ਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣਮਾਨਸੋ ਦੈਵਾਨ੍ਨਂਦਨਾਮੇਹ ਸਂਗਤਃ । ਏਵਂ ਪਂਚਾਪਿ ਪਾਪਿष੍ਠਾਃ ਸ੍ਥਾਨਮੇਕਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਨਾਂ ਥੱਕੀਆਂ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਨੰਦਨ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਜੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਇੱਕ ਹੀ ਥਾਂ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਕਃ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਨ ਸਂਪਰ੍ਕਂ ਭੋਜਨਾਚ੍ਛਾਦਨਾਦਿਭਿਃ । ਨ ਕਰੋਤਿ ਮਹਾਭਾਗ ਵਿਨਾ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਜਾਂ ਰਹਿਣ-ਸਹਿਣ ਦੀ ਗੱਲ ਬਿਨਾਂ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੇ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਵਿਸ਼ਂਤ੍ਯੇਕਾਸਨੇ ਨੈਵ ਨ ਸ੍ਵਪਂਤ੍ਯੇਕਸਂਸ੍ਤਰੇ । ਏਵਂ ਦੁਃਖਸਮਾਕ੍ਰਾਂਤਾ ਨਾਨਾਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਵੈ ਗਤਾਃ
ਉਹ ਇਕੋ ਥਾਂ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਇਕੋ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਸੌਂਦੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ।
ਨਾਸ੍ਮਾਕਂ ਪਾਤਕਂ ਘੋਰਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਵਂਤਂ ਦੀਪ੍ਯਂਤਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਨਿ ਮਨਾਂਸਿ ਨਃ
ਸਾਡਾ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਪਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਦਂਤਿ ਦੁਰਿਤਪ੍ਰਾਂਤਂ ਸਾਧੋਸ੍ਤੇ ਪੁਣ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ । ਉਪਾਯਂ ਵਦ ਨਃ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਯਥਾ ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯੋ ਹਿ ਨਃ
ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੰਤ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਦੁਖਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਢੰਗ ਦੱਸੋ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣ।
ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਕਰੁਣੋऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰ ਵੇਦਾਰ੍ਥਵਿਤ੍ਪ੍ਰਭੋ । ਆਰ੍ਤਾਨਾਂ ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਾਨਾਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਾਪਮੁਪੇਯੁषਾਮ੍
ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਦਇਆ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਜਾਣਦੇ ਹੋ; ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੋ ਦੁਖੀ ਹਨ, ਰਾਹ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹਨ ਤੇ ਪਛਤਾਵੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਮੋਹਾਦਵਾਪ੍ਤਪਾਪਾਨਾਂ ਤ੍ਵਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤਾਸਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਤੇषਾਮਿਤਿ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਸ਼ਰ੍ਮਾ ਮੁਨਿਸ੍ਤਤਃ
ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਪਾਪ ਕਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਉੱਧਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀਸ਼ਰਮਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਦਮਾਹ ਵਿਚਾਰ੍ਯੇਤਿ ਕਰੁਣਾਵਰੁਣਾਲਯਃ । ਮੁਨਿਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਯੂਯਮਜ੍ਞਾਨਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਪਾਤਕਾਃ ਸਤ੍ਯਭਾषਿਣਃ
ਉਹ ਦਇਆ ਤੇ ਮਿਹਰ ਦਾ ਘਰ, ਸੋਚ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ: ਮੁਨੀਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਤੁਸੀਂ ਅਣਜਾਣੀ ਵਿਚ ਪਾਪ ਕਰ ਲਿਆ, ਪਰ ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ ਹੋ।
ਅਨੁਤਾਪਯੁਤਾਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾ ਮਯਾਧੁਨਾ । ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਮੇ ਵਚਃ ਸਤ੍ਯਮੂਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਰ੍ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਛਤਾਵੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਦਇਆ ਦੇ ਲਾਭੀ ਹੋ; ਮੇਰੀ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹਾਂ।
ਯਨ੍ਮਯਾਂਗਿਰਸਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮੁਨਿਸਮਾਗਮੇ । ਦृष੍ਟਂ ਵੇਦੇषੁ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਗੁਰੁਮੁਖਾਤ੍ਤਥਾ
ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅੰਗਿਰਸ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਮੁਖ ਤੋਂ ਵੀ ਸੁਣਿਆ—
ਵਿष੍ਣੁਨਾਰਾਧਿਤੇਨਾਦੌ ਸ੍ਵਯਮੁਕ੍ਤਂ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ । ਨ ਤृਪ੍ਤਿਰਸ਼ਨਾਦਨ੍ਯਾ ਨ ਗੁਰੁਰ੍ਜਨਕਾਦਪਿ
—ਤੇ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਸੱਚੀ ਰੀਤਿ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ: ਰੋਟੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਤਸੱਲੀ ਨਹੀਂ, ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਗੁਰੂ ਨਹੀਂ।
ਨ ਪਾਤ੍ਰਮਨ੍ਯਦ੍ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਨ ਦੇਵਃ ਕੇਸ਼ਵਾਤ੍ਪਰਃ । ਨ ਗਂਗਯਾ ਸਮਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨ ਦਾਨਂ ਸੁਰਭੀਸਮਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਪਾਤਰ ਨਹੀਂ, ਕੇਸ਼ਵ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ; ਗੰਗਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ, ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ।
ਨ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਸਮਂ ਜਾਪ੍ਯਂ ਨ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਸਮਂ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਨ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਮਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਨ ਧਰ੍ਮੋ ਦਯਯਾ ਸਮਃ
ਗਾਇਤਰੀ ਜਾਪ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਜਾਪ ਨਹੀਂ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਵਰਤ ਨਹੀਂ; ਪਤਨੀ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਦਇਆ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ।
ਨ ਸ੍ਵਾਤਂਤ੍ਰ੍ਯਸਮਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਾਨ੍ਨਾਸ਼੍ਰਮੋ ਵਰਃ । ਨ ਸਤ੍ਯਾਤ੍ਪਰਆਚਾਰੋ ਨ ਸਂਤੋषਾਤ੍ਪਰਂ ਸੁਖਮ੍
ਆਜ਼ਾਦੀ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਆਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ; ਸੱਚ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਚਲਣ ਨਹੀਂ, ਸੰਤੋਖ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ।
ਨ ਮਾਧਵਸਮੋ ਮਾਸੋ ਮਹਾਪਾਪਹਰਃ ਪਰਃ । ਵਿਧਿਨਾਨੁष੍ਠਿਤੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਧੁਸੂਦਨਵਲ੍ਲਭਃ
ਮਾਧਵ ਮਹੀਨਾ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਜੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਰੀਤਿ ਅਨੁਸਾਰ ਮਨਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਇਹ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਗਂਗਾਦਿषੁ ਚ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਃ । ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਮੁਖਾਨਿ ਚ
ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਵਿਰਲਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਹੋਵੇ—
ਤਾਵਦ੍ਗਰ੍ਜਂਤਿ ਪਾਪਾਨਿ ਯਾਵਨ੍ਨਾਯਾਤਿ ਮਾਧਵਃ । ਵੈਸ਼ਾਖਮਖਿਲਂ ਮਾਸਂ ਯਃ ਸ੍ਨਾਤਿ ਹਰਿਤਤ੍ਪਰਃ
—ਉਹਨਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਆਉਣ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਭਰ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਹਰਿਪਾਦਸਮੁਦ੍ਭੂਤੇ ਸਲਿਲੇ ਵਿਮਲਾਸ਼ਯਃ । ਸ ਏਵ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਾਂ ਹਂਤਾ ਦृष੍ਟਸ੍ਤੁ ਪਾਪਿਭਿਃ
—ਹਰੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਛੁਹੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹੀ ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਜਪਾਪੌਘਨਿष੍ਕृਤ੍ਯੈ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਕਿਨ੍ਨਰੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਜਮਿਆ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਕਿਨਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਾਸੇ ਤੁ ਵੈ ਮਾਧਵਸਂਜ੍ਞਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਯਃ ਸ੍ਨਾਤਿ ਪਾਪੈਃ ਸ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ਹਿ । ਮੇषਸ੍ਥਿਤੇ ਸਂਪ੍ਰਤਿ ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਃ ਸ਼ਰ੍ਮਪ੍ਰਦੇ ਵਾਰਿਣਿ ਵਾਰਿਤਾਘੇ
ਇਸ ਮਾਧਵ ਨਾਮਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਮੇਸ਼ ਰਾਸੀ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਰਮਦਾ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਾਪੀ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦੁਰ੍ਲਭਾ ਹਿ ਮਹਾਨਦ੍ਯੋ ਮਾਧਵੇ ਮਾਸਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਤਤੋऽਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਾ ਗਂਗਾ ਰੇਵਾ ਚ ਯਮੁਨਾ ਤਥਾ
ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਹਰ ਥਾਂ ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਗੰਗਾ, ਰੇਵਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਔਖੀਆਂ ਹਨ।
ਏਤਾਸੁ ਤਿਸृषੁ ਪ੍ਰਾਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੈਕਾਮਪਿ ਸਾਦਰਮ੍ । ਯਃ ਸ੍ਨਾਤਿ ਮਾਧਵੇ ਮਾਸਿ ਵਿਪਾਪਃ ਸ ਹਰਿਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਨਦੀ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇ ਤੇ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਹੋ ਸਹ ਮਯਾ ਸੁਕृਤੈਕਸਾਰੇ ਵੈਸ਼ਾਖਮਾਸਿ ਚ ਭਵਂਤ ਉਪੇਤ੍ਯ ਰੇਵਾਮ੍ । ਮਜ੍ਜਂਤੁ ਪਾਤਕਕृਤੋ ਮੁਨਿਵृਂਦਜੁष੍ਟੇ ਰੇਵਾਜਲੇ ਨਿਖਿਲਪਾਪਭਯਾਪਹਤ੍ਯੈ
ਇਸ ਲਈ, ਦੋਸਤੋ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ, ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਰੇਵਾ ਤੇ ਆਓ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੇਵਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਰਿਸੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਡੁੱਬ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਦਿਤਾ ਮੁਨਿਨਾ ਸਹ । ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਪਾਪਿਨੋ ਰੇਵਾਂ ਸ਼ਂਸਂਤੋऽਦ੍ਭੁਤਕਾਰਿਣੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪੀ, ਰਿਸੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰੇਵਾ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਜੋਕੇ ਕਰਾਮਾਤਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਮੁਨਿਸ਼ਰ੍ਮਾ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛਂਸ੍ਤੈਸ੍ਤਥਾਨੁਗਤੋ ਨਰੈਃ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਥਿਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਪਿਸ਼ਾਚਾਨष੍ਟ ਭੀषਣਾਨ੍
ਮੁਨਿਸ਼ਰਮਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਡਰਦੇ-ਡਰਦੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਕੁਰ੍ਵਂਤੋ ਵਿਵਿਧਾਞ੍ਛਬ੍ਦਾਨ੍ਭ੍ਰਮਂਤੋऽਪਿ ਤਤਸ੍ਤਤਃ । ਊਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਕੇਸ਼ੋਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਰਕ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣਦਂਤਕृਸ਼ੋਦਰਾਨ੍
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜਾਂ ਕਰਦੇ, ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਭਟਕਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੜੇ, ਲਹੂ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਾਲੇ ਦੰਦ ਤੇ ਪਤਲੇ ਪੇਟ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਅਰਣ੍ਯੇ ਕਂਟਕਾਕ੍ਰਾਂਤੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਪਾਨੀਯਵਰ੍ਜਿਤੇ । ਸਮ੍ਮੁਖਂ ਧਾਵਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਯਸਂਵਿਗ੍ਨਮਾਨਸਃ
ਕਾਂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਦੌੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਨਮੋਨਾਰਾਯਣਾਯੇਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ! ਬਚਾਓ, ਬਚਾਓ!'
ਨਾਰਾਯਣਾਯੇਤਿ ਨਮੋਭਿਧਾਨਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਧਰ੍ਮੈਕਨਿਧਾਨਮੁਚ੍ਚੈਃ । ਭਵਾਂਤਰੇ ਤੇ ਮਨਸਾ ਪਿਸ਼ਾਚਾ ਯਯੁਰ੍ਨਿਜਾਦृष੍ਟਵਸ਼ੇਨ ਲਬ੍ਧਾਃ
'ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਪਿਸ਼ਾਚ ਆਪਣੇ ਹੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਮਨਸੋ ਮੁਨਿਸ਼ਰ੍ਮਾ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਤਾਨ੍ । ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਾਭਾषੀ ਕੇ ਯੂਯਂ ਵਿਕृਤਾ ਨਰਾਃ
ਮੁਨਿਸ਼ਰਮਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖੋ?'