ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਮਤਿਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍ । ਤਥਾਪਿ ਗਤਯਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਦੁਰ੍ਜ੍ਞੇਯਾ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਸਚ ਕਿਹਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਪਰ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਅਤੇ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਔਖੇ ਹਨ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾ ਭੂਤਭਾਵਨਾ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਃ ਕਰ੍ਮਸ਼ਕ੍ਤਯਃ
ਕਰਮ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੈ; ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੈ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਸੁਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕੂਟਸ੍ਥਂ ਯਦਵਾਪਿ ਤਮ੍ । ਕੇਨਚਿਤ੍ਕਰ੍ਮਣਾ ਭੂਪ ਸ਼ੁਭੇਨ ਪਰਿਵਰ੍ਧਤੇ
ਕਈ ਵਾਰ, ਚੰਗਾ ਕਰਮ, ਭਾਵੇਂ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਕਿਸੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਫਲਂ ਦਦਾਤਿ ਸੁਮਹਤ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਪਿ ਚ ਜਨ੍ਮਨਿ । ਧਰ੍ਮੋ ਗਹਨਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੋऽਯਂ ਨੀਯਤੇ ਨ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਇਹ ਧਰਮ, ਉਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਧਰਮ ਬਹੁਤ ਗਹਿਰਾ ਤੇ ਸੁਖਮ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਸੋਚਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਫਲਦਾਨਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਕਾਲਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਸੁਕृਤਂ ਕਰ੍ਮਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਪਾਪਾਂਤਰੈਰਪਿ
ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਣ ਦਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ; ਕੋਈ ਵੀ ਚੰਗਾ ਕਰਮ, ਭਾਵੇਂ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਫਲ ਦੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦਾਗਤ੍ਯ ਕੁਤਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਸੁਫਲਂ ਚ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਕृਤਸ੍ਯ ਨੇਹ ਨਾਸ਼ੋਸ੍ਤਿ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਦੁਰਿਤਸ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਫਲ ਦੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਜਾਂ ਪਾਪ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਤਥਾਪਿ ਬਹੁਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਦੁਰਿਤਂ ਯਾਤਿ ਦਾਰੁਣਮ੍ । ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਭਵਤਾ ਰਾਜਨ੍ਨਾਯਾਸਾਧਿਕ੍ਯਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪਾਪ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਰਾਜਨ, ਇਹ ਮਿਹਨਤ ਦੀ ਵਧੀਕਤਾ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਤਤ੍ਫਲਂ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਸ਼ृਣੁ ਸਤ੍ਯਂ ਮਯੋਦਿਤਮ੍ । ਅਨਾਯਾਸਮਹਾਯਾਸੌ ਯਦ੍ਯਲ੍ਪਤ੍ਵ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਯੋਃ
ਉਹ ਫਲ, ਛੋਟਾ ਜਾਂ ਵੱਡਾ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਵੇ, ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੁਣ, ਮੈਂ ਸਚ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਆਸਾਨੀ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਘੱਟ ਜਾਂ ਵਧੀਕਤਾ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਮਹਾਵ੍ਰਤਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇ ਸ੍ਯੁਃ ਸਤਤਂ ਕਰ੍ਮਕਾਦਯਃ । ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਦਿਮੂਤ੍ਰਾਦੌ ਪ੍ਰਯਾਸਾ ਬਹੁਲਾਸ੍ਤਤਃ
ਜੋ ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿੰਘ, ਬਾਘ ਆਦਿ ਦੀ ਮੂਤਰ ਵਰਗੀਆਂ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਝੱਲਣੀਆਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਂਚਗਵ੍ਯਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਵਂ ਵ੍ਰਤਮਧ੍ਯੇ ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍ । ਇਤਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਬਾਹੁਲ੍ਯਂ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚੇਤ੍ਤਦਲ੍ਪਤਾ
ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਮੰਨੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਛੋਟੇ ਵਰਤ ਵੀ ਵੱਡੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਜਲਾਗ੍ਨ੍ਯਾਦਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਜ੍ਯੇਤ ਵ੍ਰਤਾਂਤਰਾਤ੍ । ਇਦਮਲ੍ਪਂ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤਦਿਤਿ ਨੈਵ ਨਿਯਾਮਕਃ
ਜਲ, ਅੱਗ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ ਹੋਰ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਪਰ ਵੱਡਾ ਜਾਂ ਛੋਟਾ ਹੋਣ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕੇਵਲ ਇਸ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।
ਫਲਂ ਯਥੋਦਿਤਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਤਦੇਵ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਹੋਦਯਮ੍ । ਯਥਾਲ੍ਪਨਾਸ਼ੋ ਮਹਤਾ ਮਹਨ੍ਨਾਸ਼ਸ੍ਤਥਾਲ੍ਪਤਃ
ਜੋ ਫਲ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਛੋਟਾ ਨੁਕਸਾਨ ਛੋਟੀ ਕਾਰਨ ਤੋਂ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਵੱਡੀ ਕਾਰਨ ਤੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂਤ੍ਵਲ੍ਪਵਿਸ੍ਫੁਲਿਂਗੇਨ ਤृਣਨਾਸ਼ਃ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਅਜਾਮਿਲੋऽਪਿ ਭੂਪਾਲ ਦਾਸ੍ਯਾਃ ਪਤਿਰਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਛੋਟੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਵੀ ਘਾਹ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਅਜਾਮਿਲ ਵੀ, ਜੋ ਦਾਸੀ ਦਾ ਪਤੀ ਸੀ, ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀਪਰਿਤ੍ਯਾਗੀ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਾਪਪਥਿਸ੍ਥਿਤਃ । ਮ੍ਰਿਯਮਾਣਃ ਸੁਤਾਹ੍ਵਾਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਨਾਰਾਯਣੇਤਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸਦਾ ਪਾਪ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਲਿਆ। ਮਰਨ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ 'ਨਾਰਾਇਣ' ਆਖ ਕੇ ਬੁਲਾਇਆ।
ਤਥਾ ਯਨ੍ਨਾਮਗ੍ਰਹਣਾਤ੍ਪਦਂ ਲੇਭੇ ਸੁਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍ । ਅਨਿਚ੍ਛਯਾਪਿ ਦਹਤਿ ਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਹੁਤਵਹੋ ਯਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨਾਮ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਇਰਾਦੇ ਦੇ ਵੀ, ਉਹ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਥਾ ਦਹਤਿ ਗੋਵਿਂਦਨਾਮਵ੍ਯਾਜਾਦਪੀਰਿਤਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀ ਬਿਨਾ ਮਨ ਤੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਪ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਹਤ੍ਯਾਯੁਤਂ ਸ਼ਪਨਹਾ ਸਹਸ੍ਰਮੁਗ੍ਰਂ ਗੁਰ੍ਵਂਗਨਾਕੋਟਿਨਿषੇਵਣਂ ਚ । ਸ੍ਤੇਯਾਨ੍ਯਸ਼ੇषਾਣਿ ਹਰੇਃ ਪ੍ਰਿਯੇਣ ਗੋਵਿਂਦਨਾਮ੍ਨਾ ਨਿਹਤਾਨਿ ਸਦ੍ਯਃ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਤਿਆ, ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀਆਂ ਅਣਗਿਣਤ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਚੋਰੀਆਂ—ਇਹ ਸਭ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਮਯਂ ਵੀਰ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤੇऽਲ੍ਪਕਮ੍ । ਸੁਕृਤਂ ਸਾਧੁ ਵਿਦੁषਾ ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਫਲਂ ਭਵੇਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਵੀ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਮਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਦੇਹੋ ਨ ਚ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਮਾਧਵੇ ਮਾਸਿ ਮਾਧਵਮ੍ । ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਜਨੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਤ੍ਤਦ੍ਵਾਂਛਿਤਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਕਦੇ ਵੀ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਕਰੋ: ਮਾਧਵ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਮਾਧਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਚਾਹੇ ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪਤ੍ਯਂ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਦਾਰਾ ਧਰਾ ਹਰ੍ਮ੍ਯਂ ਹਯਾ ਗਜਾਃ । ਸੁਖਾਨਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ੌ ਚ ਨ ਦੂਰੇ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਪੁੱਤਰ, ਧਨ, ਪਤਨੀਆਂ, ਜਮੀਨ, ਘਰ, ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਸੁਖ, ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਏਵਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਸ੍ਵਲ੍ਪੇਨਾਪਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਪਾਪਸ੍ਯ ਮਹਤੋऽਪਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਿਧਾਨਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਵੀ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਫਲਾਧਿਕ੍ਯਂ ਭਵੇਦ੍ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਨਾਧਿਕ੍ਯਾਦ੍ਭਾਵਕਰ੍ਮਣੋਃ । ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਗਤਯੋ ਦੁਰ੍ਜ੍ਞੇਯਾ ਵਿਬੁਧੈਰਪਿ
ਵਧੇਰੇ ਫਲ, ਗਿਆਨੀ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਭਾਵ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਭਾਵ ਤੇ ਕਰਮ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਤੋਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਧਰਮ ਦੇ ਸੁਖਮ ਰਸਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਸਮਝਣ ਔਖੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਿਯੋ ਮਾਧਵਮਾਸੋऽਯਂ ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਏਕੋऽਪਿ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਸਮਗ੍ਰੇਪ੍ਸਿਤਦਾਯਕਃ
ਇਹ ਮਾਧਵ ਦਾ ਮਹੀਨਾ ਵੱਡੇ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਭ ਇੱਛਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਗਾਂਗੇਨ ਜਲੇਨ ਕਾਲੇ ਦੇਸ਼ੇ ਬੁਧਃ ਸ੍ਨਾਨਪਰਃ ਕਥਂਚਿਤ੍ । ਆਜਨ੍ਮਨੋ ਭਾਵਹਤੋऽਪਿ ਦਾਤਾ ਨ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤੀਤ੍ਯੇਵ ਮਤਂ ਮਮੈਤਤ੍
ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਜੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮਲਿਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਮਤ ਹੈ।
ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਵਹ੍ਨਿਂ ਘृਤਤੈਲਸਿਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਰ੍ਤਸ਼ਿਖਂ ਸ੍ਵਕਾਲੇ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਦਗ੍ਧਃ ਕਿਲ ਭਾਵਦੁष੍ਟੋ ਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਫਲਂ ਨ ਚਾਨ੍ਯਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਘੀ ਤੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਸੱਜੇ ਵੱਲ ਘੁੰਮਦੀ ਲੌ ਨਾਲ ਜਲਾਏ ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਮਲਿਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਾ ਸਵਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਫਲ।
ਗਂਗਾਦਿਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਵਸਂਤਿ ਦੇਵਾ ਦੇਵਾਲਯੇ ਯਕ੍ਸ਼ਗਣਾਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ । ਵਿਨਾਸ਼ਨਂ ਯਾਂਤਿ ਕृਤੋਪਵਾਸਾ ਭਾਵੋਜ੍ਝਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਫਲਂ ਲਭਂਤੇ
ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੇਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ। ਜੋ ਭਾਵ ਰਹਿਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਭਾਵਂ ਤਤੋ ਹृਤ੍ਕਮਲੇ ਨਿਧਾਯ ਸ਼੍ਰੀਮਾਧਵਂ ਮਾਧਵਮਾਸਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ । ਯਜੇਤ ਯਃ ਸ੍ਨਾਨਪਰੋ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਵਯਮਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤੁਮ੍
ਜੋ ਮਨ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚ ਭਾਵਨਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਮਾਧਵ ਵਿੱਚ, ਮਾਧਵ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਨਿੱਤ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਣੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਸੀਂ ਕਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਇਹਾਰ੍ਥੇऽਪਿ ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਮਾਕਰ੍ਣਯ ਮਹੀਪਤੇ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਫਲਂ ਕਿਮਪਿ ਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਹੁਣ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਪੁਰਾਣਾ ਵਾਕਿਆ ਸੁਣੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਅਜੋਬਾ ਫਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਯ ਮਾਧਵਮਾਸਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਚ । ਯਥਾਪਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀ ਕਾਚਿਤ੍ਸ੍ਵੈਰਿਣ੍ਯਾਪ ਸ਼ੁਭਂ ਫਲਮ੍
ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਤੇ ਮਾਧਵ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਣ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਤੀਵਰਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਚੰਗਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਈ।
ਦਿਵੋਦਾਸੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਪੁਰਾ ਕਾਂਤੀਸ਼੍ਵਰੋऽਭਵਤ੍ । ਤਸ੍ਯਾਪਤ੍ਯਂ ਮਹਾਰਤ੍ਨਂ ਨਾਰੀਣਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਸਦਾ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦਿਵੋਦਾਸ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਸਦਾ ਹੀ ਸਤੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਸੀ।