ਦਿਵੋਦਾਸ ਉਵਾਚ-। ਯਦੀਦृਸ਼ੀ ਸਾ ਦੁਰਿਤਪ੍ਰਚਾਰਾ ਸਦਾ ਦੁਰਾਚਾਰਰਤਾ ਪ੍ਰਯਾਤਾ । ਕਥਂ ਮਮਸ਼੍ਰੀਪਤਿਦੈਵਤਸ੍ਯ ਮਹਾਕੁਲੀਨਸ੍ਯ ਸੁਤਾਨੁਰੂਪਾ
ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ, ਮੰਦ ਆਚਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੇਰੀ ਧੀ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀਪਤੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਕੁਲ ਦੀ ਹੈ, ਦੇ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਯੋਗ ਹੈ?
ਸੁਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਰਾਜਕੁਲੇ ਵਿਸ਼ਾਲੇ ਲੇਭੇ ਚ ਸਾ ਸ਼੍ਰੀਮਤਿਜਨ੍ਮਧਨ੍ਯਮ੍ । ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਕੇਨਾਪਿ ਮੁਨੇ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਚਿਤ੍ਰਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰੇਣ ਚ ਕਰ੍ਮਕਰ੍ਤ੍ਰੀ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਰਾਜਕੁਲ ਵਿਚ ਐਸਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਜਨਮ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਿਆ? ਕਿਹੜੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲਾ ਫਲ ਪਾਇਆ?
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੂਮਿਪਸ੍ਯ ਮੁਨਿਸ੍ਤਤਃ । ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਵਿਹਸ੍ਯ ਤੁ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਚਃ ਸੂਨृਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜੇ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮੁਨੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ।
ਜਾਤੂਕਰ੍ਣ ਉਵਾਚ-। ਚਿਤ੍ਰਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਸੁਰਤੈਰਥ ਵਂਚਯਂਤੀ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਕਾਮੁਕਵਿਟਾਨ੍ਧਨਧੀਵਿਹੀਨਾਨ੍ । ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਬਭੂਵ ਵਿषਪਾਨਮਿਤਸ਼੍ਚਰਿਤ੍ਵਾ ਕਾਲੇਨ ਨਾਗਨਗਰੇ ਮਹਤਿ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧੇ
ਜਾਤੂਕਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਚਿਤਰਾ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰੇਮਕਲਾ ਨਾਲ ਗੁਪਤ ਤੇ ਗਰੀਬ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਨੂੰ ਠੱਗਿਆ, ਤੇ ਵੈਸ਼ਿਆ ਬਣ ਗਈ; ਐਸਾ ਜੀਵਨ ਜੀ ਕੇ, ਉਹ ਨਾਗਨਗਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਈ।
ਕੋऽਪਿ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਯਾਤਃ ਸਾਯਂ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸਮਾਰ੍ਦਿਤਃ । ਅਰ੍ਦਮਾਨੋ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਨਗਰੇ ਨਾਗਸਂਜ੍ਞਕੇ
ਇਕ ਸ਼ਾਮ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਇਆ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਉਹ ਨਾਗ ਨਾਮਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਮੂਢਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਗृਹਂ ਯਯੌ । ਤਯਾ ਸਂਮੋਹਿਤੋऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵੇਸ਼੍ਯਯਾ ਦृष੍ਟਿਯੋਗਤਃ
ਕੋਈ ਹੋਰ ਥਾਂ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਭੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਚਿਤਰਾ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਵੈਸ਼ਿਆ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਉਹ ਬਹੁਤ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਾਦਸਂਵਾਹਨਸ੍ਨਾਨਤਾਂਬੂਲਾਸਨਭੋਜਨੈਃ । ਵਿਲਾਸੈਸ੍ਤੋषਿਤਃ ਸੋऽਪਿ ਖੇਦਹੀਨੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਪੈਰ ਦੀ ਮਲਿਸ਼, ਨ੍ਹਾਉਣ, ਪਾਨ, ਬੈਠਕ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੇ ਵਿਹਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਃ ਸੁਰਤੋਪਚਾਰੈਰਦृष੍ਟਬੁਦ੍ਧ੍ਯੈਵ ਤਯਾ ਸ ਵਿਪ੍ਰਃ । ਸਂਸੇਵਿਤੋऽਯਂ ਰਜਨੀਮਸ਼ੇषਾਮਵਾਹਯਦ੍ਭਾਵਵਿਸ਼ੇषਲੁਬ੍ਧਃ
ਫਿਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰੇਮਕਲਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਅਣਜਾਣ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਿਆਰ ਲਈ ਲਾਲਚੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਉਸ ਨਾਲ ਰਹਿਆ।
ਪ੍ਰਾਤਃ ਪ੍ਰਯਾਣਾਭਿਮੁਖਃ ਕਥਂਚਿਦੁਵਾਚ ਚਿਤ੍ਰਾਮਨੁਰਕ੍ਤਚਿਤ੍ਤਃ । ਸਂਤੋषਿਤਃ ਸ੍ਵੈਸ਼੍ਚਰਿਤੈਃ ਸ੍ਵਕृਤ੍ਯੈਰ੍ਵਚਸ੍ਤਯਾਚੈਕਧਿਯਾ ਤਦਾਨੀਮ੍
ਸਵੇਰੇ, ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਚਿਤਰਾ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਰਾਜੀ ਹੋ ਕੇ, ਇਕਾਗਰ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ-। ਕਾਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਕਾਰਸ੍ਤੇ ਤੋषਿਤੇਨ ਮਯਾ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਸ੍ਵਦृਢਂ ਚ ਨਿਜਂ ਦੁਃਖਂ ਕਥਯਾਮ੍ਯਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਦਾ ਬਦਲਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਛੁਪਾਵਾਂਗਾ।
ਪੁਰਾ ਕਥਾਂ ਹਿ ਵਦਤਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨਰ੍ਮਦਾਤਟੇ । ਸ਼ੁਭਂ ਯਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪਘ੍ਨਂ ਤਦਾਕਰ੍ਣਯ ਸਾਦਰਮ੍
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।
ਯੋ ਦਿਨਤ੍ਰਯਮਪਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ ਸ੍ਨਾਤਿ ਮੇषਉਪਯਾਦਿ ਭਾਸ੍ਕਰੇ । ਭਾਸ੍ਕਰੇऽਨੁਦਿਤ ਏਵ ਮਾਧਵੇ ਮਾਸਿ ਸੋऽਘਨਿਚਯੈਰ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਮੈਸ਼ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ, ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਪੂਰ੍ਣਮਪਿ ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਯੋ ਬਹਿਃ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍ । ਵਿਧਿਨਾ ਮਾਧਵਂ ਦੇਵਮਰ੍ਚਯੇਤ੍ਸੋਪਿ ਪਾਪਹਾ
ਜੋ ਕੋਈ ਪੂਰੇ ਵੈਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮਾਧਵ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥੇ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਕ੍ਰਿਯਾਦਿਭਿਃ । ਮਹਾਪਾਪੈਰ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯੇਤ ਮਾਨਵੋ ਮਾਸਿ ਮਾਧਵੇ
ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂਵਾਂ ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਅਤੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਵਨ੍ਮਹਾਪਾਪਚਯਃ ਸ਼ਰੀਰੇ ਸ਼ਰੀਰਿਣਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ਂਕਃ । ਯਾਵਨ੍ਮੁਦਾ ਚੋषਸਿ ਮੇषਰਾਸ਼ਿਮੁਪਾਗਤੇ ਮਜ੍ਜਤਿ ਨੋ ਦਿਨੇਸ਼ੇ
ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮੈਸ਼ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਢੇਰ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮਾਕਰ੍ਣਿਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਵਦਤਾਂ ਮਯਾ । ਅਨੇਕਦੁਰਿਤਾਂਭੋਧਿ ਤਰਣੇ ਪੋਤ ਉਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਅਨੇਕ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੌਕਾ ਮਿਲ ਗਈ।
ਅਦੂਰੇ ਸ਼ਿਵਦੇਹਾ ਚ ਵਰ੍ਤਤੇऽਸੌ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਗਮਿष੍ਯੇऽਹਂ ਤਦਾਘੌਘਵਧਾਯ ਚ
ਕੁਝ ਦੂਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਜਾਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਹੜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ।
ਯਦਿ ਤੇ ਰੋਚਤੇ ਕਾਂਤੇ ਵਿਰਕ੍ਤਂ ਵਾਮਨੋ ਭਵੇਤ੍ । ਤਨ੍ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਗਚ੍ਛ ਵੈਸ਼ਾਖਸ੍ਨਾਨਹੇਤਵੇ
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ, ਪਿਆਰੀ, ਜਾਂ ਜੇ ਤੂੰ ਵਿਰਕਤ ਹੋਵੇਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੈਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਚਲ।
ਅਨਿਤ੍ਯਂ ਜੀਵਿਤਮਿਦਂ ਯੌਵਨਂ ਚਾਤਿਸੁਂਦਰਮ੍ । ਹੇਤੁਰ੍ਨਰਕਵਾਸਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਵਾਰਸ਼੍ਚ ਸ ਨੋ ਭਵੇਤ੍
ਇਹ ਜੀਵਨ ਅਸਥਿਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਵਾਸਤੇ ਰੋਕਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਆਰਾਧਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਚ ਪਾਤਿਤੋ ਦੁਰਿਤਾਰ੍ਣਵੇ । ਮਹਤਾਮਪਿ ਯਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਦੁष੍ਟਸ੍ਥਿਤਸ਼ਰੀਰਿਣਾਮ੍
ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਇਹ ਗੱਲ ਵੱਡਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਮੰਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਕਿਮਤ੍ਰ ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਨ ਵਿਲਂਬੋਚਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਉਦ੍ਧਰਿष੍ਯੇऽਪਿ ਭਵਤੀਂ ਵਿਰਕ੍ਤਿਰ੍ਯਦਿ ਤੇ ਹृਦਿ
ਇੱਥੇ ਵਧੇਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਮਾਂ ਦੇਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਰਕਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲਾਂਗਾ।
ਚਿਤ੍ਰੋਵਾਚ-। ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਨ ਦृष੍ਟਯੋਗੇਨ ਤਵ ਸਂਗਤਿਧਰ੍ਮਤਃ । ਧ੍ਰੁਵਂ ਵਿਰਕ੍ਤਂ ਮਚ੍ਚੇਤੋ ਨਿਂਦ੍ਯਮੇਤਦ੍ਭਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਚਿਤ੍ਰਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਆਮੀ, ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਮਿਲਣ ਦੇ ਕਰਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵਿਰਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ।
ਨੂਨਮੇਵਂ ਮਯਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਯਤ੍ਸਾਧੁਸਂਗਮਃ । ਅਚਿਂਤ੍ਯਾਯੈ ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਯੈ ਤਤੋ ਨਿਯਤਾਯੈ ਪੁਨਃ
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਮੈਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਚੰਗਿਆਂ ਦਾ ਸੰਗ ਅਚਿੰਤਨਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਜਾਤੂਕਰ੍ਣ ਉਵਾਚ-। ਇਤਿ ਭਾष੍ਯਤਤਸ੍ਤੇਨ ਸਮਂ ਚਿਤ੍ਰਾ ਯਯੌ ਤਦਾ । ਵਿਦ੍ਯਮਾਨਂ ਧਨਂ ਕਿਂਚਿਦਾਦਾਯ ਮੁਨਿਨੋਦਿਤਾ
ਜਾਤੂਕਰਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚਿਤ੍ਰਾ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਗਈ, ਅਤੇ ਮੁਨੀ ਦੇ ਆਖੇ ਅਨੁਸਾਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਧਨ ਲੈ ਗਈ।
ਤਤਃ ਪਰਂ ਸੋऽਪਿ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਾ ਵੈਸ਼ਾਖਮਾਸੇ ਸ਼ਿਵਦੇਹਦੇਹਮ੍ । ਅਵਾਪ ਸਸ੍ਨੌ ਚ ਦਿਨੇਸ਼ਮਸ੍ਯੈ ਸ੍ਨਾਨਾਯ ਸਦ੍ਯੋऽਥ ਦਦੌ ਦਯਾਲੁਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਵੈਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਨ੍ਹਾਇਆ ਅਤੇ ਦਿਲੋਂ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਫਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਹृਦਯਾਲੁਰਯਂ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ੍ਨਾਪਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਤਦਾ । ਯਥੋਚਿਤਵਿਧਾਨੇਨ ਚਿਤ੍ਰਾਮੁਚ੍ਚਿਤ੍ਰਭਾषਿਣੀਮ੍
ਉਹ ਦਿਲੋਂ ਦਇਆਲੂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ, ਚਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨ੍ਹਾਇਆ।
ਵੈਸ਼ਾਖਸ੍ਨਾਨਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਸਾ ਮੁਦਾ । ਪਠਮਾਨੇषੁ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਉਥੇ, ਚਿਤ੍ਰਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੈਸਾਖ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ, ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੁਰਾਣੇ ਪਾਠ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਦੁਰਿਤਾਂਧਕਃ । ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੇ ਨੈਵ ਤਿਮਿਰੌਘਃ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਹਨੇਰਾ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾ ਸ਼ਿਵੇ ਸ਼ਿਵਤਨੂਜਲੇ ਪੁਨਃ ਸ੍ਨਾਨਤੋऽਜਨਿਕਰੇ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਸ੍ਨਾਨਤੋ ਵਿਮਲਮਾਨਸੋਦਯਾ ਸੂਰ੍ਯਕਾਂਤਿਰਿਵ ਨਿਰ੍ਮਲਾ ਬਭੌ
ਉਹ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਾਲੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਫੇਰ ਨ੍ਹਾਈ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਲੱਗਣ ਲੱਗੀ।
ਤਤ੍ਰ ਮਜ੍ਜਂਤਿ ਰੇਵਾਯਾਂ ਸੇਵਾਯਾਂ ਨਿਰਤਾ ਹਰੇਃ । ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਵਿਵਿਧਾ ਲੋਕਾ ਲੋਕਾਨਂਤ੍ਯਮਭੀਪ੍ਸਵਃ
ਉਥੇ, ਰੇਵਾ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਲੋਕ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਨੰਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।