ਵਿष੍ਣੁਨਾਰਾਧਿਤੇਨਾਦੌ ਸ੍ਵਯਮੁਕ੍ਤਂ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ । ਨ ਤृਪ੍ਤਿਰਸ਼ਨਾਦਨ੍ਯਾ ਨ ਗੁਰੁਰ੍ਜਨਕਾਦਪਿ
—ਤੇ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਸੱਚੀ ਰੀਤਿ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ: ਰੋਟੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਤਸੱਲੀ ਨਹੀਂ, ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਗੁਰੂ ਨਹੀਂ।
ਨ ਪਾਤ੍ਰਮਨ੍ਯਦ੍ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਨ ਦੇਵਃ ਕੇਸ਼ਵਾਤ੍ਪਰਃ । ਨ ਗਂਗਯਾ ਸਮਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨ ਦਾਨਂ ਸੁਰਭੀਸਮਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਪਾਤਰ ਨਹੀਂ, ਕੇਸ਼ਵ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ; ਗੰਗਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ, ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ।
ਨ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਸਮਂ ਜਾਪ੍ਯਂ ਨ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਸਮਂ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਨ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਮਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਨ ਧਰ੍ਮੋ ਦਯਯਾ ਸਮਃ
ਗਾਇਤਰੀ ਜਾਪ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਜਾਪ ਨਹੀਂ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਵਰਤ ਨਹੀਂ; ਪਤਨੀ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਦਇਆ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ।
ਨ ਸ੍ਵਾਤਂਤ੍ਰ੍ਯਸਮਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਾਨ੍ਨਾਸ਼੍ਰਮੋ ਵਰਃ । ਨ ਸਤ੍ਯਾਤ੍ਪਰਆਚਾਰੋ ਨ ਸਂਤੋषਾਤ੍ਪਰਂ ਸੁਖਮ੍
ਆਜ਼ਾਦੀ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਆਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ; ਸੱਚ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਚਲਣ ਨਹੀਂ, ਸੰਤੋਖ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ।
ਨ ਮਾਧਵਸਮੋ ਮਾਸੋ ਮਹਾਪਾਪਹਰਃ ਪਰਃ । ਵਿਧਿਨਾਨੁष੍ਠਿਤੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਧੁਸੂਦਨਵਲ੍ਲਭਃ
ਮਾਧਵ ਮਹੀਨਾ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਜੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਰੀਤਿ ਅਨੁਸਾਰ ਮਨਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਇਹ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਗਂਗਾਦਿषੁ ਚ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਃ । ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਮੁਖਾਨਿ ਚ
ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਵਿਰਲਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਹੋਵੇ—
ਤਾਵਦ੍ਗਰ੍ਜਂਤਿ ਪਾਪਾਨਿ ਯਾਵਨ੍ਨਾਯਾਤਿ ਮਾਧਵਃ । ਵੈਸ਼ਾਖਮਖਿਲਂ ਮਾਸਂ ਯਃ ਸ੍ਨਾਤਿ ਹਰਿਤਤ੍ਪਰਃ
—ਉਹਨਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਆਉਣ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਭਰ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਹਰਿਪਾਦਸਮੁਦ੍ਭੂਤੇ ਸਲਿਲੇ ਵਿਮਲਾਸ਼ਯਃ । ਸ ਏਵ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਾਂ ਹਂਤਾ ਦृष੍ਟਸ੍ਤੁ ਪਾਪਿਭਿਃ
—ਹਰੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਛੁਹੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹੀ ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਜਪਾਪੌਘਨਿष੍ਕृਤ੍ਯੈ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਕਿਨ੍ਨਰੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਜਮਿਆ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਕਿਨਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਾਸੇ ਤੁ ਵੈ ਮਾਧਵਸਂਜ੍ਞਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਯਃ ਸ੍ਨਾਤਿ ਪਾਪੈਃ ਸ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ਹਿ । ਮੇषਸ੍ਥਿਤੇ ਸਂਪ੍ਰਤਿ ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਃ ਸ਼ਰ੍ਮਪ੍ਰਦੇ ਵਾਰਿਣਿ ਵਾਰਿਤਾਘੇ
ਇਸ ਮਾਧਵ ਨਾਮਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਮੇਸ਼ ਰਾਸੀ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਰਮਦਾ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਾਪੀ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦੁਰ੍ਲਭਾ ਹਿ ਮਹਾਨਦ੍ਯੋ ਮਾਧਵੇ ਮਾਸਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਤਤੋऽਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਾ ਗਂਗਾ ਰੇਵਾ ਚ ਯਮੁਨਾ ਤਥਾ
ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਹਰ ਥਾਂ ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਗੰਗਾ, ਰੇਵਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਔਖੀਆਂ ਹਨ।
ਏਤਾਸੁ ਤਿਸृषੁ ਪ੍ਰਾਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੈਕਾਮਪਿ ਸਾਦਰਮ੍ । ਯਃ ਸ੍ਨਾਤਿ ਮਾਧਵੇ ਮਾਸਿ ਵਿਪਾਪਃ ਸ ਹਰਿਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਨਦੀ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇ ਤੇ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਹੋ ਸਹ ਮਯਾ ਸੁਕृਤੈਕਸਾਰੇ ਵੈਸ਼ਾਖਮਾਸਿ ਚ ਭਵਂਤ ਉਪੇਤ੍ਯ ਰੇਵਾਮ੍ । ਮਜ੍ਜਂਤੁ ਪਾਤਕਕृਤੋ ਮੁਨਿਵृਂਦਜੁष੍ਟੇ ਰੇਵਾਜਲੇ ਨਿਖਿਲਪਾਪਭਯਾਪਹਤ੍ਯੈ
ਇਸ ਲਈ, ਦੋਸਤੋ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ, ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਰੇਵਾ ਤੇ ਆਓ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੇਵਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਰਿਸੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਡੁੱਬ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਦਿਤਾ ਮੁਨਿਨਾ ਸਹ । ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਪਾਪਿਨੋ ਰੇਵਾਂ ਸ਼ਂਸਂਤੋऽਦ੍ਭੁਤਕਾਰਿਣੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪੀ, ਰਿਸੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰੇਵਾ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਜੋਕੇ ਕਰਾਮਾਤਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਮੁਨਿਸ਼ਰ੍ਮਾ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛਂਸ੍ਤੈਸ੍ਤਥਾਨੁਗਤੋ ਨਰੈਃ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਥਿਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਪਿਸ਼ਾਚਾਨष੍ਟ ਭੀषਣਾਨ੍
ਮੁਨਿਸ਼ਰਮਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਡਰਦੇ-ਡਰਦੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਕੁਰ੍ਵਂਤੋ ਵਿਵਿਧਾਞ੍ਛਬ੍ਦਾਨ੍ਭ੍ਰਮਂਤੋऽਪਿ ਤਤਸ੍ਤਤਃ । ਊਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਕੇਸ਼ੋਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਰਕ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣਦਂਤਕृਸ਼ੋਦਰਾਨ੍
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜਾਂ ਕਰਦੇ, ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਭਟਕਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੜੇ, ਲਹੂ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਾਲੇ ਦੰਦ ਤੇ ਪਤਲੇ ਪੇਟ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਅਰਣ੍ਯੇ ਕਂਟਕਾਕ੍ਰਾਂਤੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਪਾਨੀਯਵਰ੍ਜਿਤੇ । ਸਮ੍ਮੁਖਂ ਧਾਵਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਯਸਂਵਿਗ੍ਨਮਾਨਸਃ
ਕਾਂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਦੌੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਨਮੋਨਾਰਾਯਣਾਯੇਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ! ਬਚਾਓ, ਬਚਾਓ!'
ਨਾਰਾਯਣਾਯੇਤਿ ਨਮੋਭਿਧਾਨਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਧਰ੍ਮੈਕਨਿਧਾਨਮੁਚ੍ਚੈਃ । ਭਵਾਂਤਰੇ ਤੇ ਮਨਸਾ ਪਿਸ਼ਾਚਾ ਯਯੁਰ੍ਨਿਜਾਦृष੍ਟਵਸ਼ੇਨ ਲਬ੍ਧਾਃ
'ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਪਿਸ਼ਾਚ ਆਪਣੇ ਹੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਮਨਸੋ ਮੁਨਿਸ਼ਰ੍ਮਾ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਤਾਨ੍ । ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਾਭਾषੀ ਕੇ ਯੂਯਂ ਵਿਕृਤਾ ਨਰਾਃ
ਮੁਨਿਸ਼ਰਮਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖੋ?'
ਕਿਂ ਵਾ ਕੇਨ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਚ ਵੈਕृਤਿਃ । ਕਥਮੇਵਂ ਵਿਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੁਃਖਿਨੋऽਤੀਵ ਭੀषਣਾਃ
'ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਜਾਂ ਕਰਤੂਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਰੂਪ ਮਿਲਿਆ? ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇੰਨੇ ਦੁਖੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੇ ਕਿਉਂ ਹੋ?'
