ਸ੍ਨਾਨਾਲਂਕਰਣਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਰ੍ਚਾਯਾਮੇਵ ਭੂਪਤੇ । ਸ੍ਥਂਡਿਲੇष੍ਵਪਿ ਵਿਨ੍ਯਾਸੋ ਵਹ੍ਨਾਵਾਜ੍ਯਹੁਤਂ ਹਵਿਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੂਰਤੀ ਲਈ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਤੇ ਸਜਾਉਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਾਨ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਘਿਉ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯੇ ਚਾਭ੍ਯਰ੍ਹਣਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ੍ਥਂਡਿਲੇ ਸਲਿਲਾਦਿਭਿਃ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯੋਪਹृਤਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਹਰੌ ਭਕ੍ਤੇਨ ਵਾਰ੍ਯਪਿ
ਸੂਰਜ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੀਜ਼ ਅਰਘ ਹੈ; ਸਿੱਧੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਆਦਿਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਭਗਤ ਜੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕੇਵਲ ਪਾਣੀ ਵੀ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਂਧੋ ਧੂਪਃ ਸੁਮਨਸੋ ਦੀਪੋऽਨ੍ਨਾਦ੍ਯਂ ਚ ਕਿਂ ਪੁਨਃ । ਸ਼ੁਚਿਃ ਸਂਭृਤਸਂਭਾਰਃ ਪ੍ਰਾਗ੍ਦਰ੍ਭੈਃ ਕਲ੍ਪਿਤਾਸਨਃ
ਫਿਰ ਸੁਗੰਧ, ਧੂਪ, ਫੁੱਲ, ਦੀਵਾ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਜਰੂਰੀ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਵੇ, ਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਵੇ—
ਆਸੀਨਃ ਪ੍ਰਾਗੁਦਗ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਹ੍ਯਰ੍ਚਾਯਾਮਥ ਸਮ੍ਮੁਖਃ । ਕृਤਨ੍ਯਾਸਃ ਕृਤਨ੍ਯਾਸਾਂ ਹਰ੍ਯਰ੍ਚਾਂ ਪਾਣਿਨਾ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍
ਉਹ ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਮੂਰਤੀ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕਰਕੇ, ਨਿਆਸ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹੇ।
ਕਲਸ਼ਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਣੀਯਂ ਚ ਯਥਾਵਦੁਪਸਾਧਯੇਤ੍ । ਤਦਦ੍ਭਿਰ੍ਦੇਵਯਜਨਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮੇਵ ਚ
ਕਲਸ਼ ਤੇ ਛਿੜਕਣ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ, ਸਮਾਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਤ੍ਰੀਣ੍ਯਦ੍ਭਿਸ੍ਤੈਸ੍ਤੈਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯੈਸ੍ਤੁ ਸਾਦਯੇਤ੍ । ਪਾਦ੍ਯਾਰ੍ਘ੍ਯਾਚਮਨੀਯਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰੀਣਿ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਦਾਪਯੇਤ੍
ਤਿੰਨ ਪਾਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਢੁਕਵੀਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੈਰ ਧੋਣ, ਅਰਘ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਲਈ ਤਿੰਨ ਪਾਤਰ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਹृਤਸ਼ੀਰ੍ष੍ਣਾ ਚ ਸ਼ਿਖਯਾ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਚਾਭਿਮਂਤ੍ਰਯੇਤ੍ । ਪਿਂਡੇ ਵਾਯ੍ਵਗ੍ਨਿਸਂਸਿਦ੍ਧੇ ਹृਤ੍ਪਦ੍ਮਸ੍ਥਾਂ ਪਰਾਂ ਵਿਭੋਃ
ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੋਟੀ ਰੱਖ ਕੇ ਤੇ ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਅਭਿਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਵਾ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿਚ, ਹਿਰਦੇ-ਕਮਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਣ੍ਵੀਂ ਜੀਵਕਲਾਂ ਧ੍ਯਾਯੇਨ੍ਨਾਦਾਂਤੇ ਸਿਦ੍ਧਿਭਾਵਿਤਾਮ੍ । ਤਯਾਤ੍ਮਭੂਤਯਾ ਪਿਂਡੇ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤੇ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਤਨ੍ਮਯਃ
ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਜੋ ਸੁੱਖਮ ਜੀਵ-ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਿੱਧੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਢੇਰ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਆਵਾਹ੍ਯਾਰ੍ਚਾਦਿषੁ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਨ੍ਯਸ੍ਤਾਂ ਗਾਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍ । ਪਾਦ੍ਯਾਰ੍ਘ੍ਯਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਹਣਾਦੀਨੁਪਚਾਰਾਨ੍ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਉਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਵਾਹਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੈਰ ਧੋਣ, ਅਰਘ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਹੋਰ ਸੇਵਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮਾਦਿਭਿਸ਼੍ਚ ਨਵਭਿਃ ਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾਸਨਂ ਹਰੇਃ । ਪਦ੍ਮਮष੍ਟਦਲਂ ਤਤ੍ਰ ਕਰ੍ਣਿਕਾਕੇਸਰੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਧਰਮ ਆਦਿ ਨੌ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਲਈ ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉੱਥੇ ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਰੱਖੋ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੇਂਦਰੀ ਭਾਗ ਤੇ ਰੇਸ਼ੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਉਭਾਭ੍ਯਾਂ ਵੇਦਤਂਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਹਰੇਰੁਭਯਸਿਦ੍ਧਯੇ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪਾਂਚਜਨ੍ਯਂ ਗਦਾਸੀषੁ ਧਨੁਰ੍ਹਲਮ੍
ਵੇਦ ਤੇ ਤੰਤਰ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਲਈ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਪਾਂਚਜਨਯ, ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਹਲ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਮੁਸ਼ਲਂ ਕੌਸ੍ਤੁਭਂ ਮਾਲਾਂ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਂ ਚਾਨੁਪੂਜਯੇਤ੍ । ਨਂਦਂ ਸੁਨਂਦਂ ਗਰੁਡਂ ਪ੍ਰਚਂਡਂ ਚਂਡਮੇਵ ਚ
ਮੁਸ਼ਲ, ਕਉਸਤੁਭ ਮਣੀ, ਮਾਲਾ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ, ਨੰਦ, ਸੁਨੰਦ, ਗਰੁੜ, ਪ੍ਰਚੰਡ ਤੇ ਚੰਡ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਮਹਾਬਲਂ ਬਲਂ ਚੈਵ ਕੁਮੁਦਂ ਕੁਮੁਦੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਵਿਨਾਯਕਂ ਵ੍ਯਾਸਂ ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨਂ ਗੁਰੂਨ੍ਸੁਰਾਨ੍
ਮਹਾਬਲ ਤੇ ਬਲ, ਕੁਮੁਦ ਤੇ ਕੁਮੁਦੇਕਸ਼ਣ, ਦੁರ್ಗਾ, ਵਿਨਾਇਕ, ਵਿਆਸ, ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ, ਗੁਰੂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਸ੍ਵੇਸ੍ਵੇ ਸ੍ਥਾਨੇष੍ਵਭਿਮੁਖਾਨ੍ਪੂਜਯੇਤ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਣਾਦਿਭਿਃ । ਚਂਦਨੋਸ਼ੀਰਕਰ੍ਪੂਰ ਕੁਂਕੁਮਾਗੁਰੁਵਾਸਿਤੈਃ
ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਛਿੜਕਣ ਆਦਿ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ, ਚੰਦਨ, ਉਸ਼ੀਰ, ਕਪੂਰ, ਕੁੰਕੁਮ, ਅਗਰ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜੋ।
ਸਲਿਲੈ ਸ੍ਨਾਪਯੇਨ੍ਮਂਤ੍ਰੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਾ ਵਿਭਵੇ ਸਤਿ । ਸ੍ਵਰ੍ਣਘਰ੍ਮਾਨੁਵਾਕੇਨ ਮਹਾਪੁਰੁषਵਿਦ੍ਯਯਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਾਣੀ ਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਓ, ਜੇ ਸਮਰਥ ਹੋਵੋ ਤਾਂ ਸਵਰਨਘਰਮ ਅਨੁਵਾਕ ਤੇ ਮਹਾਪੁਰਖ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਵੀ।
ਪੌਰੁषੇਣਾਪਿ ਸੂਕ੍ਤੇਨ ਸਾਮਨੀਰਾਜਨਾਦਿਭਿਃ । ਵਸ੍ਤ੍ਰੋਪਵੀਤਾਭਰਣ ਪਤ੍ਰਸ੍ਰਗ੍ਗਂਧਲੇਪਨੈਃ
ਪੌਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ, ਸਾਮ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਰਾਜਸੀ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ, ਕਪੜਾ, ਜਨੇਊ, ਗਹਣੇ, ਪੱਤੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਲਾਉਣ ਨਾਲ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਅਲਂਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸਪ੍ਰੇਮ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੋ ਯਥੋਚਿਤਮ੍ । ਪਾਦ੍ਯਮਾਚਮਨੀਯਂ ਚ ਗਂਧਂ ਸੁਮਨਸੋਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਥਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਵੇ, ਤੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਤੇ ਚੁੰਘਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਤਾਜ਼ੇ ਫੁੱਲ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰੇ।
ਗਂਧਧੂਪੋਪਹਾਰ੍ਯਾਣਿ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਰ੍ਚਕਃ । ਗੁਡਪਾਯਸਸਰ੍ਪੀਂषਿ ਸ਼ष੍ਕੁਲ੍ਯਾਪੂਪਮੋਦਕਾਨ੍
ਭਗਤ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧੀ ਧੂਪ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਜਿਵੇਂ ਗੁੜ, ਖੀਰ, ਘਿਉ, ਪੂੜੀਆਂ, ਪਕੌੜੀਆਂ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਲੱਡੂ ਭੇਟ ਕਰੇ।
ਪਾਯਸਂ ਦਧਿਸਰ੍ਪਿਸ਼੍ਚ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਸ ਵਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ । ਅਭ੍ਯਂਗੋਨ੍ਮਰ੍ਦਨਾਦਰ੍ਸ਼ ਦਂਤਧਾਵਾਭਿषੇਚਨਮ੍
ਉਹ ਖੀਰ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਘਿਉ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਚੁਣੇ, ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਤੇਲ, ਮਲਿਸ਼, ਦਰਪਣ, ਦੰਦ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕਰੇ।
ਅਨ੍ਨਾਦ੍ਯਂ ਨृਤ੍ਯਗੀਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸ੍ਯੁਰਥਾਨ੍ਵਹਮ੍ । ਵਿਧਿਨਾ ਵਿਹਿਤੇ ਕੁਂਡੇ ਮੇਖਲਾਵਰ੍ਤਵੇਦਿਭਿਃ
ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭੋਜਨ, ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਨੱਚ ਤੇ ਗੀਤ ਹੋਣ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਧੀ ਵਾਲੇ ਚੌਕ ਤੇ, ਧਾਗਿਆਂ ਤੇ ਘੇਰੇ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਮਾਧਾਯ ਪਰਿਤਃ ਸਮੂਹੇਤ੍ਪਾਣਿਨੋਦਕਮ੍ । ਪਰਿਸ੍ਤੀਰ੍ਯਾਥ ਪਰ੍ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦਤ੍ਵਾ ਇਧ੍ਮਂ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਅੱਗ ਬਾਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰੀਂ ਪਾਸੇ ਪਾਣੀ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇ, ਫਿਰ ਛਿੜਕ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ, ਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਲੱਕੜ ਭੇਟ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਣ੍ਯਾਸਾਦ੍ਯ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਣ੍ਯੈਵਾਜ੍ਯਸੇਚਨਮ੍ । ਤਪ੍ਤਜਾਂਬੂਨਦਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਂਬੁਜੈਃ
ਛਿੜਕਣ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਸਮੱਗਰੀ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕੇ, ਤੇ ਘਿਉ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਵੇ; (ਪਰਮਾਤਮਾ) ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਲਸਚ੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਪਦ੍ਮਕਿਂਜਲ੍ਕਵਾਸਸਮ੍ । ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਕਿਰੀਟਕਟਕਕਟਿਸੂਤ੍ਰਵਰਾਂਗਦਮ੍
