ਵਿਵਾਹਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਸ੍ਯਾ ਇਤ੍ਯੂਚੁਸ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਦਿਵੋਦਾਸਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਣੋਦਿਤਃ
'ਇਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਵੇ,' ਐਸਾ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਦਵਿਜ ਨੇ ਕਿਹਾ; ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਦਿਵੋਦਾਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਵਿਵਾਹਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਰਾਜ ਮਾਨਸਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਨृਪ । ਪੁਨਰ੍ਦਤ੍ਤਾ ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਦਿਵ੍ਯਾਦੇਵੀ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਵਿਆਹ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸਚਾ ਕੀਤਾ; ਦਿਵਿਆਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵਿਆਹ ਵਿਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਪੁष੍ਪਸੇਨਾਯ ਪੁਣ੍ਯਾਯ ਤਸ੍ਮੈ ਰਾਜ੍ਞੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ । ਮृਤ੍ਯੁਧਰ੍ਮਂ ਗਤੋ ਰਾਜਾ ਵਿਵਾਹਸਮਯੇऽਪਿ ਸਃ
ਪੁਸ਼ਪਸੇਨ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ; ਪਹਿਲਾ ਪਤੀ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ ਹੀ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ।
ਯਦਾ ਯਦਾ ਮਹਾਭਾਗੋ ਦਿਵ੍ਯਾਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਭੂਪਤਿਃ । ਕਰੋਤਿ ਸ ਪਿਤੋਦ੍ਯੋਗਂ ਵਿਵਾਹਸ੍ਯਾਤਿਦੁਃਖਿਤਃ
ਜਦੋਂ-ਜਦੋਂ ਦਿਵਿਆਦੇਵੀ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਭਰ੍ਤਾਪਿ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਲਗ੍ਨਸ੍ਤਦਾ ਤਦਾ । ਏਕਵਿਂਸ਼ਤਿਭਰ੍ਤਾਰਃ ਕਾਲੇਕਾਲੇ ਮृਤਾਸ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਮਰ ਗਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਇਕੀ ਪਤੀ ਮੌਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਮਹਾਦੁਃਖੀ ਸਂਜਾਤਃ ਖ੍ਯਾਤਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਤਮਾਹੂਯ ਮਂਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਹ ਨਿਸ਼੍ਚਲਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਠੀਕ ਰਹਿਆ।
ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਂ ਚਕਾਰ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਅਥ ਤੇਨ ਸਮਾਹੂਤਾ ਰਾਜਾਨੋ ਵਿਵਿਧਾ ਨृਪਾਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਵੱਡੀ ਬੁਧੀ ਸੀ, ਨੇ ਸਵਯੰਵਰ ਰਚਾਇਆ; ਉਸ ਦੀ ਸੱਦੇ 'ਤੇ ਕਈ ਰਾਜੇ ਤੇ ਸ਼ਾਸਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸ੍ਵਯਂਵਰਾਰ੍ਥਂ ਵੈ ਤਸ੍ਯਾ ਬਹਵੋ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਰੂਪਸਂਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾ ਮृਤ੍ਯੁਨਾ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਨृਪਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਲਈ ਬਹੁਤ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਆਏ; ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਜੇ—
ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਮੂਢਾ ਮृਤਾਸ੍ਤੇऽਥ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਏਵਂ ਤੇषਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਜਾਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਮੂਰਖ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਲੜ ਪਏ ਤੇ ਮਰ ਗਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਾਦੇਵੀ ਚ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਰੁਰੋਦ ਕਰੁਣਂ ਤਤਃ । ਬਾਲਾਮਾਲੋਕ੍ਯ ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਰੁਦਂਤੀਂ ਚਾਤਿਦੁਃਖਿਤਾਮ੍
ਦਿਵ੍ਯਾ ਦੇਵੀ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਤੇ ਕਰੁਣ ਰੋਈ; ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਰੋਂਦੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ—
ਪੁਰੋਧਸਂ ਚ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਜ੍ਞਾਨਵਂਤਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍ । ਜਾਤੂਕਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਦੌ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਕਂਧਰਃ
ਵਿਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਤੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਤੂਕਰਨ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤਪਸੀ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸੀ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦਿਵੋਦਾਸ ਉਵਾਚ-। ਕਥਯਸ੍ਵ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਕਿਮੇਤਸ੍ਯਾਹਿ ਪਾਤਕਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਾਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਯਦੇਤਚ੍ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਕृਤਮ੍
ਦਿਵੋਦਾਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ—ਇਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਕੀ ਗਲਤੀ ਹੈ? ਮੇਰੀ ਧੀ, ਦਿਵ੍ਯਾ ਦੇਵੀ ਨੇ ਕੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ?"
ਜਾਤੂਕਰ੍ਣ ਉਵਾਚ-। ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਵੀਰ ਦਿਵ੍ਯਾਦੇਵ੍ਯਾ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਨ੍ਮੇ ਨਿਗਦਤਃ ਸ਼ृਣੁ
ਜਾਤੂਕਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਦਿਵ੍ਯਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕਰਤਬ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਭ ਸੁਣੋ।"
ਆਸ੍ਤੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਨਗਰੀ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਤਸ੍ਯਾਮਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸੁਵੀਰੋ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ
ਵਾਰਾਣਸੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਸੁਵੀਰ ਨਾਮ ਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਵੈਸ਼੍ਯਜਾਤ੍ਯਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਾਕੁਲਃ । ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਚਿਤ੍ਰਾਨਾਮ ਸੁਵਿਸ੍ਮृਤਾ
ਉਹ ਵਣਿਕ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਧਨ-ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਬੁਧੀ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਾ ਨਾਮ ਦੀ ਸੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਕੁਲਾਚਾਰਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦੁਰਾਚਾਰੇਣ ਵਰ੍ਤਤੇ । ਨ ਮਨ੍ਯਤੇ ਹਿ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਰੌਦ੍ਰਕृਤ੍ਯੇ ਚ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੀਤ ਛੱਡ ਕੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ; ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਜਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਸੀ ਤੇ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਪੁਣ੍ਯਕਾਰ੍ਯਵਿਹੀਨਾ ਤੁ ਪਾਪਂ ਚਰਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ । ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਭਰ੍ਤ੍ਸਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵੈਰਿਣੀ ਕਲਹਪ੍ਰਿਯਾ
ਉਹ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਸੀ; ਪਤੀ ਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਡਾਂਟਦੀ, ਬੇਸ਼ਰਮ ਤੇ ਝਗੜੇ ਪਸੰਦ ਸੀ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰਗृਹੇ ਵਾਸ ਨਿਰਤਾ ਭ੍ਰਮਤੇऽਧਿਕਮ੍ । ਪਰਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਸਮਾਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ਦੁष੍ਟਾਭੂਤੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ, ਜ਼ਿਆਦਾ ਘੁੰਮਦੀ ਫਿਰਦੀ ਸੀ; ਮੰਦੀ ਹੋ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਲੱਭਦੀ।
ਸਾਧੁਨਿਂਦਾਰਤਾ ਪਾਪਾ ਬਹੁਹਾਸ੍ਯਕਰੀ ਸਦਾ । ਕੁਸਂਗਤਿਰਤਾ ਵਾਚਾ ਦੁਰਾਚਾਰਜਨਪ੍ਰਿਯਾ
ਉਹ ਪਾਪੀ, ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੀ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਹੁਤ ਹੱਸਦੀ ਸੀ; ਮੰਦੇ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਬਾਤਾਂ ਨਾਲ ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ।
ਧੂਰ੍ਤਾਧਰ੍ਮਜਨਦ੍ਵੇषਕਰੀ ਚਾਨृਤਭਾषਿਣੀ । ਵਿਜ੍ਞਾਯੈਵਂ ਸੁਵੀਰੋऽਸ੍ਯਾ ਉਪਯੇਮੇ ਤਤੋऽਪਰਾਮ੍
ਉਹ ਚਲਾਕ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਝੂਠ ਬੋਲਦੀ ਸੀ; ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਵੀਰ ਨੇ ਹੋਰ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਯਾ ਨਵੀਨਯਾ ਵੀਰੋ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹਿਤੋऽਨਿਸ਼ਮ੍ । ਯਥਾਸੁਖਂ ਸ ਬੁਭੁਜੇ ਵਿषਯਾਨ੍ਮਨਸਃ ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍
ਨਵੀਂ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੀਰ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਆਪਣੇ ਮਨ ਪਸੰਦ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਧਰ੍ਮਾਚਾਰੇਣ ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਸਤ੍ਯਪੁਣ੍ਯਮਤਿਃ ਸਦਾ । ਸਤ੍ਯਯਾਮਿਤਯਾ ਸਤ੍ਯਾ ਸੁਮਤ੍ਯਾਰਾਧਿਤੋ ਬਭੌ
ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੱਚੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਸਤਿਆ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤੇ ਬੁਧੀ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨਿਰਸ੍ਤਾ ਤੇਨ ਸਾ ਚਿਤ੍ਰਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ । ਸ੍ਵੈਰਿਣੀ ਗੁਣਸਂਸਰ੍ਗਧਰ੍ਮਵਿਦ੍ਵੇषਿਣੀ ਤਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਈ, ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਨਫਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ।
ਭ੍ਰਮਤੇ ਜਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਮੁਕ੍ਤਾਚਾਰਾ ਗਤਤ੍ਰਪਾ । ਸਾ ਪਾਪਰਤਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਰਕ੍ਤਾ ਦੂਤੀ ਵਿਕਰ੍ਮਣਿ
ਉਹ ਪਤੀਤ ਹੋ ਕੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀ, ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ, ਲਾਜ-ਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਈ; ਪਾਪੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ, ਦੂਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਰਹੀ ਤੇ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੀ ਸੀ।
ਕੁਸ਼ਲਾ ਕੁਟ੍ਟਿਨੀਕਰ੍ਮ ਕਲਾਸੁ ਤ੍ਵਨ੍ਯਯੋषਿਤਾਮ੍ । ਗृਹਭਂਗਮਸੌ ਚਕ੍ਰੇ ਵਕ੍ਰੇਣ ਮਨਸਾ ਹਿਤਾ
ਉਹ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚਲਾਕੀਆਂ ਤੇ ਕੂਠ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ; ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਘਰਾਂ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਸਾਧ੍ਵੀਂ ਨਾਰੀਂ ਸਮਾਹੂਯ ਪਾਪਵਾਕ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਨੋਦਯੇਤ੍ । ਨਰ੍ਮਲੋਭਕਥਾਕੇਲਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਹੇਤੁਭਿਃ
ਉਹ ਸਾਧਵੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਪਾਪੀ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਉਕਸਾਉਂਦੀ; ਹਾਸ-ਮਜਾਕ, ਲਾਲਚ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਤੇ ਵਿਹਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ।
ਮਨਾਂਸਿ ਚਾਲਯੇਤ੍ਪਾਪਾ ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਚ ਯੋषਿਤਾਮ੍ । ਸਾਧੂਨਾਂ ਸਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਭਵ੍ਯਾਃ ਪਰੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯੇਤ੍
ਉਹ ਪਾਪੀ ਔਰਤ ਮਰਦਾਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਡੋਲਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ, ਭਲੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।
ਕਾਰਯਤ੍ਯੇਵ ਕਪਟਂ ਧਰ੍ਮਗ੍ਰਾਮਵਿਵਰ੍ਜਨਮ੍ । ਏਵਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵੇਸ਼੍ਯਾਵਿਧਿਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਠੱਗੀ ਕਰਦੀ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੌ ਸਾਲ ਮੌਜਾਂ ਕਰ ਕੇ, ਆਖਰ ਵੈਸ਼ਿਆ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਰਹੀ।
ਕਾਲੇਨ ਨਿਧਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸਤਤਂ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯਾ । ਜਾਤਾ ਤਵ ਗृਹੇ ਪੁਤ੍ਰੀ ਦਿਵ੍ਯਾਦੇਵੀਤਿ ਸਾ ਸੁਤਾ
ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਪਾਪ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਪਾ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪੁੱਤਰੀ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦਿਵਿਆਦੇਵੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਹੀ ਧੀ।
ਸੁਂਦਰੀ ਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨਾ ਪੁਰਾ ਦृष੍ਟੇਨ ਨੋਦਿਤਾ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਿਵੋਦਾਸੋऽਤਿਵਿਸ੍ਮਿਤਃ । ਉਵਾਚ ਰਾਜਾ ਮਧੁਰਂ ਜਾਤੂਕਰ੍ਣਂ ਮੁਨਿਂ ਵਚਃ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਪਰ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਯਾਦ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਆਈ; ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਾਤੂਕਰਨ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।