ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਵਚਨੇ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਨ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਉਵਾਚ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਤਂ ਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣੋ ਗਮਨਾਯ ਵੈ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਜਦੋਂ ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦੀ ਸੋਚ ਕੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ- ਕਸ੍ਮਾਦਹਮਿਹਾਨੀਤਃ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰੇਰਯਸੇ ਪੁਨਃ । ਗਂਤੁਂ ਨੈਵੋਤ੍ਸਹੇ ਤਤ੍ਰ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ? ਮੈਨੂੰ ਮੁੜ ਕਿਉਂ ਭੇਜ ਰਹੇ ਹੋ? ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਯਮ ਉਵਾਚ- ਇਹ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਯੁषਾਂ ਪੁਂਸਾਂ ਵਾਸਃ ਪੁਣ੍ਯਵਤਾਂ ਭਵੇਤ੍ । ਅਯਂ ਵੈ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਲੋਕੋ ਧਰ੍ਮਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਇੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁਕ ਗਈ ਹੋਵੇ ਤੇ ਜੋ ਨੇਕ ਹੋਣ; ਇਹ ਧਰਮਰਾਜ ਦਾ ਲੋਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦਾ ਲੋਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੌਖ੍ਯਭੂਮਿਰਿਯਂ ਸਰ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋऽਹਮੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਪੁਣ੍ਯਾਪੁਣ੍ਯਾਨੁਸਾਰੇਣ ਜਂਤੂਨਾਂ ਸੁਖਦੁਃਖਦਃ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਲੋਕ ਸੁਖ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ; ਮੈਂ ਧਰਮਰਾਜ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਵਰ ਹਾਂ, ਤੇ ਜੀਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਜਾਂ ਪਾਪ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਪਾਪਿਨਾਂ ਯਮਰੂਪੋऽਸ੍ਮਿ ਨृਣਾਂ ਨਿਰਯਦਾਯਕਃ । ਤਥਾ ਪੁਣ੍ਯਵਤਾਂ ਸੌਖ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਦੋ ਧਰ੍ਮ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ ਮੈਂ ਯਮ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਰਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਨੇਕਾਂ ਲਈ ਮੈਂ ਧਰਮ ਦਾ ਰੂਪ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੁਖ ਤੇ ਸਵਰਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗਚ੍ਛ ਵਿਪ੍ਰ ਤ੍ਵਮਦ੍ਯੈਵ ਨਿਲਯਂ ਸ੍ਵਂ ਯਥਾਗਤਃ । ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਾਮਾਯੁਸ੍ਤੇ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅੱਜ ਹੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ; ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਦੇ ਦਸ ਸਾਲ ਅਜੇ ਵੀ ਬਾਕੀ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ਯੇ ਤਵਾਯੁषਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ਲੋਕਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਪ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਹ੍ਯਨ੍ਯਤ੍ਪृਚ੍ਛਸ੍ਵ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਜਦ ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਮੁਕ ਜਾਵੇਗੀ, ਤੂੰ ਇਸ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ; ਹੋਰ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਪੁੱਛ ਲੈ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ- ਯਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਨ੍ਮਮ । ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਹਿ ਪ੍ਰਮਾਣਂਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਕਰਮ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਵਿਚ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਲਈ ਮਾਪਦੰਡ ਹੋ।
ਯਦਿ ਦੇਵ ਮਯਾ ਸਮ੍ਯਗ੍ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਨਿਜਮਂਦਿਰੇ । ਤਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਰ੍ਮਣਾ ਕੇਨ ਪਤਂਤਿ ਨਰਕੇ ਨਰਾਃ
ਜੇ, ਦੇਵਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਵਿਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ।
ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਕੇਨ ਵੈ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕृਪਯਾ ਵਦ । ਯਮ ਉਵਾਚ- ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਯੇ ਧਰ੍ਮਵਿਮੁਖਾ ਨਰਾਃ
ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਉਹ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਸਭ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ। ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਰਾਹੀਂ ਧਰਮ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਵਿਹੀਨਾ ਯੇ ਤੇ ਵੈ ਨਿਰਯਗਾਮਿਨਃ । ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਭੇਦਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਹਰਿਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੱਖ ਵੱਖ ਸਮਝਦੇ ਹਨ,
ਵਿਰਕ੍ਤਾ ਵਿष੍ਣੁਵਿਦ੍ਯਾਸੁ ਨਰਾ ਨਿਰਯਗਾਮਿਨਃ । ਕੁਲਦੇਸ਼ੋਚਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਯਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਯਤ੍ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜਿਹੜੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਜਾਂ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਯੋਗ ਕਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਕਾਮਾਦ੍ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਮੋਹਾਤ੍ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਨਰਃ । ਅਯਾਜ੍ਯਯਾਜਕਸ਼੍ਚੈਵ ਯਾਜ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਵਿਵਰ੍ਜਕਃ
ਚਾਹੇ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਭੁਲੇਖੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਅਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਵਿਰਤੋ ਵਿष੍ਣੁਵਿਦ੍ਯਾਸੁ ਸ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਨਰਕਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ । ਅਦਤ੍ਵਾ ਪਿਤृਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਬਂਧੁषੁ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਈ ਨਰਕ ਭੋਗਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਮਰਤ ਬੰਧੂਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ—
ਸਧਨੋ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਪਾਪਃ ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ । ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਨ੍ਨਾਨਿ ਸਿਦ੍ਧਾਨਿ ਪਾਕਭੇਦਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ
ਜੋ ਪਾਪੀ ਖਾਣਾ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਖਾਣੇ ਦੀ ਪਕਾਉਣ ਦੀ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨੂੰ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਈ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਂ ਭੁਂਜੀਤ ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਚਿਰਮ੍ । ਬਹੁਦ੍ਰੋਹੇਣ ਭੂਤਾਨਾਂ ਯੇऽਜਯਂਤਿ ਧਨਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਏ ਬਿਨਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ—
ਧਨਵਂਤੋ ਨਿਰਯਗਾ ਦਾਂਭਿਕਾ ਦੁਃਖਭਾਗਿਨਃ । ਨਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯਾਦਥ ਵਾ ਲੋਭਾਨ੍ਮੋਹਾਤ੍ਕਾਲੇ ਯਥੋਦਿਤੇ
—ਉਹ ਧਨਵਾਨ ਜੋ ਠੱਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੁੱਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਨਾਸਤਿਕਤਾ, ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਭੁਲੇਖੇ ਕਰਕੇ, ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦਾ ਯੇ ਸ੍ਯੁਃ ਪਚ੍ਯਂਤੇ ਨਰਕੇषੁ ਤੇ । ਦੀਯਮਾਨਸ੍ਯ ਵਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪਾਪਕृਤ੍
ਜੋ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸ੍ਰਾਧ ਦੀ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਕਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜੋ ਪਾਪੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਵਿਘ੍ਨਮਾਚਰਤੇ ਯੋऽਸੌ ਨਰੋ ਨਿਰਯਗੋ ਭਵੇਤ੍ । ਸਾਮਾਨ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਯੇਕੋ ਵਿਮੋਹਤਃ
—ਜੋ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਾਸੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਭੁਲੇਖੇ ਕਰਕੇ ਸਿਰਫ ਆਮ ਦਾਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਨਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯਭਾਵਨਿਰਤੋ ਨਰਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਰਕਾਲਯੇ । ਅਸਹਿष੍ਣੁਤਯਾ ਤਸ੍ਯ ਗੁਣਾਨਾਂ ਕਾਰਣਂ ਭਵੇਤ੍
—ਨਾਸਤਿਕ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਕਮੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਹਤ੍ਪਾਪਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਕਾਰਣਂ ਨਰਕਸ੍ਯ ਤਤ੍ । ਨਿਰ੍ਦੋषਾਂ ਸੁਹृਦਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਤ੍ਯਜਨ੍ਕਾਲੇਨ ਯਾਤਿ ਯਃ
ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਰਕ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰ ਭਾਵ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਵਹੇਤ ਯਸ਼ਸ੍ਤੇषਾਂ ਸ ਨਰੋ ਨਰਕੇ ਪਤੇਤ੍ । ਅਧਰ੍ਮਂ ਧਰ੍ਮਮਿਤਿ ਯੋ ਵਦਨ੍ਮੋਹਵਸ਼ਂ ਗਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹੈਤੁਕੋ ਨਾਸ੍ਤਿਕੋ ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਨਰੋ ਨਿਰਯਾਲਯਃ । ਮਨਸਾ ਯੋऽਨ੍ਯਭਾਵੇਨ ਵਚਸਾ ਚਾਨ੍ਯਥਾ ਵਦੇਤ੍
ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਰਕਵਾਦੀ ਅਤੇ ਨਾਸਤਿਕ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਾਸੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬੋਲਦਾ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੈ—
ਹृਦਯਂ ਕਲੁषਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸ ਨਰੋ ਨਰਕੇ ਵਸੇਤ੍ । ਅਵਮਨ੍ਯ ਚ ਯੇ ਯਾਂਤਿ ਭਗਵਤ੍ਕੀਰ੍ਤਨਂ ਨਰਾਃ
—ਜੋ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਮੈਲਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕੀਰਤਨ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਨਰਕਂ ਘੋਰਂ ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਪਸ਼੍ਯਂਤੋ ਭਗਵਦ੍ਦ੍ਵਾਰਂ ਨਾਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰ ਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍
—ਉਹ ਉਸ ਪਾਪੀ ਕਰਤੂਤ ਕਰਕੇ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ—
ਅਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਣਾਮਾਦਿ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਨਰਕੌਕਸਃ । ਵਿਨਾਪਰਾਧੇਨ ਨਰਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਤ੍ਨ੍ਯਧਿਵੇਦਨਮ੍
—ਜੇ ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਆਦਿ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਾਸੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕਸੂਰ ਦੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਉੱਤੇ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ—
ਤ੍ਯਜਂਤਿ ਸੁਕਲਤ੍ਰਂ ਯੇ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਨਰਕੇ ਨਰਾਃ । ਨ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਗੁਰੋਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਯੋ ਨਰਃ
—ਜੋ ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਗੱਲ ਜਾਂ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ—
ਪਰੇषਾਂ ਚੇਤਸਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਕਾਰੀ ਨਿਰਯਗੋ ਭਵੇਤ੍ । ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਬਂਧੁ ਬਾਲਾਨਾਂ ਪ੍ਰਕਰ੍षੀ ਮਿष੍ਟਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
—ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਾਸੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ—
ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਘੋਰਂ ਕੇਵਲੋਦਰਪੂਰਕਃ । ਤੁਲਾ ਮਕਰ ਮੇषੇषੁ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਨ ਯਸ਼੍ਚਰੇਤ੍
—ਜੋ ਸਿਰਫ ਆਪਣਾ ਪੇਟ ਭਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਤਲਾ, ਮਕਰ ਜਾਂ ਮੇਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ—
ਨਦ੍ਯਾਦਿषੁ ਚ ਨਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਰਕਾਲਯਃ । ਵੈष੍ਣਵਂ ਜਨਮਾਲੋਕ੍ਯ ਨਾਭ੍ਯੁਤ੍ਥਾਨਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ
—ਜਾਂ ਦਰਿਆ ਆਦਿ ਵਿੱਚ, ਨਾਸਤਿਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਰਹਾਇਸ਼ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਵੈਸ਼ਨਵ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਠ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—