ਪ੍ਰੇਤਾ ਊਚੁਃ - ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਰ੍ਦਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਾਨਾਦੁਃਖਚਯਾਕੁਲਾਃ । ਕृਤਬੁਦ੍ਧੇ ਹृਦਿ ਕ੍ਰੂਰਾ ਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞਾ ਵਿਚੇਤਸਃ
ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕਠੋਰ ਇਰਾਦਾ, ਹੋਸ਼ ਖੋ ਬੈਠੇ ਤੇ ਭਟਕਦੇ ਹਾਂ।'
ਨ ਜਾਨੀਮੋ ਦਿਸ਼ਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਮੂਢਾ ਮਾਨਵਘਾਤਿਨਃ । ਤਦੇਤਦ੍ਦੁਃਖਮਾਖ੍ਯਾਤਮੇਤਦੇਵਾਸੁਖਂ ਪੁਨਃ
'ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਪਾਸੇ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਭਟਕਦੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਾਂ; ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਬੇਚੈਨੀ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਭਾਤਮਿਵ ਸਂਭਾਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰੋਦਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣੇਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਰ੍ਭਾषਿਤਂ ਤਵ ਕੋਮਲਮ੍
'ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਸਵੇਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਮਿੱਠੇ 'ਨਾਰਾਇਣ' ਨਾਮ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਚਾਨਣ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼ੁਦ੍ਧਭਾਵਂ ਗਤਾ ਵਯਮ੍ । ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨੈਵ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਨਾਮਸ਼੍ਰਵਣਤੋ ਹਰੇਃ
'ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਵਨਾ ਪਾ ਲਈ; ਤੇਰੇ ਹੀ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ।'
ਭਵਾਂਤਰਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦਯਾਲਵਃ । ਵਿਨਾਸ਼ਯਤ੍ਯਪਯਸ਼ੋ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਵਿਸ਼ਦਯਤ੍ਯਪਿ
'ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਜਨਮ ਪਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਦਇਆ ਮਿਲ ਗਈ; ਅਸੁਭ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦਇਆ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪਯਤਿ ਪ੍ਰਾਯੋ ਨृਣਾਂ ਵੈष੍ਣਵਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਅਹਂ ਪਰ੍ਯੁषਿਤੋ ਨਾਮ ਸੂਚਕੋऽਯਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਕਃ
ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ 'ਪਰਯੁਸ਼ਿਤ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਦੂਜਾ ਸੰਕੇਤਕ ਹੈ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਗੋ ਰੋਧਕਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਃ ਪਂਚਮੋਯਂ ਚ ਲੇਖਕਃ । षष੍ਠੋਯਮਿਤਿ ਵਾਗ੍ਦੁष੍ਟਃ ਸਪ੍ਤਮੋਯਂ ਵਿਦੈਵਤਃ
ਇੱਕ ਹੋਰ 'ਸ਼ੀਘਰਗ' ਹੈ, ਜੋ ਰੋਕਦਾ ਹੈ; ਪੰਜਵਾਂ 'ਲੇਖਕ' ਹੈ, ਜੋ ਲਿਖਦਾ ਹੈ; ਛੇਵਾਂ 'ਵਾਗਦੁਸ਼ਟ' ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਮਾੜੀ ਹੈ; ਸੱਤਵਾਂ 'ਵਿਦੈਵਤ' ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂਯਾਜਨਕਸ਼੍ਚਾਯਮष੍ਟਮਃ ਕष੍ਟਦਾਯਕਃ । ਮੁਨਿਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਪ੍ਰੇਤਾਨਾਂ ਕਰ੍ਮਜਾਤਾਨਾਂ ਨਾਮਾਨਿ ਭਵਤਾਂ ਕੁਤਃ
ਅਠਵਾਂ 'ਨਿਤਯੰ ਯਾਜਨਕ' ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਮ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ 'ਕਸ਼ਟਦਾਇਕ' ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੁਨੀਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰੇਤ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਨਾਂ ਕਿਉਂ ਪਾਏ?
ਕਿਂ ਤਤ੍ਕਾਰਣਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਯੇਨ ਯੂਯਂ ਸਨਾਮਕਾਃ । ਪ੍ਰੇਤਾ ਊਚੁਃ - ਮਯਾ ਸ੍ਵਾਦੁ ਸਦਾ ਭੁਕ੍ਤਂ ਦਤ੍ਤਂ ਪਰ੍ਯੁषਿਤਂ ਦ੍ਵਿਜੇ
ਇਹ ਨਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਣ ਤੇ ਪਏ? ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਆਦ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਖਾਦਾ ਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਾਸੀ ਖਾਣਾ ਦਿੱਤਾ।