ । ਅਸਹਿष੍ਣੁਤਯਾ ਤਸ੍ਯ ਗੁਣਾਨਾਂ ਕਾਰਣਂ ਭਵੇਤ੍
—ਨਾਸਤਿਕ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਕਮੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਹਤ੍ਪਾਪਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਕਾਰਣਂ ਨਰਕਸ੍ਯ ਤਤ੍ । ਨਿਰ੍ਦੋषਾਂ ਸੁਹृਦਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਤ੍ਯਜਨ੍ਕਾਲੇਨ ਯਾਤਿ ਯਃ
ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਰਕ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰ ਭਾਵ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਵਹੇਤ ਯਸ਼ਸ੍ਤੇषਾਂ ਸ ਨਰੋ ਨਰਕੇ ਪਤੇਤ੍ । ਅਧਰ੍ਮਂ ਧਰ੍ਮਮਿਤਿ ਯੋ ਵਦਨ੍ਮੋਹਵਸ਼ਂ ਗਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹੈਤੁਕੋ ਨਾਸ੍ਤਿਕੋ ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਨਰੋ ਨਿਰਯਾਲਯਃ । ਮਨਸਾ ਯੋऽਨ੍ਯਭਾਵੇਨ ਵਚਸਾ ਚਾਨ੍ਯਥਾ ਵਦੇਤ੍
ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਰਕਵਾਦੀ ਅਤੇ ਨਾਸਤਿਕ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਾਸੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬੋਲਦਾ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੈ—
ਹृਦਯਂ ਕਲੁषਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸ ਨਰੋ ਨਰਕੇ ਵਸੇਤ੍ । ਅਵਮਨ੍ਯ ਚ ਯੇ ਯਾਂਤਿ ਭਗਵਤ੍ਕੀਰ੍ਤਨਂ ਨਰਾਃ
—ਜੋ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਮੈਲਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕੀਰਤਨ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਨਰਕਂ ਘੋਰਂ ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਪਸ਼੍ਯਂਤੋ ਭਗਵਦ੍ਦ੍ਵਾਰਂ ਨਾਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰ ਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍
—ਉਹ ਉਸ ਪਾਪੀ ਕਰਤੂਤ ਕਰਕੇ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ—
ਅਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਣਾਮਾਦਿ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਨਰਕੌਕਸਃ । ਵਿਨਾਪਰਾਧੇਨ ਨਰਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਤ੍ਨ੍ਯਧਿਵੇਦਨਮ੍
—ਜੇ ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਆਦਿ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਾਸੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕਸੂਰ ਦੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਉੱਤੇ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ—
ਤ੍ਯਜਂਤਿ ਸੁਕਲਤ੍ਰਂ ਯੇ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਨਰਕੇ ਨਰਾਃ । ਨ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਗੁਰੋਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਯੋ ਨਰਃ
—ਜੋ ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਗੱਲ ਜਾਂ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ—
ਪਰੇषਾਂ ਚੇਤਸਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਕਾਰੀ ਨਿਰਯਗੋ ਭਵੇਤ੍ । ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਬਂਧੁ ਬਾਲਾਨਾਂ ਪ੍ਰਕਰ੍षੀ ਮਿष੍ਟਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
—ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਾਸੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ—
ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਘੋਰਂ ਕੇਵਲੋਦਰਪੂਰਕਃ । ਤੁਲਾ ਮਕਰ ਮੇषੇषੁ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਨ ਯਸ਼੍ਚਰੇਤ੍
—ਜੋ ਸਿਰਫ ਆਪਣਾ ਪੇਟ ਭਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਤਲਾ, ਮਕਰ ਜਾਂ ਮੇਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ—
ਨਦ੍ਯਾਦਿषੁ ਚ ਨਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਰਕਾਲਯਃ । ਵੈष੍ਣਵਂ ਜਨਮਾਲੋਕ੍ਯ ਨਾਭ੍ਯੁਤ੍ਥਾਨਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ
—ਜਾਂ ਦਰਿਆ ਆਦਿ ਵਿੱਚ, ਨਾਸਤਿਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਰਹਾਇਸ਼ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਵੈਸ਼ਨਵ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਠ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—
ਪ੍ਰਣਯਾਦਰਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਸ ਨਰੋ ਨਰਕਾਤਿਥਿਃ । ਕਾष੍ਠੈਰ੍ਵਾ ਸ਼ਂਕੁਭਿਰ੍ਵਾਪਿ ਸ਼ੂਲੈਰਸ਼੍ਮਭਿਰੇਵ ਚ
—ਪਿਆਰ ਤੇ ਆਦਰ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਲੱਕੜ, ਸੂਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਜਾਂ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਹ ਰੋਕਦੇ ਹਨ—
ਯੇ ਮਾਰ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਰੁਂਧਂਤਿ ਤੇ ਵੈ ਨਿਰਯਗਾਮਿਨਃ । ਆਦ੍ਯਂ ਪੁਰੁषਮੀਸ਼ਾਨਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
—ਜੋ ਰਸਤੇ ਰੋਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਪਹਿਲਾ ਪੁਰਖ, ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਸਾਹਿਬ—
ਨ ਚਿਨ੍ਤਯਂਤਿ ਯੇ ਵਿष੍ਣੁਂ ਤੇ ਵੈ ਨਿਰਯਗਾਮਿਨਃ । ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵृਤ੍ਤਿ ਗृਹਚ੍ਛੇਦਂ ਪ੍ਰੀਤਿਚ੍ਛੇਦਂ ਚ ਯੇ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜੋ ਕਿਸੇ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ ਰੋਟੀ ਰੋਕਦੇ, ਘਰ ਤੋੜਦੇ ਜਾਂ ਪਿਆਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵੱਖ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਸ਼ਾਚ੍ਛੇਦਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਤੇ ਨਰਾ ਨਰਕੌਕਸਃ । ਆਗਤਾਨ੍ਭੋਜਨਾਰ੍ਥਂ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਵृਤ੍ਤਿਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਕਿਸੇ ਦੀ ਆਸ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਭ੍ਰਾਹਮਣ ਭੋਜਨ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਃ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ੇਤ ਮੂਢਾਤ੍ਮਾ ਸ ਜ੍ਞੇਯੋ ਨਰਕਾਤਿਥਿਃ । ਅਨਾਥਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਦੀਨਂ ਰੋਗਾਰ੍ਤਂ ਵृਦ੍ਧਮੇਵ ਚ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਭ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਅਨਾਥ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ, ਦੁਖੀ, ਬਿਮਾਰ ਜਾਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਨੁਕਂਪਂਤਿ ਯੇ ਮੂਢਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਨਿਰਯਗਾਮਿਨਃ । ਨਿਯਮਾਂਸ੍ਤੁ ਸਮਾਦਾਯ ਯੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਨਿਯਮ ਲੈ ਕੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਲੋਪਯਂਤਿ ਤਾਨ੍ਭੂਯਸ੍ਤੇ ਵੈ ਨਿਰਯਗਾਮਿਨਃ । ਸ਼ृਣੁ ਵਿਪ੍ਰ ਯਥਾ ਯਾਂਤਿ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਦਯਾਲਵਃ
ਜੋ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਨਿਯਮ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੁਣੋ ਭ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿਵੇਂ ਦਇਆਲੂ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸਮਾਸੇਨੈਵ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤੇ ਗੌਰਵਾਦਹਮ੍ । ਯੇऽਰ੍ਚਯਂਤਿ ਹਰਿਂ ਦੇਵਂਜਿष੍ਣੁਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਮੈਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਆਦਰ ਕਰਕੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਹਰੀ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਾਯਣਮਜਂ ਕृष੍ਣਂ ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍ । ਧ੍ਯਾਯਂਤਿ ਪੁਰੁषਂ ਦਿਵ੍ਯਮਚ੍ਯੁਤਂ ਯੇ ਸ੍ਮਰਂਤਿ ਚ
ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ, ਅਜਨਮਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ, ਚਾਰ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਅਚਲ, ਦਿਵਯ ਪੁਰਖ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਲਭਂਤੇ ਤੇऽਚ੍ਯੁਤਸ੍ਥਾਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰੇषਾ ਪੁਰਾਤਨੀ । ਇਦਮੇਵਹਿ ਮਾਂਗਲ੍ਯਮਿਦਮੇਵ ਧਨਾਰ੍ਜਨਮ੍
ਉਹ ਅਚਲ ਦਾ ਸਥਾਨ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ। ਇਹੀ ਮੰਗਲ ਹੈ, ਇਹੀ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੈ।