ਮੂਰ੍ਖਮਾਤ੍ਰਵਚੋ ਗ੍ਰਾਹੀ ਸ ਨृਪਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਂਦਨਃ । ਤਤੋऽਹਂ ਸਕਲਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਿਭਜ੍ਯ ਵਰਮਂਤ੍ਰਿਣਃ
ਜੋ ਰਾਜਾ ਸਿਰਫ ਮੂਰਖਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪੂਰਾ ਰਾਜ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਦਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਯਦਿ ਮਨ੍ਯਤੇ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣ ਊਚੁਃ - ਯਦੇਤਦ੍ਵਚਨਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਨੀਤਿਵਿਦਾ ਨृਪ
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਰਾਜ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਵਾਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਹਿਮਤ ਹੋ। ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਨੀਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਾਡਾ ਵੀ ਵਿਚਾਰ ਹੈ।
ਤਦੇਵ ਮਤਮਸ੍ਮਾਕਂ ਸਂਦੇਹੋ ਨਾਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਅਥਾਯਾਤੌ ਨृਪਾਦੇਸ਼ਾਤ੍ਸਂਸਦਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਤ੍ਤਮੌ
ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਵੀ ਮਨ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਹ ਦੋ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤ ਸੱਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਯਸ਼ੋਭਦ੍ਰ ਨਾਮਾਨੌ ਤਨਯਾਵੁਭੌ । ਤੌ ਚ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤੌ ਕੁਮਾਰੌ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤ, ਵੀਰਭਦਰ ਤੇ ਯਸ਼ੋਭਦਰ ਨਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਸੀ।
ਪਿਤृਭਕ੍ਤੌ ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤੌ ਬਲਿਨੌ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਪਰੌ । ਤਤਃ ਸ ਭੂਪਃ ਸਹਸਾ ਰਾਜਨੀਤਿ ਵਿਦਾਂਵਰਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਉ ਦੇ ਭਗਤ, ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ
ਵਿਭਜ੍ਯ ਸਕਲਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਦਦੌ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਕੁਤੂਹਲਾਤ੍ । ਅਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਗृਧ੍ਰ ਏਕਃ ਸ੍ਵਕੀਯਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਪੂਰਾ ਰਾਜ ਵੰਡ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਹੋ ਸਕੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਗਿੱਧ ਆਪਣੀ ਮਾਦ ਨਾਲ ਆਇਆ।
ਆਗਤ੍ਯ ਤਤ੍ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਉਪਵਿष੍ਟੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਤਾਵਾਗਤੌ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਤਿਹਰ੍षਿਤੌ
ਉਹ ਗਿੱਧ ਉਸ ਸਭਾ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਪੰਛੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਰਾਜਾਹ ਯੁਵਯੋਃ ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਛੁਭਾਗਮਨਮੁਚ੍ਯਤਾਮ੍ । ਗृਧ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਗृਧ੍ਰੋऽਹਂ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਮਮੇਯਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਪਰਂਤਪਃ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕਿਸ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਆਏ ਹੋ, ਦੱਸੋ। ਗਿੱਧ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਗਿੱਧ ਹਾਂ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਮਾਦ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਆਗਤੋऽਸ੍ਮਿ ਮੁਦਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਂਪਦਂ ਪੁਤ੍ਰਯੋਸ੍ਤਵ । ਏਤਯੋਰ੍ਮਹਤੀ ਦृष੍ਟਾ ਵਿਪਤ੍ਤਿਃ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ
ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖਣ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਇਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆਈ ਸੀ।
ਇਹ ਜਨ੍ਮਨਿ ਸਂਪਤ੍ਤਿਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਾਵਾਂ ਸਮਾਗਤੌ । ਤਸ੍ਯੈਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗृਧ੍ਰਸ੍ਯ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਰਾਜੋਵਾਚ ਪੁਨਰ੍ਵਿਪ੍ਰ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟਮਾਨਸਃ
ਇਸ ਜਨਮ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖਣ ਆਏ ਹਾਂ। ਗਿੱਧ ਦੀ ਇਹ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਨ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਮੁੜ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬੋਲੇ।
ਰਾਜੋਵਾਚ- ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਵਚੋ ਗृਧ੍ਰ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮਿਦਂ ਮਯਾ । ਏਤਯੋਃ ਪੂਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤੋ ਭਵਤਾ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਕਥਮ੍
ਰਾਜਾ ਆਖਿਆ— ਗਿੱਧ, ਤੇਰੀ ਇਹ ਬਹੁਤ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਮੈਂ ਸੁਣੀ ਹੈ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਾਂ ਦੀ ਪਿਛਲੀ ਕਹਾਣੀ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ਲੱਗੀ?
ਯਦਿ ਜਾਨਾਸਿ ਤਤ੍ਵੇਨ ਪੂਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਂਤਮੇਤਯੋਃ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਰ੍ਹਿ ਖਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਰ੍ਵਮੇਤਦਸ਼ੇषਤਃ
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਾਂ ਦੀ ਪਿਛਲੀ ਕਹਾਣੀ ਸੱਚੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੰਛੀ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਦੱਸ।
ਗृਧ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਨृਪਤੇ ਵृषਲਾਵੇਤੌ ਯੁਗੇ ਦ੍ਵਾਪਰਸਂਜ੍ਞਕੇ । ਗਰਸਂਗਰਨਾਮਾਨੌ ਸਤ੍ਯਘੋषਸੁਤੌ ਸ੍ਥਿਤੌ
ਗਿੱਧ ਨੇ ਆਖਿਆ – ਰਾਜਨ, ਦੁਆਪਰ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਯੁੱਗ ਵਿਚ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਨੀਚ ਜਾਤ ਦੇ ਗਰਸੰਗਰ ਨਾਂ ਦੇ ਭਰਾ, ਸਤਯਘੋਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਏਕਕਾਲੇ ਚ ਭੂਪਾਲ ਮृਤੌ ਨਿਜ ਗृਹਾਂਤਰੇ । ਤਤੋ ਨੇਤੁਮਿਮੌ ਭੂਪ ਦਂष੍ਟ੍ਰਿਣੋ ਯਮਕਿਂਕਰਾਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਏ। ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਯਮ ਦੇ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਦੂਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਆਏ।
ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤਾਃ ਸਮਾਯਾਤਾਃ ਕੋਟਿਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਬਬਂਧੁਸ਼੍ਚਰ੍ਮਪਾਸ਼ੇਨ ਦ੍ਵਾਵੇਤੌ ਤੌ ਮਦੋਦ੍ਧਤੌ
ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਫਾਹੇ ਫੜੇ ਹੋਏ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਯਮਦੂਤ ਆ ਗਏ ਤੇ ਗਮੰਡ ਵਿਚ ਚੂਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਚਮੜੇ ਦੇ ਰੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਏ।
ਨਿਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਨਿਲਯਂ ਮृਤ੍ਯੋਰਤਿਦੁਰ੍ਗਮਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ । ਇਮੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਬਹੁਤ ਔਖੇ ਰਾਹੀਂ ਲੈ ਗਏ। ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਏਤਯੋਃ ਸਕਲਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤ ਵਿਚਾਰ੍ਯਤਾਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾਜ੍ਞਯਾ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵੇਖ, ਚਿਤਰਗੁਪਤ। ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਜਾਂਚ ਲਏ।
ਮੂਲਾਦ੍ਵਿਚਾਰਯਾਮਾਸ ਤਤ ਇਤ੍ਯਾਹ ਚਾਂਤਕਮ੍ । ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤ ਉਵਾਚ- ਸਤ੍ਯਮੇਤੌ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪੁਣ੍ਯਵ੍ਰਤ ਮਹਾਸ਼ਯੌ
ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਂਚ ਕੇ ਅੰਤਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ – ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਕਿਹਾ – 'ਹਾਂ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸਨ।'
ਅਸ੍ਤਿਚੇਦ੍ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਵਿਲੋਕਿਤਮ੍ । ਸ੍ਵਯਂਦਾਨਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਨ ਹਿ ਦਤ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਮੰਦਾ ਕੰਮ ਸੀ ਵੀ, ਉਹ ਵੀ ਵੇਖ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਾਨ ਤਾਂ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇਨੈਵ ਕਰ੍ਮਣਾ ਰਾਜਨ੍ਨਿਮੌ ਨਰਕਗਾਮਿਨੌ । ਦਾਤਾ ਦਾਨਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਯੋ ਨ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਿਵਜਾਤਯੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦਾਨੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ—
ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਘੋਰਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਭਯਾਵਹਮ੍ । ਦਾਤਾ ਹਿ ਨ ਸ੍ਮਰੇਦ੍ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਾਹੀ ਨ ਯਾਚਤੇ ੫੦ 7.3.
