ਗੁਣਰੂਪਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਚਾਰੁਮਂਗਲਾ । ਦਿਵ੍ਯਾਦੇਵੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਾ ਭੁਵਿ ੩੭ (ਦ੍ਰ. ਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣ [https://sa.wikisource.org/s/fwm ਭੂਮਿਖਣ੍ਡ, ਅਧ੍ਯਾਯਃ ੮੫.੫੪])। ਪਿਤ੍ਰਾ ਤ੍ਵਾਲੋਕਿਤਾ ਸਾ ਤੁ ਰੂਪਲਾਵਣ੍ਯਸਂਯੁਤਾ । ਸ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਿਵੋਦਾਸੋ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸੁਤਾਂ ਤਦਾ
ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਚੰਗੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦਿਵਿਆਦੇਵੀ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਕੋਈ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕਸ੍ਮੈ ਚ ਦੀਯਤੇ ਕਨ੍ਯਾ ਸੁਵਰਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ । ਇਤਿ ਚਿਂਤਾਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਰੂਪ ਤੇ ਲਾਵਣਯਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਦਿਵਿਆਦੇਵੀ ਪੁੱਤਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕਿਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਕਿਹੜੇ ਮਹਾਨ ਆਦਮੀ ਨੂੰ।
ਰੂਪਦੇਸ਼ਸ੍ਯ ਰਾਜਾਨਂ ਸਮ੍ਯਗ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਮਾਹੂਯ ਤਤੋ ਨृਪਃ
ਉਸ ਖੇਤਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਕਨ੍ਯਾਂ ਦਦੌ ਦਿਵੋਦਾਸਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾਯ ਧੀਮਤੇ । ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਵਾਹਕਾਲਸ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸਮਯੇ ਨृਪ
ਦਿਵੋਦਾਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੁੱਤਰੀ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਜੀ,
ਮृਤੋऽਸੌ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸ੍ਤੁ ਕਾਲਧਰ੍ਮੇਣ ਵੈ ਕਿਲ । ਦਿਵੋਦਾਸਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਭੂਪਤਿਃ
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮਰ ਗਿਆ; ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਦਿਵੋਦਾਸ ਰਾਜਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮਾਹੂਯ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਨृਪਨਂਦਨ । ਅਸ੍ਯਾ ਵਿਵਾਹਕਾਲੇ ਤੁ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੋ ਦਿਵਂ ਗਤਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਵਿਆਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਅਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਕਰ੍ਮ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਬ੍ਰੁਵਂਤੁ ਮੇ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ-। ਵਿਵਾਹੋ ਜਾਯਤੇ ਰਾਜਨ੍ਕਨ੍ਯਾਯਾਸ੍ਤੁ ਵਿਧਾਨਤਃ
'ਇਸ ਦੀ ਕੀ ਕਰਨੀ ਹੋਵੇਗੀ? ਦੱਸੋ,' ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਕੰਨਿਆ ਦਾ ਵਿਆਹ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਪਤਿਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਂ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯੇਵ ਯੋ ਵਾ ਤ੍ਯਾਗਂ ਕਰੋਤਿ ਚ । ਮਹਾਧਿਵ੍ਯਾਧਿਨਾ ਭੀਤਸ੍ਤ੍ਯਾਗਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਚ
'ਜੇ ਪਤੀ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਤੀ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਿਤੋ ਭਵੇਦ੍ਰਾਜਨ੍ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਰਜਸ੍ਵਲਾਯਾਂ ਚ ਅਨ੍ਯਃ ਪਤਿਰ੍ਵਿਧੀਯਤੇ
'ਜੇ ਪਤੀ ਸੰਨਿਆਸੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਹੈ; ਤੇ ਜੇ ਉਹ ਕੁੜੀ ਰਜਸਵਲਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਹੋਰ ਪਤੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਵਿਵਾਹਂ ਤੁ ਪ੍ਰਧਾਨੇਨ ਪਿਤਾ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਏਵਂ ਰਾਜਨ੍ਸਮਾਦਿष੍ਟਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਸ਼ੁਭੈਰ੍ਜਨੈਃ
'ਪਿਤਾ ਵਿਆਹ ਮੁੱਖ ਆਦਮੀ ਨਾਲ ਕਰੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਹ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦੇਸ਼ਿਤ ਹੈ।'
ਵਿਵਾਹਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਸ੍ਯਾ ਇਤ੍ਯੂਚੁਸ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਦਿਵੋਦਾਸਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਣੋਦਿਤਃ
'ਇਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਵੇ,' ਐਸਾ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਦਵਿਜ ਨੇ ਕਿਹਾ; ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਦਿਵੋਦਾਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਵਿਵਾਹਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਰਾਜ ਮਾਨਸਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਨृਪ । ਪੁਨਰ੍ਦਤ੍ਤਾ ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਦਿਵ੍ਯਾਦੇਵੀ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਵਿਆਹ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸਚਾ ਕੀਤਾ; ਦਿਵਿਆਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵਿਆਹ ਵਿਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਪੁष੍ਪਸੇਨਾਯ ਪੁਣ੍ਯਾਯ ਤਸ੍ਮੈ ਰਾਜ੍ਞੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ । ਮृਤ੍ਯੁਧਰ੍ਮਂ ਗਤੋ ਰਾਜਾ ਵਿਵਾਹਸਮਯੇऽਪਿ ਸਃ
ਪੁਸ਼ਪਸੇਨ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ; ਪਹਿਲਾ ਪਤੀ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ ਹੀ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ।
ਯਦਾ ਯਦਾ ਮਹਾਭਾਗੋ ਦਿਵ੍ਯਾਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਭੂਪਤਿਃ । ਕਰੋਤਿ ਸ ਪਿਤੋਦ੍ਯੋਗਂ ਵਿਵਾਹਸ੍ਯਾਤਿਦੁਃਖਿਤਃ
ਜਦੋਂ-ਜਦੋਂ ਦਿਵਿਆਦੇਵੀ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਭਰ੍ਤਾਪਿ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਲਗ੍ਨਸ੍ਤਦਾ ਤਦਾ । ਏਕਵਿਂਸ਼ਤਿਭਰ੍ਤਾਰਃ ਕਾਲੇਕਾਲੇ ਮृਤਾਸ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਮਰ ਗਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਇਕੀ ਪਤੀ ਮੌਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਮਹਾਦੁਃਖੀ ਸਂਜਾਤਃ ਖ੍ਯਾਤਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਤਮਾਹੂਯ ਮਂਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਹ ਨਿਸ਼੍ਚਲਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਠੀਕ ਰਹਿਆ।
ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਂ ਚਕਾਰ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਅਥ ਤੇਨ ਸਮਾਹੂਤਾ ਰਾਜਾਨੋ ਵਿਵਿਧਾ ਨृਪਾਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਵੱਡੀ ਬੁਧੀ ਸੀ, ਨੇ ਸਵਯੰਵਰ ਰਚਾਇਆ; ਉਸ ਦੀ ਸੱਦੇ 'ਤੇ ਕਈ ਰਾਜੇ ਤੇ ਸ਼ਾਸਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸ੍ਵਯਂਵਰਾਰ੍ਥਂ ਵੈ ਤਸ੍ਯਾ ਬਹਵੋ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਰੂਪਸਂਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾ ਮृਤ੍ਯੁਨਾ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਨृਪਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਲਈ ਬਹੁਤ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਆਏ; ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਜੇ—
ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਮੂਢਾ ਮृਤਾਸ੍ਤੇऽਥ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਏਵਂ ਤੇषਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਜਾਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਮੂਰਖ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਲੜ ਪਏ ਤੇ ਮਰ ਗਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਾਦੇਵੀ ਚ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਰੁਰੋਦ ਕਰੁਣਂ ਤਤਃ । ਬਾਲਾਮਾਲੋਕ੍ਯ ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਰੁਦਂਤੀਂ ਚਾਤਿਦੁਃਖਿਤਾਮ੍
ਦਿਵ੍ਯਾ ਦੇਵੀ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਤੇ ਕਰੁਣ ਰੋਈ; ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਰੋਂਦੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ—
ਪੁਰੋਧਸਂ ਚ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਜ੍ਞਾਨਵਂਤਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍ । ਜਾਤੂਕਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਦੌ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਕਂਧਰਃ
ਵਿਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਤੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਤੂਕਰਨ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤਪਸੀ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸੀ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦਿਵੋਦਾਸ ਉਵਾਚ-। ਕਥਯਸ੍ਵ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਕਿਮੇਤਸ੍ਯਾਹਿ ਪਾਤਕਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਾਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਯਦੇਤਚ੍ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਕृਤਮ੍
ਦਿਵੋਦਾਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ—ਇਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਕੀ ਗਲਤੀ ਹੈ? ਮੇਰੀ ਧੀ, ਦਿਵ੍ਯਾ ਦੇਵੀ ਨੇ ਕੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ?"
ਜਾਤੂਕਰ੍ਣ ਉਵਾਚ-। ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਵੀਰ ਦਿਵ੍ਯਾਦੇਵ੍ਯਾ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਨ੍ਮੇ ਨਿਗਦਤਃ ਸ਼ृਣੁ
ਜਾਤੂਕਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਦਿਵ੍ਯਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕਰਤਬ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਭ ਸੁਣੋ।"
ਆਸ੍ਤੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਨਗਰੀ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਤਸ੍ਯਾਮਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸੁਵੀਰੋ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ
ਵਾਰਾਣਸੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਸੁਵੀਰ ਨਾਮ ਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਵੈਸ਼੍ਯਜਾਤ੍ਯਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਾਕੁਲਃ । ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਚਿਤ੍ਰਾਨਾਮ ਸੁਵਿਸ੍ਮृਤਾ
ਉਹ ਵਣਿਕ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਧਨ-ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਬੁਧੀ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਾ ਨਾਮ ਦੀ ਸੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਕੁਲਾਚਾਰਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦੁਰਾਚਾਰੇਣ ਵਰ੍ਤਤੇ । ਨ ਮਨ੍ਯਤੇ ਹਿ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਰੌਦ੍ਰਕृਤ੍ਯੇ ਚ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੀਤ ਛੱਡ ਕੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ; ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਜਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਸੀ ਤੇ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਪੁਣ੍ਯਕਾਰ੍ਯਵਿਹੀਨਾ ਤੁ ਪਾਪਂ ਚਰਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ । ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਭਰ੍ਤ੍ਸਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵੈਰਿਣੀ ਕਲਹਪ੍ਰਿਯਾ
ਉਹ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਸੀ; ਪਤੀ ਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਡਾਂਟਦੀ, ਬੇਸ਼ਰਮ ਤੇ ਝਗੜੇ ਪਸੰਦ ਸੀ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰਗृਹੇ ਵਾਸ ਨਿਰਤਾ ਭ੍ਰਮਤੇऽਧਿਕਮ੍ । ਪਰਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਸਮਾਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ਦੁष੍ਟਾਭੂਤੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ, ਜ਼ਿਆਦਾ ਘੁੰਮਦੀ ਫਿਰਦੀ ਸੀ; ਮੰਦੀ ਹੋ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਲੱਭਦੀ।
ਸਾਧੁਨਿਂਦਾਰਤਾ ਪਾਪਾ ਬਹੁਹਾਸ੍ਯਕਰੀ ਸਦਾ । ਕੁਸਂਗਤਿਰਤਾ ਵਾਚਾ ਦੁਰਾਚਾਰਜਨਪ੍ਰਿਯਾ
ਉਹ ਪਾਪੀ, ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੀ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਹੁਤ ਹੱਸਦੀ ਸੀ; ਮੰਦੇ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਬਾਤਾਂ ਨਾਲ ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ।
ਧੂਰ੍ਤਾਧਰ੍ਮਜਨਦ੍ਵੇषਕਰੀ ਚਾਨृਤਭਾषਿਣੀ । ਵਿਜ੍ਞਾਯੈਵਂ ਸੁਵੀਰੋऽਸ੍ਯਾ ਉਪਯੇਮੇ ਤਤੋऽਪਰਾਮ੍
ਉਹ ਚਲਾਕ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਝੂਠ ਬੋਲਦੀ ਸੀ; ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਵੀਰ ਨੇ ਹੋਰ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ।