ਰਾਜੋਵਾਚ- ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਵਚੋ ਗृਧ੍ਰ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮਿਦਂ ਮਯਾ । ਏਤਯੋਃ ਪੂਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤੋ ਭਵਤਾ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਕਥਮ੍
ਰਾਜਾ ਆਖਿਆ— ਗਿੱਧ, ਤੇਰੀ ਇਹ ਬਹੁਤ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਮੈਂ ਸੁਣੀ ਹੈ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਾਂ ਦੀ ਪਿਛਲੀ ਕਹਾਣੀ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ਲੱਗੀ?
ਯਦਿ ਜਾਨਾਸਿ ਤਤ੍ਵੇਨ ਪੂਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਂਤਮੇਤਯੋਃ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਰ੍ਹਿ ਖਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਰ੍ਵਮੇਤਦਸ਼ੇषਤਃ
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਾਂ ਦੀ ਪਿਛਲੀ ਕਹਾਣੀ ਸੱਚੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੰਛੀ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਦੱਸ।
ਗृਧ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਨृਪਤੇ ਵृषਲਾਵੇਤੌ ਯੁਗੇ ਦ੍ਵਾਪਰਸਂਜ੍ਞਕੇ । ਗਰਸਂਗਰਨਾਮਾਨੌ ਸਤ੍ਯਘੋषਸੁਤੌ ਸ੍ਥਿਤੌ
ਗਿੱਧ ਨੇ ਆਖਿਆ – ਰਾਜਨ, ਦੁਆਪਰ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਯੁੱਗ ਵਿਚ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਨੀਚ ਜਾਤ ਦੇ ਗਰਸੰਗਰ ਨਾਂ ਦੇ ਭਰਾ, ਸਤਯਘੋਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਏਕਕਾਲੇ ਚ ਭੂਪਾਲ ਮृਤੌ ਨਿਜ ਗृਹਾਂਤਰੇ । ਤਤੋ ਨੇਤੁਮਿਮੌ ਭੂਪ ਦਂष੍ਟ੍ਰਿਣੋ ਯਮਕਿਂਕਰਾਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਏ। ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਯਮ ਦੇ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਦੂਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਆਏ।
ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤਾਃ ਸਮਾਯਾਤਾਃ ਕੋਟਿਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਬਬਂਧੁਸ਼੍ਚਰ੍ਮਪਾਸ਼ੇਨ ਦ੍ਵਾਵੇਤੌ ਤੌ ਮਦੋਦ੍ਧਤੌ
ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਫਾਹੇ ਫੜੇ ਹੋਏ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਯਮਦੂਤ ਆ ਗਏ ਤੇ ਗਮੰਡ ਵਿਚ ਚੂਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਚਮੜੇ ਦੇ ਰੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਏ।
ਨਿਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਨਿਲਯਂ ਮृਤ੍ਯੋਰਤਿਦੁਰ੍ਗਮਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ । ਇਮੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਬਹੁਤ ਔਖੇ ਰਾਹੀਂ ਲੈ ਗਏ। ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਏਤਯੋਃ ਸਕਲਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤ ਵਿਚਾਰ੍ਯਤਾਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾਜ੍ਞਯਾ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵੇਖ, ਚਿਤਰਗੁਪਤ। ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਜਾਂਚ ਲਏ।
ਮੂਲਾਦ੍ਵਿਚਾਰਯਾਮਾਸ ਤਤ ਇਤ੍ਯਾਹ ਚਾਂਤਕਮ੍ । ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤ ਉਵਾਚ- ਸਤ੍ਯਮੇਤੌ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪੁਣ੍ਯਵ੍ਰਤ ਮਹਾਸ਼ਯੌ
ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਂਚ ਕੇ ਅੰਤਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ – ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਕਿਹਾ – 'ਹਾਂ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸਨ।'
ਅਸ੍ਤਿਚੇਦ੍ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਵਿਲੋਕਿਤਮ੍ । ਸ੍ਵਯਂਦਾਨਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਨ ਹਿ ਦਤ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਮੰਦਾ ਕੰਮ ਸੀ ਵੀ, ਉਹ ਵੀ ਵੇਖ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਾਨ ਤਾਂ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇਨੈਵ ਕਰ੍ਮਣਾ ਰਾਜਨ੍ਨਿਮੌ ਨਰਕਗਾਮਿਨੌ । ਦਾਤਾ ਦਾਨਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਯੋ ਨ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਿਵਜਾਤਯੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦਾਨੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ—
ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਘੋਰਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਭਯਾਵਹਮ੍ । ਦਾਤਾ ਹਿ ਨ ਸ੍ਮਰੇਦ੍ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਾਹੀ ਨ ਯਾਚਤੇ ੫੦ 7.3.