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਾਨ ਦੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਤੇ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮੰਗਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਉਭਯੋਰ੍ਨਰਕੇ ਵਾਸੋ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਦਿਵਾਕਰੌ । ਤਸ੍ਮਾਦਿਮੌ ਮਹਾਪਾਪੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਾਹਾਰਿਣੌ ਪ੍ਰਭੋ
ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਨਯਂਤੁ ਕਿਂਕਰਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਰਕਂ ਪ੍ਰਤਿਦਾਰੁਣਮ੍
ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਆਖੋ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਪਾ ਦੇਣ।
ਯਮਾਜ੍ਞਯਾ ਤਤੋ ਦੂਤਾਃ ਸਂਦष੍ਟੌष੍ਠਪੁਟਾਃ ਕ੍ਰੁਧਾ । ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਰ੍ਨਰਕੇ ਘੋਰੇ ਤਾਵੇਤੌ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਦੂਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਠ ਕਸ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜਾ, ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਆਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਦਿਨੇ ਰਾਜਨ੍ਨਨਯਾ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ । ਯਮਦੂਤੈਃ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਨੀਤੋऽਹਂ ਯਮਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਉਸੇ ਦਿਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਯਮਦੂਤਾਂ ਵਲੋਂ ਫੜ ਕੇ ਯਮ ਦੇ ਮੰਦਰ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਮਯਾਪਿ ਤਤ੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤਦਾਕਰ੍ਣਯ ਭੂਪਤੇ । ਮੂਲਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਵਿਸ੍ਮਯਪ੍ਰਦਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਕੰਮ ਮੈਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸੁਣ। ਮੈਂ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇ।
ਪੁਰਾਸੀਤ੍ਸਰ੍ਵਗੋ ਨਾਮ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਹਂ ਮਹਾਕੁਲਃ । ਸੌਰਾष੍ਟ੍ਰਦੇਸ਼ਵਾਸੀ ਚ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਸਰਵਗ ਨਾਂ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਘਰ ਦਾ, ਸੌਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਵੇਦ ਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਸੀ।
ਇਯਂ ਮਂਜੂਕषਾ ਨਾਮ ਮਮ ਪਤ੍ਨੀ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ । ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਪਵਿਤ੍ਰਕੁਲਸਂਭਵਾ
ਇਹ ਮੰਜੂਕਸ਼ਾ ਨਾਂ ਦੀ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਨਾਮ ਵਾਲੀ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਰ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ।
ਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋऽਹਂ ਮਹਾਭਾਗ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਵਯਸਾਧਨੈਃ । ਅਵਜ੍ਞਾਂ ਮਨਸਾ ਪਿਤ੍ਰੋਸ਼੍ਚਕਾਰਾਹਂ ਯੁਵੈਕਦਾ
ਮੈਂ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਗੁਮਾਨ ਵਿੱਚ ਲਾਪਰਵਾਹ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਉਗਰਾਹ ਕਰ ਬੈਠਾ।
ਅਹਂ ਭੂਰਿ ਸਭਾਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯੋ ਵਨਸ੍ਥਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਕृਤ੍ । ਧਨਵਾਨ੍ਸੁਨ੍ਦਰੋ ਜ੍ਞਾਨੀ ਜ੍ਞਾਤਿਪੋषਣਤਤ੍ਪਰਃ
ਮੈਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵਧਾਈ ਜਾਂਦਾ, ਹਰੇਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਧਨਵਾਨ, ਸੋਹਣਾ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।