ਉਹ ਚਾਰ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਵਰਗਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਚਮਕਦੇ ਮੁਕੁਟ, ਕੰਗਣ, ਕਮਰਬੰਦ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਬਾਂਹਬੰਦ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ।
ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਵਕ੍ਸ਼ਸਂਭ੍ਰਾਜਤ੍ਕੌਸ੍ਤੁਭਂ ਵਨਮਾਲਿਨਮ੍ । ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਨਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਦਾਰੂਣਿ ਹਵਿषਾ ਸਘृਤਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਜਿਸਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਲੱਕੜ ਤੇ ਘਿਉ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਆਹੁਤੀਆਂ ਭੇਟ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਾਸ੍ਯਾਜ੍ਯਭਾਗਾਵਾਘਾਰੌ ਦਤ੍ਵਾ ਚਾਜ੍ਯਪ੍ਲੁਤਂ ਹਵਿਃ । ਅਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯਾਥ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪਾਰ੍षਦੇਭ੍ਯੋ ਬਲਿਂ ਹਰੇਤ੍
ਘਿਉ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਅਘਾਰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਘਿਉ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਏ; ਪੂਜਾ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੇ।
ਮੂਲਮਂਤ੍ਰਂ ਜਪੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸ੍ਮਰਨ੍ਨਾਰਾਯਣਾਤ੍ਮਕਮ੍ । ਦਤ੍ਵਾਚਮਨਮੁਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨਾਯ ਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਜਪੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ; ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਆਚਮਨ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੇ।
ਮੁਖਵਾਸਂ ਤੁ ਸੁਰਭਿਂ ਤਾਂਬੂਲਾਦ੍ਯਮੁਪਾਹਰੇਤ੍ । ਉਪਗਾਯਨ੍ਗृਣਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯਭਿਰਵਾਕ੍ਸ਼ਰੈਃ
ਉਹ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲਾ ਮੂੰਹ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਾਨ ਆਦਿਕ ਭੇਟ ਕਰੇ; ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਚੰਗੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਕਰਮ ਕਰੇ।
ਸਤ੍ਕਥਾਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯਞ੍ਛृਣ੍ਵਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਣਿਕੋ ਭਵੇਤ੍ । ਸ੍ਤਵੈਰੁਚ੍ਚਾਵਚੈਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਃ ਪੌਰਾਣੈਃ ਪ੍ਰਾਕृਤੈਰਪਿ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣੇ ਤੇ ਸੁਣਾਵੇ, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਹੀ; ਤੇ ਉੱਚੇ-ਨੀਵੇਂ ਭਜਨਾਂ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਤੇ ਆਮ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਜਾਪੇ।
ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸੀਦ ਭਗਵਨ੍ਨਿਤਿ ਵਂਦੇਤ ਦਂਡਵਤ੍ । ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਤ੍ਪਾਦਯੋਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
'ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ' ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ, ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ।
ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਂ ਪਾਹਿ ਮਾਮੀਸ਼ ਭੀਤਂ ਮृਤ੍ਯੁਗ੍ਰਹਾਰ੍ਣਵਾਤ੍ । ਇਤਿ ਸ਼ੇषਾਨ੍ਹਰੇਰ੍ਦਤ੍ਤਾਞ੍ਛਿਰਸ੍ਯਾਧਾਯ ਸਾਦਰਮ੍
ਉਹ ਆਖੇ, 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਮੌਤ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ,' ਫਿਰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਭੇਟ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ।