ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਵਿਧਿਨਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮੇषਸ੍ਥਿਤੇ ਰਵੌ । ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਵਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਮੇਸ਼ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿਚ ਸੀ, ਉਹ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਅਚਲ ਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਯਮੈਃ ਸਨਿਯਮੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕਿਂਚਿਦ੍ਦਦੌ ਤਤਃ । ਹਵਿष੍ਯਭੁਗ੍ਭੂਮਿਸ਼ਾਯੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਵ੍ਰਤਸ੍ਥਿਤਃ
ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਯਮ ਤੇ ਨਿਯਮ ਰੱਖ ਕੇ, ਜੋ ਹੋ ਸਕਿਆ, ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸਾਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ।
ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦਿ ਤਪਸਾ ਕ੍ਸ਼ਾਮੋ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਨਾਰਾਯਣਂ ਹृਦਿ । ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ ਵੈਸ਼ਾਖੀਂ ਦਤ੍ਵਾ ਮਧੁਤਿਲਾਦਿਕਮ੍
ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ, ਉਥੇ ਵੈਸ਼ਾਖ ਵਰਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਮਧੂ, ਤਿਲ ਆਦਿਕ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਭੋਜਨਂ ਦਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਧੇਨੁਂ ਸਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ । ਅਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਸ੍ਯ ਭੂਸੁਰਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ, ਗਾਂ ਤੇ ਦੱਖਣਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲੋਂ ਅਟੁੱਟ ਪੁੰਨ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।
ਸਾਪਿ ਸਾਧ੍ਵੀ ਚ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਪਤਿਭਕ੍ਤਿਪਰਾਯਣਾ । ਪਤਿਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਉਹ ਵੀ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚੰਗੀ ਨਾਰੀ, ਪਤੀ ਭਗਤਿ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ।
ਤੌ ਦਂਪਤੀ ਤਤੋ ਯਾਤੌ ਸ੍ਵਗੇਹਂ ਸਾਧੁਹਰ੍षਿਤਮ੍ । ਕृਤਕृਤ੍ਯਾਵਥਾਤ੍ਮਾਨੌ ਮਨ੍ਯਮਾਨਾਵਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਮਨ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸਫਲ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਰੱਖਦੇ।
ਤੇਨ ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਕਾਲੇਨ ਕਿਯਤਾ ਕਿਲ । ਬਭੂਵੁਰਮਿਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਧਨਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਸਂਪਦਃ
ਉਸ ਪੁੰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਹੱਦ ਧਨ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਸਮਪੱਤੀ ਮਿਲੀ।
ਤਨਯਾ ਵਿਨਯੋਪੇਤਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਕੋਵਿਦਾਃ । ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾ ਵੈष੍ਣਵਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਿਤृਮਾਤृਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਨਿਮਰ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਤੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਬਭੂਵੁਰਮਿਤਪ੍ਰਜ੍ਞਾਃ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਾਯ ਬੋਧਿਤਾਃ । ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਵਿਧਿਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਞਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਉਹ ਬੇਅੰਤ ਅਕਲ ਵਾਲੇ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਲਕਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ।
ਸਮਗ੍ਰਗੁਣਸਂਪਨ੍ਨਾਃ ਸਂਪ੍ਰਤਿष੍ਠਂਤਿ ਕੀਰ੍ਤਯਃ
ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਸਦਾ ਬਣੀ ਰਹੀ।
ਤੌ ਦਂਪਤੀ ਸੁਤਸਮਗ੍ਰਸਮृਦ੍ਧਸੌਖ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯੋਦਯਂ ਸਮੁਪਯੁਜ੍ਯ ਤਤਸ਼੍ਚਿਰੇਣ । ਸ੍ਥਾਨਂ ਪਰਂ ਪਰਮਮੀਯਤੁਰਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰੀਮਾਧਵੇ ਚ ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਨृਪਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪੂਰੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਜੀਵਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਮਾਧਵ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਨੇਕ ਰਾਜੇ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ।
ਯਥੈਵ ਮਾਧਵਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਿਦ੍ਯਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀ ਧਵਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਤਥੈਵ ਮਾਧਵੋ ਮਾਸੋ ਮਧੁਸੂਦਨਵਲ੍ਲਭਃ
ਜਿਵੇਂ ਮਾਧਵ ਜੀ ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਲਕshmi ਦੇ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨਾ ਵੀ ਮਧੁਸੂਦਨ ਜੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਇਦਂ ਮਾਧਵਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਤੋऽਨਘ । ਮਯਾ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਵੀਰ ਯਤ੍ਪੁਰਾ ਚ ਪਿਤੁਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹਾ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਸੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪਾਤਾਲਖਂਡੇ ਨਾਰਦਾਂਬਰੀषਸਂਵਾਦੇ ਵੈਸ਼ਾਖਮਾਸਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਏਕਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਾਤਾਲ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਇਕਾਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ-। ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਸ ਭੂਪਤਿਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਪ੍ਰਾਹਚਿਂਤਯਨ੍ਮਨਸਾ ਹਰਿਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ।
ਅਂਬਰੀष ਉਵਾਚ-। ਕਥਮੇਤਦ੍ਵਿਮੁਹ੍ਯਾਮਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਯਾਸੇਨ ਯਨ੍ਮੁਨੇ । ਸ਼ੂਦ੍ਰਃ ਪਾਪਸਮਾਚਾਰੋ ਲੇਭੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮੁਨੀ, ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਹੈਰਾਨ ਨਾ ਹੋਈਏ, ਜਦ ਕਿ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ, ਪਾਪੀ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ ਸ਼ੂਦਰ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਦ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ?
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਂ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਤਾਤ ਸੁਕृਤੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰਪਿ । ਕਥਂ ਮਾਧਵਮਾਸਸ੍ਯ ਸ੍ਨਾਨੇਨੈਵਾਪ ਸੋऽਧਮਃ
ਹੇ ਪਿਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ; ਉਹ ਨੀਚ ਮਨੁੱਖ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਪਦ ਪਾ ਲਿਆ?
ਨ ਯਜ੍ਞਦਾਨੈਰ੍ਨ ਤਪੋਭਿਰੁਗ੍ਰੈਰ੍ਨ ਪੁਣ੍ਯਸਂਜ੍ਞੈਰਪਰੈਰਪੀਸ਼ । ਅਸ੍ਮਾਦृਸ਼ੋ ਭੂਪਤਯੋऽਰ੍ਥਵਂਤੋ ਨ ਤੇ ਲਭਂਤੇऽਵਨਿਦੈਵਤਤ੍ਵਮ੍
ਕੋਈ ਵੀ ਯਜਨ, ਦਾਨ, ਕਠੋਰ ਤਪ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਜਿਵੇਂ ਰਾਜੇ ਧਨਵਾਨ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ।
ਸ ਗਾਧਿਸੂਨੁਰ੍ਵਿਵਿਧਂ ਤਪੋऽਪਿ ਚਿਰਂਵਿਧਾਯਾਨਿਸ਼ਮੇਵ ਘੋਰਮ੍ । ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਲੇਭੇ ਸ਼ਤਵਰ੍षਪੂਰ੍ਣੈਰਹੋ ਕਥਂਚਿਦ੍ਬਹੁਭਿਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੈਃ
ਗਾਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਪਦ ਪਾ ਲਿਆ।
ਕਥਂ ਸ ਵਰ੍ਣਾਧਮ ਏष ਪਾਪਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਹੀਨੋ ਧਨਵਾਨ ਦਾਤਾ । ਪੁਣ੍ਯਾਦਨਾਯਾਸਕृਤਾਦਮੁष੍ਮਾਦਲ੍ਪਾਦਿਹਾਵਾਪ ਸ ਰਾਮਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍
ਇਹ ਪਾਪੀ, ਆਪਣੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ, ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ, ਪਰ ਧਨਵਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨੀ, ਬਿਨਾ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਚੰਗੀ ਕਰਮ ਨਾਲ ਰਾਮ ਦਾ ਸਾਰ ਕਿਵੇਂ ਪਾ ਲਿਆ?
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਮਤਿਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍ । ਤਥਾਪਿ ਗਤਯਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਦੁਰ੍ਜ੍ਞੇਯਾ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਸਚ ਕਿਹਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਪਰ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਅਤੇ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਔਖੇ ਹਨ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾ ਭੂਤਭਾਵਨਾ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਃ ਕਰ੍ਮਸ਼ਕ੍ਤਯਃ
ਕਰਮ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੈ; ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੈ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਸੁਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕੂਟਸ੍ਥਂ ਯਦਵਾਪਿ ਤਮ੍ । ਕੇਨਚਿਤ੍ਕਰ੍ਮਣਾ ਭੂਪ ਸ਼ੁਭੇਨ ਪਰਿਵਰ੍ਧਤੇ
ਕਈ ਵਾਰ, ਚੰਗਾ ਕਰਮ, ਭਾਵੇਂ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਕਿਸੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਫਲਂ ਦਦਾਤਿ ਸੁਮਹਤ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਪਿ ਚ ਜਨ੍ਮਨਿ । ਧਰ੍ਮੋ ਗਹਨਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੋऽਯਂ ਨੀਯਤੇ ਨ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਇਹ ਧਰਮ, ਉਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਧਰਮ ਬਹੁਤ ਗਹਿਰਾ ਤੇ ਸੁਖਮ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਸੋਚਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਫਲਦਾਨਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਕਾਲਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਸੁਕृਤਂ ਕਰ੍ਮਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਪਾਪਾਂਤਰੈਰਪਿ
ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਣ ਦਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ; ਕੋਈ ਵੀ ਚੰਗਾ ਕਰਮ, ਭਾਵੇਂ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਫਲ ਦੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦਾਗਤ੍ਯ ਕੁਤਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਸੁਫਲਂ ਚ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਕृਤਸ੍ਯ ਨੇਹ ਨਾਸ਼ੋਸ੍ਤਿ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਦੁਰਿਤਸ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਫਲ ਦੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਜਾਂ ਪਾਪ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਤਥਾਪਿ ਬਹੁਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਦੁਰਿਤਂ ਯਾਤਿ ਦਾਰੁਣਮ੍ । ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਭਵਤਾ ਰਾਜਨ੍ਨਾਯਾਸਾਧਿਕ੍ਯਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪਾਪ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਰਾਜਨ, ਇਹ ਮਿਹਨਤ ਦੀ ਵਧੀਕਤਾ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਤਤ੍ਫਲਂ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਸ਼ृਣੁ ਸਤ੍ਯਂ ਮਯੋਦਿਤਮ੍ । ਅਨਾਯਾਸਮਹਾਯਾਸੌ ਯਦ੍ਯਲ੍ਪਤ੍ਵ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਯੋਃ
ਉਹ ਫਲ, ਛੋਟਾ ਜਾਂ ਵੱਡਾ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਵੇ, ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੁਣ, ਮੈਂ ਸਚ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਆਸਾਨੀ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਘੱਟ ਜਾਂ ਵਧੀਕਤਾ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਮਹਾਵ੍ਰਤਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇ ਸ੍ਯੁਃ ਸਤਤਂ ਕਰ੍ਮਕਾਦਯਃ । ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਦਿਮੂਤ੍ਰਾਦੌ ਪ੍ਰਯਾਸਾ ਬਹੁਲਾਸ੍ਤਤਃ
ਜੋ ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿੰਘ, ਬਾਘ ਆਦਿ ਦੀ ਮੂਤਰ ਵਰਗੀਆਂ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਝੱਲਣੀਆਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਂਚਗਵ੍ਯਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਵਂ ਵ੍ਰਤਮਧ੍ਯੇ ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍ । ਇਤਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਬਾਹੁਲ੍ਯਂ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚੇਤ੍ਤਦਲ੍ਪਤਾ
ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਮੰਨੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਛੋਟੇ ਵਰਤ ਵੀ ਵੱਡੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।