ਯਥਾ ਹਰੇਰ੍ਭੀਤਿਭਯੇਨ ਨਾਗਾ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਚਯਾਸ੍ਤਥੈਵ । ਨੂਨਂ ਰਵੌ ਮੇषਗਤੇ ਵਿਭਾਤਿ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਤੀਰ੍ਥੇ ਚ ਹਰਿਸ੍ਤਵੇਨ
ਜਿਵੇਂ ਹਰੀ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸੱਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਮੇਸ਼ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੀਰਥ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇਜਸਾ ਵੈਨਤੇਯਸ੍ਯ ਪਨ੍ਨਗਾ ਇਵ ਪਾਤਕਾਃ । ਵਿਦ੍ਰਵਂਤਿ ਚ ਵੈਸ਼ਾਖਸ੍ਨਾਨੇਨੋषਸਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਦੀ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਸੱਪ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਪੱਕਾ ਹੀ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਯਾਪਿ ਭੂਪਾਲ ਦਿਵ੍ਯਾਦੇਵੀ ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਵੈਸ਼ਾਖਸ਼੍ਰਵਣਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਪਹਰਂ ਸ੍ਤਵਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨੋਂ ਦੁਬਾਰਾ ਦਿਵਿਆਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਵੈਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਰਾਤ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸੁਣ ਕੇ।
ਭਵਿਤ੍ਰੀ ਭਰ੍ਤੁਃ ਸਂਯੋਗਸੁਖਸਂਭੋਗਭਾਗਿਨੀ । ਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਸ ਜਾਤੋਸ੍ਤਿ ਪਾਂਡ੍ਯਦੇਸ਼ਾਧਿਪੋ ਬਲੀ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਸੁਖ ਦੀ ਹਿੱਸੇਦਾਰ ਬਣੇਗੀ। ਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਪਾਂਡਿਆ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।
ਵੈਸ਼ਾਖਮਾਸਿ ਰੇਵਾਯਾਂ ਸ੍ਨਾਨਪੁਣ੍ਯੇਨ ਭੂਪਤੇ । ਤਸ੍ਮਾ ਏਵ ਸੁਤਾਂ ਦੇਹਿ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਸ੍ਨਾਨਤਸ੍ਤਥਾ
ਰਾਜਨ, ਵੈਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਰੇਵਾ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ।
ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਪੁਨਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰਵਣਾਨ੍ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਚ । ਸਂਦੇਹੋ ਨਾਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਪਸ਼੍ਯ ਭੂਪਤੇ
ਮਾਧਵ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਅਤੇ ਮਾਧਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸ਼ੰਕਾ ਨਾ ਕਰ। ਰਾਜਨ, ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ।
ਇਹਾਮੁਤ੍ਰਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਸਮਾਖ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਃ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯੈਵ ਮੁਦਿਤੋ ਰਾਜਾ ਤਮਖਿਲਂ ਤਤਃ
ਇਸ ਪੁੰਨ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਇੱਥੇ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵੀ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਜਾਤੂਕਰ੍ਣੋਦਿਤਂ ਵਿਧਿਮ੍ । ਵੀਰਸੇਨੇਨ ਤੇਨੈਵ ਪਾਂਡ੍ਯਦੇਸ਼ਾਧਿਪੇਨ ਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਜਾਤੂਕਰਨ ਵਲੋਂ ਦੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਕਰਮ ਕਰਵਾਇਆ। ਤੇ ਪਾਂਡਿਆ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੀਰਸੇਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਿਆ।
ਪੁਰਾਜਨ੍ਮੈਕਸੁਹृਦਾ ਦਿਵ੍ਯਾਦੇਵੀ ਵਿਵਾਹਿਤਾ । ਬੁਭੁਜੇ ਭੂਰਿਵਿषਯਾਂਸ਼੍ਚਿਰਂ ਸੁਚਰਿਤਵ੍ਰਤਾ
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਦਿਵਿਆਦੇਵੀ ਆਪਣਾ ਸੱਚਾ ਮਿੱਤਰ ਵੀਰਸੇਨ ਨਾਲ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਚੰਗੇ ਵਰਤਾਂ ਤੇ ਰਹਿ ਕੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੱਡੀਆਂ ਰਾਜਾਂ ਦੀ ਭੋਗਣਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਵੀਰੇਸੇਨੇਨ ਸੁਹृਦਾ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਕृਤੇਨ ਚ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਿਂਚਿਦਾਖ੍ਯਾਤਮਂਬਰੀष ਸਮਾਸਤਃ
ਵੀਰਸੇਨ, ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ — ਅੰਬਰੀਸ਼, ਇਹ ਕੁਝ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵੈਸ਼ਾਖਸ੍ਨਾਨਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਿਮਨ੍ਯਚ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਵੈਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪਾਤਾਲਖਂਡੇ ਵੈਸ਼ਾਖਮਾਸਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚਿਤ੍ਰੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ। ਤ੍ਰਿਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇ ਪਾਤਾਲ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਵੈਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਚਿਤ੍ਰੋਪਾਖਿਆਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਤਿਰਾਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਅਂਬਰੀष ਉਵਾਚ- ਪਾਪਪ੍ਰਸ਼ਮਨਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਦ੍ਵਿਭੋ । ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪਾਪਰਾਸ਼ਿਰ੍ਵਿਲੀਯਤੇ
ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਨ੍ਯੋऽਸ੍ਮ੍ਯਨੁਗृਹੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਸ਼੍ਰਾਵਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਸ਼ੁਭਂ ਵਿਧਿਮ੍ । ਵਿਕਰ੍ਮੋਪਾਰ੍ਜਿਤਂ ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਣਾਦੇਵ ਹੀਯਤੇ
ਮੈਂ ਧੰਨ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਸੁਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਵੀ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਚਿਤ੍ਰਂ ਕਿਮਤ੍ਰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੈਵਤਸ੍ਯ ਮਾਸਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਸਵਨੈਰਿਹ ਮਾਧਵਸ੍ਯ । ਸ੍ਨਾਨੈਰਵਸ਼੍ਯਵਿਹਿਤੈਰਘਰਾਸ਼ਿਨਾਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਸ੍ਯ ਨਾਮਪਠਨਾਦਪਿ ਤਸ੍ਯ ਲੋਕਃ
ਮਧੁਸੂਦਨ ਜੀ, ਇੱਥੇ ਕੀ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਹੈ? ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮਤ ਪਵਿੱਤਰ ਸਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੇ ਮਾਧਵ ਦਾ ਨਾਮ ਜਪਣ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉਹੀ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਦੇਵ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਹृਦ੍ਯਂ ਚ ਲੋਕੇ ਸੁਕृਤੈਕਲਭ੍ਯਮ੍ । ਯਦੁਚ੍ਯਤੇ ਕੇਸ਼ਵਨਾਮਧੇਯਂ ਮਨ੍ਯੇ ਮੁਨੇ ਮਾਧਵਮਾਸਿ ਭਵ੍ਯਮ੍
ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਨ ਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪੁੰਨ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਨਾਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮুনি, ਮੈਂ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਵਸਤੂ ਇਹੀ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਮਾਧਵਮਾਸਿ ਨਾਮ ਸ੍ਮਰਂਤਿ ਯੇऽਹੋ ਮਧੁਸੂਦਨਸ੍ਯ । ਤਸ੍ਯੈਵ ਮੇ ਕਿਂਚਿਦਹੋ ਚਰਿਤ੍ਰਂ ਪੁਨਃ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਵਦ ਵਿਸ਼੍ਵਜਨ੍ਯਮ੍
ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਮਾਧਵ ਦਾ ਨਾਮ ਯਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵਾਕਈ ਧਨਵੰਤ ਹਨ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਵਾਲੇ ਕਰਤਬ ਫਿਰ ਤੋਂ ਦੱਸੋ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਵਚਃ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਹਰਿਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤੋ ਮੁਨਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਸ੍ਯ । ਸ ਮਾਧਵਸ੍ਨਾਨਸਮੁਤ੍ਸੁਕੋऽਪਿ ਕਥਾਰਸੇਨਾਹ ਸ ਮਾਧਵਸ੍ਯ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮুনি ਨੇ ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸਨਾਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਮਾਧਵ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦੇ ਰਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਸਤ੍ਯਂ ਮਹੀਪਾਲ ਮਿਥੋ ਮੁਕੁਂਦਕਥਾਰਸਾਲਾਪਵਿਧਿਰ੍ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਸਮਂ ਮਾਧਵਮਾਸਧਰ੍ਮਸ੍ਨਾਨਾਧਿਕੋऽਯਂ ਹਰਿਦੈਵਤੇਨ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੱਚਮੁੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮੁਕੁੰਦ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕਰਨਾ, ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਨਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਹਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜੀਵਿਤਂ ਯਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਧਰ੍ਮੋ ਹਰ੍ਯਰ੍ਥਮੇਵ ਚ । ਅਹੋਰਾਤ੍ਰਾਣਿ ਪੁਣ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਤਂ ਮਨ੍ਯੇ ਵੈष੍ਣਵਂ ਭੁਵਿ
ਜਿਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਧਰਮ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਕਾਰਜ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਪੁੰਨ ਲਈ ਲਗਾਤਾਰ ਜੁਟਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅਸਲ ਵੈਸ਼ਣਵ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਵੈਸ਼ਾਖਸ੍ਨਾਨਜਂ ਫਲਮ੍ । ਅਸ੍ਮਤ੍ਪਿਤਾਪਿ ਨੋ ਵਕ੍ਤੁਮਲਂ ਵਿਸ੍ਤਰਤੋऽਖਿਲਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸਨਾਨ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਕੁਝ ਫਲ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵੀ ਇਸਦਾ ਪੂਰਾ ਵੇਰਵਾ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕੇ।
ਯਤ੍ਰ ਮਜ੍ਜਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰੇਤਾ ਮੁਕ੍ਤਿਮੁਪਾਗਤਾਃ । ਮਾਧਵੇ ਮਾਸਿ ਤੇ ਪਾਪਾ ਨਰ੍ਮਦਾਸਲਿਲੇ ਪਰੇ
ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਪਾਪੀ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਰਾਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਭ੍ਰਮਨ੍ਕੋਪਿ ਮਹੀਸੁਰਃ । ਮੁਨਿਸ਼ਰ੍ਮੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਤ੍ਯਵਾਞ੍ਛੁਚਿਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ ਮুনি, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮੁਨੀਸ਼ਰਮਾ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ, ਸਚਬੋਲ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਮਦਮਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਾਂਤਿਸਂਤੋषਸਂਯੁਤਃ । ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਪਿਤृਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ੍ਮृਤਿਵਿਧਾਨਵਾਨ੍
ਉਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਸਯਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਧੈਰਜ ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਵਾਲਾ, ਪਿਤਰ ਕਰਤਬਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ-ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਯੁਕ੍ਤੋ ਮਧੁਰਵਾਕ੍ਯੇषੁ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਹਰਿਪੂਜਨੇ । ਯੁਕ੍ਤੋ ਵੈष੍ਣਵਸਂਸਰ੍ਗੇ ਤ੍ਰਿਕਾਲਜ੍ਞਾਨਵਾਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਉਹ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ, ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲਾ ਮুনি ਸੀ।
ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਿ ਰਤੋ ਧੀਰੋ ਹृਦਯਾਲੁਃ ਪ੍ਰਿਯਾਪ੍ਰਿਯਃ । ਦਯਾਲੁਰਤਿਮੇਧਾਵੀ ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਤਬਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਧੀਰਜਵਾਨ, ਦਿਲੋਂ ਦਇਆਲੂ, ਦੋਸਤ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ, ਬਹੁਤ ਦਿਆਲੂ, ਤੇਜ਼-ਚਲਾਕ, ਤੱਤਵ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ।
ਮਾਧਵੇ ਮਾਸਿ ਰੇਵਾਯਾਂ ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤਿਸਂਚਰਨ੍ । ਅਗ੍ਰਤਃ ਪਂਚਪੁਰੁषਾਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਤੀਵ ਦੁਃਖਿਤਾਨ੍
ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਰੇਵਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸਨਾਨ ਲਈ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਪੰਜ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਮਨੁੱਖ ਵੇਖੇ।
ਪਰਸ੍ਪਰਮਸਂਸਰ੍ਗਕਾਰਿਣਃ ਕृष੍ਣਵਿਗ੍ਰਹਾਨ੍ । ਵਟਚ੍ਛਾਯਾਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਮਾਸੀਨਾਨਵਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਕਾਲੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਵਟ ਦੇ ਪੜਛਾਂਵੇ ਹੇਠ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਚੈਨ ਸਨ।
ਪਸ਼੍ਯਂਤੋ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਦੁਰਿਤੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਚੇਤਸਃ । ਤਾਨਾਲੋਕ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ਼੍ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਾਪਾਂ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਅਤ੍ਰੈਤੇ ਕੇ ਨਰਾ ਭੀਤਾ ਵਿਪਿਨੇ ਦੀਨਚੇष੍ਟਿਤਾਃ । ਚੌਰਾ ਵਾ ਵਿਕृਤਾਕਾਰਾ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਸਂਗਭਾਗਿਨਃ
ਇੱਥੇ ਇਹ ਕੌਣ ਹਨ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਵਿਹਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ? ਕੀ ਇਹ ਚੋਰ ਹਨ ਜਾਂ ਅਜੀਬ ਆਕਾਰੀ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਦਿੱਸ ਰਹੇ ਹਨ?