ਤੌ ਦਂਪਤੀ ਸੁਤਸਮਗ੍ਰਸਮृਦ੍ਧਸੌਖ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯੋਦਯਂ ਸਮੁਪਯੁਜ੍ਯ ਤਤਸ਼੍ਚਿਰੇਣ । ਸ੍ਥਾਨਂ ਪਰਂ ਪਰਮਮੀਯਤੁਰਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰੀਮਾਧਵੇ ਚ ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਨृਪਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪੂਰੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਜੀਵਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਮਾਧਵ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਨੇਕ ਰਾਜੇ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ।
ਯਥੈਵ ਮਾਧਵਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਿਦ੍ਯਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀ ਧਵਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਤਥੈਵ ਮਾਧਵੋ ਮਾਸੋ ਮਧੁਸੂਦਨਵਲ੍ਲਭਃ
ਜਿਵੇਂ ਮਾਧਵ ਜੀ ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਲਕshmi ਦੇ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨਾ ਵੀ ਮਧੁਸੂਦਨ ਜੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਇਦਂ ਮਾਧਵਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਤੋऽਨਘ । ਮਯਾ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਵੀਰ ਯਤ੍ਪੁਰਾ ਚ ਪਿਤੁਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹਾ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਸੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪਾਤਾਲਖਂਡੇ ਨਾਰਦਾਂਬਰੀषਸਂਵਾਦੇ ਵੈਸ਼ਾਖਮਾਸਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਏਕਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਾਤਾਲ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਇਕਾਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ-। ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਸ ਭੂਪਤਿਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਪ੍ਰਾਹਚਿਂਤਯਨ੍ਮਨਸਾ ਹਰਿਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ।
ਅਂਬਰੀष ਉਵਾਚ-। ਕਥਮੇਤਦ੍ਵਿਮੁਹ੍ਯਾਮਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਯਾਸੇਨ ਯਨ੍ਮੁਨੇ । ਸ਼ੂਦ੍ਰਃ ਪਾਪਸਮਾਚਾਰੋ ਲੇਭੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮੁਨੀ, ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਹੈਰਾਨ ਨਾ ਹੋਈਏ, ਜਦ ਕਿ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ, ਪਾਪੀ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ ਸ਼ੂਦਰ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਦ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ?
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਂ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਤਾਤ ਸੁਕृਤੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰਪਿ । ਕਥਂ ਮਾਧਵਮਾਸਸ੍ਯ ਸ੍ਨਾਨੇਨੈਵਾਪ ਸੋऽਧਮਃ
ਹੇ ਪਿਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ; ਉਹ ਨੀਚ ਮਨੁੱਖ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਪਦ ਪਾ ਲਿਆ?
ਨ ਯਜ੍ਞਦਾਨੈਰ੍ਨ ਤਪੋਭਿਰੁਗ੍ਰੈਰ੍ਨ ਪੁਣ੍ਯਸਂਜ੍ਞੈਰਪਰੈਰਪੀਸ਼ । ਅਸ੍ਮਾਦृਸ਼ੋ ਭੂਪਤਯੋऽਰ੍ਥਵਂਤੋ ਨ ਤੇ ਲਭਂਤੇऽਵਨਿਦੈਵਤਤ੍ਵਮ੍
ਕੋਈ ਵੀ ਯਜਨ, ਦਾਨ, ਕਠੋਰ ਤਪ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਜਿਵੇਂ ਰਾਜੇ ਧਨਵਾਨ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ।
ਸ ਗਾਧਿਸੂਨੁਰ੍ਵਿਵਿਧਂ ਤਪੋऽਪਿ ਚਿਰਂਵਿਧਾਯਾਨਿਸ਼ਮੇਵ ਘੋਰਮ੍ । ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਲੇਭੇ ਸ਼ਤਵਰ੍षਪੂਰ੍ਣੈਰਹੋ ਕਥਂਚਿਦ੍ਬਹੁਭਿਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੈਃ
ਗਾਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਪਦ ਪਾ ਲਿਆ।
ਕਥਂ ਸ ਵਰ੍ਣਾਧਮ ਏष ਪਾਪਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਹੀਨੋ ਧਨਵਾਨ ਦਾਤਾ । ਪੁਣ੍ਯਾਦਨਾਯਾਸਕृਤਾਦਮੁष੍ਮਾਦਲ੍ਪਾਦਿਹਾਵਾਪ ਸ ਰਾਮਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍
ਇਹ ਪਾਪੀ, ਆਪਣੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ, ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ, ਪਰ ਧਨਵਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨੀ, ਬਿਨਾ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਚੰਗੀ ਕਰਮ ਨਾਲ ਰਾਮ ਦਾ ਸਾਰ ਕਿਵੇਂ ਪਾ ਲਿਆ?
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਮਤਿਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍ । ਤਥਾਪਿ ਗਤਯਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਦੁਰ੍ਜ੍ਞੇਯਾ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਸਚ ਕਿਹਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਪਰ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਅਤੇ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਔਖੇ ਹਨ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾ ਭੂਤਭਾਵਨਾ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਃ ਕਰ੍ਮਸ਼ਕ੍ਤਯਃ
ਕਰਮ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੈ; ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੈ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਸੁਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕੂਟਸ੍ਥਂ ਯਦਵਾਪਿ ਤਮ੍ । ਕੇਨਚਿਤ੍ਕਰ੍ਮਣਾ ਭੂਪ ਸ਼ੁਭੇਨ ਪਰਿਵਰ੍ਧਤੇ
ਕਈ ਵਾਰ, ਚੰਗਾ ਕਰਮ, ਭਾਵੇਂ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਕਿਸੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਫਲਂ ਦਦਾਤਿ ਸੁਮਹਤ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਪਿ ਚ ਜਨ੍ਮਨਿ । ਧਰ੍ਮੋ ਗਹਨਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੋऽਯਂ ਨੀਯਤੇ ਨ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਇਹ ਧਰਮ, ਉਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਧਰਮ ਬਹੁਤ ਗਹਿਰਾ ਤੇ ਸੁਖਮ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਸੋਚਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਫਲਦਾਨਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਕਾਲਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਸੁਕृਤਂ ਕਰ੍ਮਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਪਾਪਾਂਤਰੈਰਪਿ
ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਣ ਦਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ; ਕੋਈ ਵੀ ਚੰਗਾ ਕਰਮ, ਭਾਵੇਂ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਫਲ ਦੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦਾਗਤ੍ਯ ਕੁਤਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਸੁਫਲਂ ਚ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਕृਤਸ੍ਯ ਨੇਹ ਨਾਸ਼ੋਸ੍ਤਿ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਦੁਰਿਤਸ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਫਲ ਦੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਜਾਂ ਪਾਪ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਤਥਾਪਿ ਬਹੁਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਦੁਰਿਤਂ ਯਾਤਿ ਦਾਰੁਣਮ੍ । ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਭਵਤਾ ਰਾਜਨ੍ਨਾਯਾਸਾਧਿਕ੍ਯਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪਾਪ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਰਾਜਨ, ਇਹ ਮਿਹਨਤ ਦੀ ਵਧੀਕਤਾ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਤਤ੍ਫਲਂ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਸ਼ृਣੁ ਸਤ੍ਯਂ ਮਯੋਦਿਤਮ੍ । ਅਨਾਯਾਸਮਹਾਯਾਸੌ ਯਦ੍ਯਲ੍ਪਤ੍ਵ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਯੋਃ
ਉਹ ਫਲ, ਛੋਟਾ ਜਾਂ ਵੱਡਾ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਵੇ, ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੁਣ, ਮੈਂ ਸਚ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਆਸਾਨੀ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਘੱਟ ਜਾਂ ਵਧੀਕਤਾ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਮਹਾਵ੍ਰਤਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇ ਸ੍ਯੁਃ ਸਤਤਂ ਕਰ੍ਮਕਾਦਯਃ । ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਦਿਮੂਤ੍ਰਾਦੌ ਪ੍ਰਯਾਸਾ ਬਹੁਲਾਸ੍ਤਤਃ
ਜੋ ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿੰਘ, ਬਾਘ ਆਦਿ ਦੀ ਮੂਤਰ ਵਰਗੀਆਂ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਝੱਲਣੀਆਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਂਚਗਵ੍ਯਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਵਂ ਵ੍ਰਤਮਧ੍ਯੇ ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍ । ਇਤਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਬਾਹੁਲ੍ਯਂ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚੇਤ੍ਤਦਲ੍ਪਤਾ
ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਮੰਨੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਛੋਟੇ ਵਰਤ ਵੀ ਵੱਡੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਜਲਾਗ੍ਨ੍ਯਾਦਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਜ੍ਯੇਤ ਵ੍ਰਤਾਂਤਰਾਤ੍ । ਇਦਮਲ੍ਪਂ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤਦਿਤਿ ਨੈਵ ਨਿਯਾਮਕਃ
ਜਲ, ਅੱਗ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ ਹੋਰ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਪਰ ਵੱਡਾ ਜਾਂ ਛੋਟਾ ਹੋਣ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕੇਵਲ ਇਸ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।
ਫਲਂ ਯਥੋਦਿਤਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਤਦੇਵ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਹੋਦਯਮ੍ । ਯਥਾਲ੍ਪਨਾਸ਼ੋ ਮਹਤਾ ਮਹਨ੍ਨਾਸ਼ਸ੍ਤਥਾਲ੍ਪਤਃ
ਜੋ ਫਲ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਛੋਟਾ ਨੁਕਸਾਨ ਛੋਟੀ ਕਾਰਨ ਤੋਂ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਵੱਡੀ ਕਾਰਨ ਤੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂਤ੍ਵਲ੍ਪਵਿਸ੍ਫੁਲਿਂਗੇਨ ਤृਣਨਾਸ਼ਃ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਅਜਾਮਿਲੋऽਪਿ ਭੂਪਾਲ ਦਾਸ੍ਯਾਃ ਪਤਿਰਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਛੋਟੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਵੀ ਘਾਹ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਅਜਾਮਿਲ ਵੀ, ਜੋ ਦਾਸੀ ਦਾ ਪਤੀ ਸੀ, ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀਪਰਿਤ੍ਯਾਗੀ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਾਪਪਥਿਸ੍ਥਿਤਃ । ਮ੍ਰਿਯਮਾਣਃ ਸੁਤਾਹ੍ਵਾਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਨਾਰਾਯਣੇਤਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸਦਾ ਪਾਪ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਲਿਆ। ਮਰਨ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ 'ਨਾਰਾਇਣ' ਆਖ ਕੇ ਬੁਲਾਇਆ।
ਤਥਾ ਯਨ੍ਨਾਮਗ੍ਰਹਣਾਤ੍ਪਦਂ ਲੇਭੇ ਸੁਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍ । ਅਨਿਚ੍ਛਯਾਪਿ ਦਹਤਿ ਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਹੁਤਵਹੋ ਯਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨਾਮ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਇਰਾਦੇ ਦੇ ਵੀ, ਉਹ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਥਾ ਦਹਤਿ ਗੋਵਿਂਦਨਾਮਵ੍ਯਾਜਾਦਪੀਰਿਤਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀ ਬਿਨਾ ਮਨ ਤੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਪ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਹਤ੍ਯਾਯੁਤਂ ਸ਼ਪਨਹਾ ਸਹਸ੍ਰਮੁਗ੍ਰਂ ਗੁਰ੍ਵਂਗਨਾਕੋਟਿਨਿषੇਵਣਂ ਚ । ਸ੍ਤੇਯਾਨ੍ਯਸ਼ੇषਾਣਿ ਹਰੇਃ ਪ੍ਰਿਯੇਣ ਗੋਵਿਂਦਨਾਮ੍ਨਾ ਨਿਹਤਾਨਿ ਸਦ੍ਯਃ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਤਿਆ, ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀਆਂ ਅਣਗਿਣਤ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਚੋਰੀਆਂ—ਇਹ ਸਭ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਮਯਂ ਵੀਰ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤੇऽਲ੍ਪਕਮ੍ । ਸੁਕृਤਂ ਸਾਧੁ ਵਿਦੁषਾ ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਫਲਂ ਭਵੇਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਵੀ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਮਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਦੇਹੋ ਨ ਚ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਮਾਧਵੇ ਮਾਸਿ ਮਾਧਵਮ੍ । ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਜਨੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਤ੍ਤਦ੍ਵਾਂਛਿਤਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਕਦੇ ਵੀ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਕਰੋ: ਮਾਧਵ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਮਾਧਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਚਾਹੇ ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪਤ੍ਯਂ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਦਾਰਾ ਧਰਾ ਹਰ੍ਮ੍ਯਂ ਹਯਾ ਗਜਾਃ । ਸੁਖਾਨਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ੌ ਚ ਨ ਦੂਰੇ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਪੁੱਤਰ, ਧਨ, ਪਤਨੀਆਂ, ਜਮੀਨ, ਘਰ, ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਸੁਖ, ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹਨ।