ਏਵਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਸ੍ਵਲ੍ਪੇਨਾਪਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਪਾਪਸ੍ਯ ਮਹਤੋऽਪਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਿਧਾਨਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਵੀ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਫਲਾਧਿਕ੍ਯਂ ਭਵੇਦ੍ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਨਾਧਿਕ੍ਯਾਦ੍ਭਾਵਕਰ੍ਮਣੋਃ । ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਗਤਯੋ ਦੁਰ੍ਜ੍ਞੇਯਾ ਵਿਬੁਧੈਰਪਿ
ਵਧੇਰੇ ਫਲ, ਗਿਆਨੀ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਭਾਵ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਭਾਵ ਤੇ ਕਰਮ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਤੋਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਧਰਮ ਦੇ ਸੁਖਮ ਰਸਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਸਮਝਣ ਔਖੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਿਯੋ ਮਾਧਵਮਾਸੋऽਯਂ ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਏਕੋऽਪਿ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਸਮਗ੍ਰੇਪ੍ਸਿਤਦਾਯਕਃ
ਇਹ ਮਾਧਵ ਦਾ ਮਹੀਨਾ ਵੱਡੇ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਭ ਇੱਛਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਗਾਂਗੇਨ ਜਲੇਨ ਕਾਲੇ ਦੇਸ਼ੇ ਬੁਧਃ ਸ੍ਨਾਨਪਰਃ ਕਥਂਚਿਤ੍ । ਆਜਨ੍ਮਨੋ ਭਾਵਹਤੋऽਪਿ ਦਾਤਾ ਨ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤੀਤ੍ਯੇਵ ਮਤਂ ਮਮੈਤਤ੍
ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਜੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮਲਿਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਮਤ ਹੈ।
ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਵਹ੍ਨਿਂ ਘृਤਤੈਲਸਿਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਰ੍ਤਸ਼ਿਖਂ ਸ੍ਵਕਾਲੇ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਦਗ੍ਧਃ ਕਿਲ ਭਾਵਦੁष੍ਟੋ ਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਫਲਂ ਨ ਚਾਨ੍ਯਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਘੀ ਤੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਸੱਜੇ ਵੱਲ ਘੁੰਮਦੀ ਲੌ ਨਾਲ ਜਲਾਏ ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਮਲਿਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਾ ਸਵਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਫਲ।
ਗਂਗਾਦਿਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਵਸਂਤਿ ਦੇਵਾ ਦੇਵਾਲਯੇ ਯਕ੍ਸ਼ਗਣਾਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ । ਵਿਨਾਸ਼ਨਂ ਯਾਂਤਿ ਕृਤੋਪਵਾਸਾ ਭਾਵੋਜ੍ਝਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਫਲਂ ਲਭਂਤੇ
ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੇਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ। ਜੋ ਭਾਵ ਰਹਿਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਭਾਵਂ ਤਤੋ ਹृਤ੍ਕਮਲੇ ਨਿਧਾਯ ਸ਼੍ਰੀਮਾਧਵਂ ਮਾਧਵਮਾਸਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ । ਯਜੇਤ ਯਃ ਸ੍ਨਾਨਪਰੋ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਵਯਮਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤੁਮ੍
ਜੋ ਮਨ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚ ਭਾਵਨਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਮਾਧਵ ਵਿੱਚ, ਮਾਧਵ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਨਿੱਤ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਣੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਸੀਂ ਕਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਇਹਾਰ੍ਥੇऽਪਿ ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਮਾਕਰ੍ਣਯ ਮਹੀਪਤੇ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਫਲਂ ਕਿਮਪਿ ਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਹੁਣ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਪੁਰਾਣਾ ਵਾਕਿਆ ਸੁਣੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਅਜੋਬਾ ਫਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਯ ਮਾਧਵਮਾਸਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਚ । ਯਥਾਪਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀ ਕਾਚਿਤ੍ਸ੍ਵੈਰਿਣ੍ਯਾਪ ਸ਼ੁਭਂ ਫਲਮ੍
ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਤੇ ਮਾਧਵ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਣ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਤੀਵਰਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਚੰਗਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਈ।
ਦਿਵੋਦਾਸੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਪੁਰਾ ਕਾਂਤੀਸ਼੍ਵਰੋऽਭਵਤ੍ । ਤਸ੍ਯਾਪਤ੍ਯਂ ਮਹਾਰਤ੍ਨਂ ਨਾਰੀਣਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਸਦਾ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦਿਵੋਦਾਸ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਸਦਾ ਹੀ ਸਤੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਸੀ।
ਗੁਣਰੂਪਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਚਾਰੁਮਂਗਲਾ । ਦਿਵ੍ਯਾਦੇਵੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਾ ਭੁਵਿ ੩੭ (ਦ੍ਰ. ਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣ [https://sa.wikisource.org/s/fwm ਭੂਮਿਖਣ੍ਡ, ਅਧ੍ਯਾਯਃ ੮੫.੫੪])। ਪਿਤ੍ਰਾ ਤ੍ਵਾਲੋਕਿਤਾ ਸਾ ਤੁ ਰੂਪਲਾਵਣ੍ਯਸਂਯੁਤਾ । ਸ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਿਵੋਦਾਸੋ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸੁਤਾਂ ਤਦਾ
ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਚੰਗੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦਿਵਿਆਦੇਵੀ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਕੋਈ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕਸ੍ਮੈ ਚ ਦੀਯਤੇ ਕਨ੍ਯਾ ਸੁਵਰਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ । ਇਤਿ ਚਿਂਤਾਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਰੂਪ ਤੇ ਲਾਵਣਯਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਦਿਵਿਆਦੇਵੀ ਪੁੱਤਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕਿਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਕਿਹੜੇ ਮਹਾਨ ਆਦਮੀ ਨੂੰ।
ਰੂਪਦੇਸ਼ਸ੍ਯ ਰਾਜਾਨਂ ਸਮ੍ਯਗ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਮਾਹੂਯ ਤਤੋ ਨृਪਃ
ਉਸ ਖੇਤਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਕਨ੍ਯਾਂ ਦਦੌ ਦਿਵੋਦਾਸਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾਯ ਧੀਮਤੇ । ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਵਾਹਕਾਲਸ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸਮਯੇ ਨृਪ
ਦਿਵੋਦਾਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੁੱਤਰੀ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਜੀ,
ਮृਤੋऽਸੌ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸ੍ਤੁ ਕਾਲਧਰ੍ਮੇਣ ਵੈ ਕਿਲ । ਦਿਵੋਦਾਸਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਭੂਪਤਿਃ
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮਰ ਗਿਆ; ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਦਿਵੋਦਾਸ ਰਾਜਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮਾਹੂਯ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਨृਪਨਂਦਨ । ਅਸ੍ਯਾ ਵਿਵਾਹਕਾਲੇ ਤੁ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੋ ਦਿਵਂ ਗਤਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਵਿਆਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਅਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਕਰ੍ਮ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਬ੍ਰੁਵਂਤੁ ਮੇ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ-। ਵਿਵਾਹੋ ਜਾਯਤੇ ਰਾਜਨ੍ਕਨ੍ਯਾਯਾਸ੍ਤੁ ਵਿਧਾਨਤਃ
'ਇਸ ਦੀ ਕੀ ਕਰਨੀ ਹੋਵੇਗੀ? ਦੱਸੋ,' ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਕੰਨਿਆ ਦਾ ਵਿਆਹ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਪਤਿਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਂ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯੇਵ ਯੋ ਵਾ ਤ੍ਯਾਗਂ ਕਰੋਤਿ ਚ । ਮਹਾਧਿਵ੍ਯਾਧਿਨਾ ਭੀਤਸ੍ਤ੍ਯਾਗਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਚ
'ਜੇ ਪਤੀ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਤੀ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਿਤੋ ਭਵੇਦ੍ਰਾਜਨ੍ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਰਜਸ੍ਵਲਾਯਾਂ ਚ ਅਨ੍ਯਃ ਪਤਿਰ੍ਵਿਧੀਯਤੇ
'ਜੇ ਪਤੀ ਸੰਨਿਆਸੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਹੈ; ਤੇ ਜੇ ਉਹ ਕੁੜੀ ਰਜਸਵਲਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਹੋਰ ਪਤੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਵਿਵਾਹਂ ਤੁ ਪ੍ਰਧਾਨੇਨ ਪਿਤਾ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਏਵਂ ਰਾਜਨ੍ਸਮਾਦਿष੍ਟਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਸ਼ੁਭੈਰ੍ਜਨੈਃ
'ਪਿਤਾ ਵਿਆਹ ਮੁੱਖ ਆਦਮੀ ਨਾਲ ਕਰੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਹ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦੇਸ਼ਿਤ ਹੈ।'
ਵਿਵਾਹਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਸ੍ਯਾ ਇਤ੍ਯੂਚੁਸ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਦਿਵੋਦਾਸਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਣੋਦਿਤਃ
'ਇਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਵੇ,' ਐਸਾ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਦਵਿਜ ਨੇ ਕਿਹਾ; ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਦਿਵੋਦਾਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਵਿਵਾਹਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਰਾਜ ਮਾਨਸਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਨृਪ । ਪੁਨਰ੍ਦਤ੍ਤਾ ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਦਿਵ੍ਯਾਦੇਵੀ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਵਿਆਹ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸਚਾ ਕੀਤਾ; ਦਿਵਿਆਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵਿਆਹ ਵਿਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਪੁष੍ਪਸੇਨਾਯ ਪੁਣ੍ਯਾਯ ਤਸ੍ਮੈ ਰਾਜ੍ਞੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ । ਮृਤ੍ਯੁਧਰ੍ਮਂ ਗਤੋ ਰਾਜਾ ਵਿਵਾਹਸਮਯੇऽਪਿ ਸਃ
ਪੁਸ਼ਪਸੇਨ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ; ਪਹਿਲਾ ਪਤੀ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ ਹੀ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ।
ਯਦਾ ਯਦਾ ਮਹਾਭਾਗੋ ਦਿਵ੍ਯਾਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਭੂਪਤਿਃ । ਕਰੋਤਿ ਸ ਪਿਤੋਦ੍ਯੋਗਂ ਵਿਵਾਹਸ੍ਯਾਤਿਦੁਃਖਿਤਃ
ਜਦੋਂ-ਜਦੋਂ ਦਿਵਿਆਦੇਵੀ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਭਰ੍ਤਾਪਿ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਲਗ੍ਨਸ੍ਤਦਾ ਤਦਾ । ਏਕਵਿਂਸ਼ਤਿਭਰ੍ਤਾਰਃ ਕਾਲੇਕਾਲੇ ਮृਤਾਸ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਮਰ ਗਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਇਕੀ ਪਤੀ ਮੌਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਮਹਾਦੁਃਖੀ ਸਂਜਾਤਃ ਖ੍ਯਾਤਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਤਮਾਹੂਯ ਮਂਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਹ ਨਿਸ਼੍ਚਲਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਠੀਕ ਰਹਿਆ।
ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਂ ਚਕਾਰ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਅਥ ਤੇਨ ਸਮਾਹੂਤਾ ਰਾਜਾਨੋ ਵਿਵਿਧਾ ਨृਪਾਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਵੱਡੀ ਬੁਧੀ ਸੀ, ਨੇ ਸਵਯੰਵਰ ਰਚਾਇਆ; ਉਸ ਦੀ ਸੱਦੇ 'ਤੇ ਕਈ ਰਾਜੇ ਤੇ ਸ਼ਾਸਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸ੍ਵਯਂਵਰਾਰ੍ਥਂ ਵੈ ਤਸ੍ਯਾ ਬਹਵੋ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਰੂਪਸਂਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾ ਮृਤ੍ਯੁਨਾ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਨृਪਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਲਈ ਬਹੁਤ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਆਏ; ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਜੇ—
ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਮੂਢਾ ਮृਤਾਸ੍ਤੇऽਥ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਏਵਂ ਤੇषਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਜਾਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਮੂਰਖ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਲੜ ਪਏ ਤੇ ਮਰ ਗਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਾਦੇਵੀ ਚ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਰੁਰੋਦ ਕਰੁਣਂ ਤਤਃ । ਬਾਲਾਮਾਲੋਕ੍ਯ ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਰੁਦਂਤੀਂ ਚਾਤਿਦੁਃਖਿਤਾਮ੍
ਦਿਵ੍ਯਾ ਦੇਵੀ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਤੇ ਕਰੁਣ ਰੋਈ; ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਰੋਂਦੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ—