ਜਲਾਨ੍ਨਸ਼ਰ੍ਕਰਾਧੇਨੁਤਿਲਧੇਨੁਮੁਖਾਨਿ ਚ । ਵਿਤ੍ਤਮਾਨੇਨ ਦੇਯਾਨਿ ਦਾਨਾਨੀਪ੍ਸਿਤਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਪਾਣੀ, ਭੋਜਨ, ਚੀਨੀ, ਗਾਂ, ਤਿਲ, ਫਿਰ ਗਾਂ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਮਿਲਣ।
ਵੈਸ਼ਾਖਂ ਸਕਲਂ ਮਾਸਂ ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਨਾਯੀ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ । ਜਪਨ੍ਹਵਿष੍ਯਂ ਭੁਂਜਾਨਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਸਾਰਾ ਵੈਸਾਖ ਮਹੀਨਾ ਜੋ ਰੋਜ਼ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਪ ਕਰਦਿਆਂ ਹਵਿਸ਼ਯ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਭੁਕ੍ਤਮਥੋ ਨਕ੍ਤਮਯਾਚਿਤਮਤਂਦ੍ਰਿਤਃ । ਮਾਧਵੇ ਮਾਸਿ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਲ੍ਲਭਤੇ ਸਰ੍ਵਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਜੋ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਇਕ ਵਾਰੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ, ਬਿਨਾਂ ਮੰਗੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਵਿਧਿਨਾ ਸ੍ਨਾਨਦ੍ਵਯਂ ਨਦ੍ਯਾਦਿਕੇ ਬਹਿਃ । ਹਵਿष੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਚ ਭੂਸ਼ਯ੍ਯਾ ਨਿਯਮਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਵੈਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਨਦੀ ਆਦਿ ਵਿਚ ਦੋ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਹਵਿਸ਼ਯ ਭੋਜਨ ਖਾਣਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਰੱਖਣਾ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਤਣਾ ਤੇ ਨਿਯਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਂ ਦਾਨਂ ਜਪੋ ਹੋਮੋ ਮਧੁਸੂਦਨਪੂਜਨਮ੍ । ਅਪਿ ਜਨ੍ਮਸਹਸ੍ਰੋਤ੍ਥਂ ਪਾਪਂ ਦਹਤਿ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਵਰਤ, ਦਾਨ, ਜਪ, ਹਵਨ ਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਭਾਰੀ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਥੈਵ ਮਾਧਵੋ ਧ੍ਯਾਤੋ ਵਿਨਾਸ਼ਯਤਿ ਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍ । ਤਥੈਵ ਮਾਧਵੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਨਿਯਮੇਨ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮਾਧਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਵੀ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥੇ ਚਾਨੁਦਿਨਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਿਲੈਸ਼੍ਚ ਪਿਤृਤਰ੍ਪਣਮ੍ । ਦਾਨਂ ਧਰ੍ਮਘਟਾਦੀਨਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨਪੂਜਨਮ੍
ਤੀਰਥ ਤੇ ਰੋਜ਼ ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ, ਧਰਮਘਟ ਆਦਿ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਾਧਵੇ ਮਾਸਿ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਮਧੁਸੂਦਨਤੁष੍ਟਿਦਮ੍ । ਤਿਲੋਦਕਸੁਵਰ੍ਣਾਨ੍ਨ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਂਬਰਭੂषਣਮ੍
ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਜਲ, ਸੋਨਾ, ਅੰਨ, ਚੀਨੀ, ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ।
ਪਾਦਤ੍ਰਾਣਾਤਪਤ੍ਰਾਂਬੁ ਕੁਂਭਾਨ੍ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਿषੁ । ਤ੍ਰਿਸਂਧ੍ਯਂ ਪੂਜਯੇਦੀਸ਼ਂ ਭਕ੍ਤਿਤੋ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਜੁੱਤੀ, ਛਤਰੀ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਤੇ ਕੂੰਬੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿਓ। ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਿਮਲਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਮੁਪੇਤਂ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਸੁਵਰ੍ਣਤਿਲਪਾਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਞ੍ਛਕ੍ਤਿਤੋ ਬਹੂਨ੍
ਸਾਫ਼ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਬਹੁਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਤੇ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰ ਦਿਓ।
ਤਰ੍ਪਯੇਦੁਦਪਾਤ੍ਰੈਰ੍ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਪੋਹਤਿ । ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਮਾਸਿ ਯਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਨਦ੍ਯਾਂ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਵੈਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰੇ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪਾਤਰਾਂ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੁष੍ਪੈਃ ਕਾਲੋਦ੍ਭਵੈਃ ਫਲੈਃ । ਪੂਜਯੇਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਾਖਂਡਾਲਾਪਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮੌਸਮ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਲਤ ਰਾਹ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਤਰ੍ਪਯੇਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਗੋਦਾਨੈ ਰਤ੍ਨਾਦ੍ਯੈਰ੍ਧਨਸਂਚਯੈਃ । ਅਨ੍ਯਦ੍ਵਿਤ੍ਤਂ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਸ੍ਤੋਕਂ ਸ੍ਤੋਕਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਉਹ ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਕੱਪੜੇ, ਗਾਂਵਾਂ, ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਇਕੱਠ ਕੀਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰੇ। ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਆਪਣਾ ਹੋਰ ਧਨ ਵੀ ਥੋੜਾ ਥੋੜਾ ਦੇਵੇ।
ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਿਨਿਃਸ੍ਵਃ ਪੁਰੁषੋ ਮਾਧਵੇ ਮਾਸਿ ਮਾਧਵਮ੍ । ਪੁष੍ਪਾਰ੍ਚਨਵਿਧਾਨੇਨ ਪੂਜਯੇਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਫਿਰ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਗਰੀਬ ਵੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਾਰਯੇਚ੍ਛਤਮ੍ । ਸਜਨ੍ਮਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਂ ਨ ਸ਼ੋਕਫਲਭਾਗ੍ਭਵੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸੌ ਪਿਉ-ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਲੱਖ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਉਸਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਨ ਚ ਵ੍ਯਾਧਿਭਯਂ ਤਸ੍ਯ ਨ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਂ ਨ ਬਂਧਨਮ੍ । ਸ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੋ ਜਾਯੇਤ ਧਨ੍ਯੋ ਜਨ੍ਮਨਿਜਨ੍ਮਨਿ
ਉਸਨੂੰ ਨਾ ਰੋਗ ਦਾ ਡਰ ਰਹਿੰਦਾ, ਨਾ ਗਰੀਬੀ ਆਉਂਦੀ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦੀ ਜਕੜ। ਉਹ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ ਬਣ ਕੇ, ਧੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਦ੍ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਮष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂ ਭਵੇਤ੍ । ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਸੇਦ੍ਵੀਰ ਭੂਪਤਿਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਹੇ ਵੀਰ, ਉਹ ਇਕ ਸੌ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਪਤੇਰ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ । ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਮਾਧਵੇ ਲੀਯਤੇ ਤਤਃ
ਰਾਜਾ ਹੋ ਕੇ ਜਿੰਨੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਨੇ ਸੁਖ-ਭੋਗ ਭੋਗ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਆਖਰ ਮਾਧਵ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਮਾਸਾਨ੍ਮਾਧਵਾਰ੍ਚਨਮ੍ । ਵੈਦਿਕਂ ਤਾਂਤ੍ਰਿਕਂ ਵਾਪਿ ਮਿਸ਼੍ਰਕਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਮਾਧਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਵੇਦ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਵੇ, ਤੰਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਂ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਨਹ੍ਯਂਤੋऽਨਂਤਪਾਰਸ੍ਯ ਨਾਂਤਃ ਪੂਜਾਵਿਧੇਰ੍ਨृਪ । ਅਥ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਚੋਚ੍ਯੇਤ ਯਥਾਵਦਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਵੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮ ਠੀਕ ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਜਾਣਗੇ।
ਵੈਦਿਕਸ੍ਤਾਂਤ੍ਰਿਕੋ ਮਿਸ਼੍ਰਃ ਸ਼੍ਰੀਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿਧੋ ਮਖਃ । ਤ੍ਰਯਾਣਾਮੀਪ੍ਸਿਤੇਨੈਵ ਵਿਧਿਨਾ ਹਰਿਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਜਗ੍ਯਾ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਵੇਦ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੰਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਅਤੇ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮਨ ਪਸੰਦ ਹੋਵੇ, ਉਸੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵੈਦਿਕੋ ਮਿਸ਼੍ਰਕੋ ਵਾਪਿ ਵਿਪ੍ਰਾਦੀਨਾਂ ਵਿਧੀਯਤੇ । ਤਾਂਤ੍ਰਿਕੋ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਵੇਦ ਅਨੁਸਾਰ ਅਤੇ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਪੂਜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰ ਉੱਚ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਹੈ। ਤੰਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਲਈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਚਿਤ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ।
ਯਥਾ ਸ੍ਵਨਿਗਮੇਨੋਕ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੂਰੁषਃ । ਯਜੇਚ੍ਚ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੇ।
ਅਰ੍ਚਯੇਤ੍ਸ੍ਥਂਡਿਲੇऽਗ੍ਨੌ ਵਾ ਸੂਰ੍ਯੇऽਪ੍ਸੁ ਹृਦਿ ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੇ । ਦ੍ਰਵ੍ਯੇਣ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੇਨ ਸ੍ਵਗੁਰੁਂ ਤਦਨੁਜ੍ਞਯਾ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਚੌਕ ਉੱਤੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਧੌਤਦਂਤੋਂऽਗਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ । ਉਭਯੋਰਪਿ ਚ ਸ੍ਨਾਨਂ ਮਂਤ੍ਰੈਰ੍ਮृਦ੍ਗ੍ਰਹਣਾਦਿਨਾ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਕਿਸਮ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਵਿੱਚ, ਮੰਤਰਾਂ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਲੈਣ ਆਦਿ ਨਿਯਮ ਵਰਤਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸਂਧ੍ਯੋਪਾਸ੍ਤ੍ਯਾਦਿਕਰ੍ਮਾਣਿ ਵੇਦਤਂਤ੍ਰੋਦਿਤਾਨਿ ਵੈ । ਪੂਜਾਂਤੇ ਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਂਕਲ੍ਪਂ ਕਰ੍ਮਪਾਵਨਮ੍
ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ, ਜੋ ਵੇਦ ਤੇ ਤੰਤਰ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਪੂਜਾ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਪੱਕਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਰਮ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੈਲੀ ਦਾਰੁਮਯੀ ਲੌਹੀ ਲੇਪ੍ਯਾ ਲੇਖ੍ਯਾ ਚ ਸੈਕਤੀ । ਮਨੋਮਯੀ ਮਣਿਮਯੀ ਪ੍ਰਤਿਮਾष੍ਟਵਿਧਾ ਸ੍ਮृਤਾ
ਮੂਰਤੀ ਅੱਠ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ: ਪੱਥਰ ਦੀ, ਲੱਕੜ ਦੀ, ਲੋਹੇ ਦੀ, ਮਿੱਟੀ ਦੀ, ਰੰਗੀ ਹੋਈ, ਖਿੱਚੀ ਹੋਈ, ਰੇਤ ਦੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਜਾਂ ਮਣਕਾਂ ਦੀ।
ਚਲਾਚਲੇਤਿ ਦ੍ਵਿਵਿਧਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਜੀਵਮਂਦਿਰਮ੍ । ਉਦ੍ਵਾਸਾ ਵਾਹਨੇਨ ਸ੍ਤਃ ਸ੍ਥਿਰਾਯਾਂ ਮਾਧਵਾਰ੍ਚਨੇ
ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਹਿਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਅਡੋਲ। ਜੀਉਂਦੇ ਮੰਦਰ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਸਥਾਪਨਾ ਜਾਂ ਵਾਹਨ ਰਾਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮਾਧਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਮੂਰਤੀ ਹੀ ਚੰਗੀ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ।
ਅਸ੍ਥਿਰਾਯਾਂ ਵਿਕਲ੍ਪਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਥਂਡਿਲੇ ਤੁ ਭਵੇਦ੍ਦ੍ਵਯਮ੍ । ਸ੍ਨਾਪਨਂ ਤ੍ਵਵਿਲੇਪ੍ਯਾਯਾਮਨ੍ਯਤ੍ਰ ਪਰਿਮਾਰ੍ਜਨਮ੍
ਜੇ ਮੂਰਤੀ ਥਿਰ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸੰਦੇਹ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਸਿੱਧੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਤਰੀਕੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਲਗਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਪੂੰਝਣਾ ਠੀਕ ਹੈ।
ਦ੍ਰਵ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ਦੇਵੇਜ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿਮਾਦਿष੍ਵਮਾਯਿਨਃ । ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਯਥਾਲਬ੍ਧੈਰ੍ਭਕ੍ਤਿਭਾਵੇਨ ਚੈਵ ਹਿ
ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਭਗਤ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕੇ, ਉਹ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।