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਾਨ ਦੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਤੇ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮੰਗਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਉਭਯੋਰ੍ਨਰਕੇ ਵਾਸੋ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਦਿਵਾਕਰੌ । ਤਸ੍ਮਾਦਿਮੌ ਮਹਾਪਾਪੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਾਹਾਰਿਣੌ ਪ੍ਰਭੋ
ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਨਯਂਤੁ ਕਿਂਕਰਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਰਕਂ ਪ੍ਰਤਿਦਾਰੁਣਮ੍
ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਆਖੋ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਪਾ ਦੇਣ।
ਯਮਾਜ੍ਞਯਾ ਤਤੋ ਦੂਤਾਃ ਸਂਦष੍ਟੌष੍ਠਪੁਟਾਃ ਕ੍ਰੁਧਾ । ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਰ੍ਨਰਕੇ ਘੋਰੇ ਤਾਵੇਤੌ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਦੂਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਠ ਕਸ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜਾ, ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਆਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਦਿਨੇ ਰਾਜਨ੍ਨਨਯਾ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ । ਯਮਦੂਤੈਃ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਨੀਤੋऽਹਂ ਯਮਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਉਸੇ ਦਿਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਯਮਦੂਤਾਂ ਵਲੋਂ ਫੜ ਕੇ ਯਮ ਦੇ ਮੰਦਰ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਮਯਾਪਿ ਤਤ੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤਦਾਕਰ੍ਣਯ ਭੂਪਤੇ । ਮੂਲਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਵਿਸ੍ਮਯਪ੍ਰਦਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਕੰਮ ਮੈਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸੁਣ। ਮੈਂ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇ।
ਪੁਰਾਸੀਤ੍ਸਰ੍ਵਗੋ ਨਾਮ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਹਂ ਮਹਾਕੁਲਃ । ਸੌਰਾष੍ਟ੍ਰਦੇਸ਼ਵਾਸੀ ਚ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਸਰਵਗ ਨਾਂ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਘਰ ਦਾ, ਸੌਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਵੇਦ ਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਸੀ।
ਇਯਂ ਮਂਜੂਕषਾ ਨਾਮ ਮਮ ਪਤ੍ਨੀ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ । ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਪਵਿਤ੍ਰਕੁਲਸਂਭਵਾ
ਇਹ ਮੰਜੂਕਸ਼ਾ ਨਾਂ ਦੀ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਨਾਮ ਵਾਲੀ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਰ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ।
ਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋऽਹਂ ਮਹਾਭਾਗ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਵਯਸਾਧਨੈਃ । ਅਵਜ੍ਞਾਂ ਮਨਸਾ ਪਿਤ੍ਰੋਸ਼੍ਚਕਾਰਾਹਂ ਯੁਵੈਕਦਾ
ਮੈਂ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਗੁਮਾਨ ਵਿੱਚ ਲਾਪਰਵਾਹ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਉਗਰਾਹ ਕਰ ਬੈਠਾ।
ਅਹਂ ਭੂਰਿ ਸਭਾਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯੋ ਵਨਸ੍ਥਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਕृਤ੍ । ਧਨਵਾਨ੍ਸੁਨ੍ਦਰੋ ਜ੍ਞਾਨੀ ਜ੍ਞਾਤਿਪੋषਣਤਤ੍ਪਰਃ
ਮੈਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵਧਾਈ ਜਾਂਦਾ, ਹਰੇਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਧਨਵਾਨ, ਸੋਹਣਾ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਮਮੈਵ ਪੁਂਸਃ ਪਿਤਰੌ ਤੌ ਚ ਪਾਪਪਰਾਯਣੌ । ਮੁਖਰੌ ਦਯਯਾਹੀਨੌ ਪਾਖਂਡਿਸਙ੍ਗ ਲੋਲੁਪੌ
ਮੇਰੇ ਮਾਪੇ ਪਾਪਾਂ ਵੱਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਬੇਰਹਮ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਦਇਆ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਝੂਠਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੇ ਲਾਲਚੀ ਸਨ।
ਪੌਰੁषਂ ਜੀਵਨਂ ਚੈਵ ਧਨਂ ਚੈਵ ਕੁਲਂ ਤਥਾ । ਵਿਦ੍ਯਾ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਪਿਤृਭ੍ਯਾਂ ਵਿਫਲੀਕृਤਮ੍
ਮਰਦਾਨਗੀ, ਜਿੰਦਗੀ, ਧਨ, ਕੁਲ, ਵਿਦਿਆ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਜਿਤਨਾ ਵੀ ਮੇਰਾ ਸੀ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਵਿਅਰਥ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਦ੍ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਮਯਾ ਨृਪ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਅਵਜ੍ਞਯਾ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਪਿਤ੍ਰੋਃ ਸੇਵਾ ਸ਼ੁਭਪ੍ਰਦਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਉਹ ਸੇਵਾ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਅਨੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਰਾਜਨ੍ਸਦਾਰੋऽਹਂ ਯਮਾਜ੍ਞਯਾ । ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਨਰਕੇ ਦੂਤੈਰ੍ਯਤ੍ਰਤੌ ਪਾਪਿਨਾਂਵਰੌ
ਇਸ ਕਰਤੂਤ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ।
ਏਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਪਾਪਾਭ੍ਯਾਂ ਸਦਾਰੇਣ ਮਯਾ ਨृਪ । ਸ੍ਥਿਤਂ ਚ ਨਰਕੇ ਘੋਰੇ ਯਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਤਤ੍
ਉਹ ਦੋ ਪਾਪੀਆਂ ਤੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ—ਸੁਣੋ, ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ।
ਯੁਗਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯੁਗਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਅਨੁਭੂਤਂ ਮਹਾਦੁਃਖਂ ਨਰਕਸ੍ਯ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਰੋੜ ਯੁਗਾਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਕਰੋੜ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ, ਮੈਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿਆ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਨਰਕਾਂਤੇ ਤਤਃ ਸੋऽਹਂ ਕਾਂਤਯਾ ਸਹ ਭੂਪਤੇ । ਗृਧ੍ਰਪਕ੍ਸ਼ਕੁਲੇਜਾਤੌ ਮृਤਮਾਂਸਾਸ਼ਨੌ ਤਥਾ
ਨਰਕ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਗਿਧਾਂ ਦੇ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮਾਸ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਏਤਾਵਪਿ ਚ ਤੌ ਰਾਜਨ੍ਨਰਕਾਂਤ ਗਤੈषਿਣੌ । ਜਾਤੌ ਸ਼ਲਭਯੋਰ੍ਵਂਸ਼ੇ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਫਲਂ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਨਰਕ ਛੱਡ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜੰਮਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤਿਤਲੀਆਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਣ ਲਈ।
ਯਦੇਤਾਭ੍ਯਾਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਰਾਜਞ੍ਛਲਭਜਨ੍ਮਨਿ । ਤਦਾਕਰ੍ਣਯ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰੋਤॄਣਾਂ ਵਿਸ੍ਮਯਪ੍ਰਦਮ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਤਿਤਲੀਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਕੀ ਕਰਤੂਤ ਕੀਤੀ; ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ।
ਏਕਦਾ ਸੁਮਹਾਨ੍ਵਾਯੁਃ ਸਮਾਯਾਤੋ ਮਹੀਪਤੇ । ਉਡ੍ਡੀਯ ਪਾਤਿਤੌ ਤੇਨ ਗਙ੍ਗਾਗਰ੍ਭੇ ਸੁਨਿਰ੍ਮਲੇ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਆਈ, ਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।