ਵੈਸ਼ਾਖਸ੍ਨਾਨਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਦਪਿ ਪਂਚਦਿਨਾਤ੍ਮਕਾਤ੍ । ਤਦੈਵ ਹਰਿਪੂਜਾਯਾਃ ਸਂਗਤ੍ਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ
ਵੈਸ਼ਾਖ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਦਿਨ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ, ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ—
ਲਬ੍ਧਂ ਜਨ੍ਮ ਕੁਲੇ ਵਿਪ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰਤ੍ਵਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍ । ਸੁਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਕੁਲਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਧਨਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
—ਚੰਗੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ, ਵਿਰਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣਾ, ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ, ਉੱਤਮ ਵੰਸ਼, ਦੌਲਤ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਜਨ੍ਮਮਰਣਂ ਚੈਵ ਸੁਭੋਗਃ ਸੁਖਮੇਵ ਚ । ਸਦਾ ਦਾਨੇऽਧਿਕਾਬੁਦ੍ਧਿਰੌਦਾਰ੍ਯਂ ਧੈਰ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਚੰਗਾ ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ, ਸੁਖ-ਭੋਗ, ਖੁਸ਼ੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਲਈ ਮਨ, ਉਦਾਰਤਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਹੌਸਲਾ—
ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯ ਜਾਯਂਤੇ ਸਿਦ੍ਧਯੋ ਵਿਪ੍ਰਵਾਞ੍ਛਿਤਾਃ
—ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਿਧੀਆਂ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਊਰ੍ਜ੍ਜੇ ਮਾਸਿ ਤਪੋ ਮਾਸਿ ਮਾਧਵੇ ਮਾਧਵਪ੍ਰਿਯੇ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦਾਮੋਦਰਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਾਧਵਂ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਉਰਜਾ ਮਹੀਨੇ, ਤਪ ਮਹੀਨੇ, ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ, ਮਾਧਵ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਾਮੋਦਰ, ਮਾਧਵ ਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਦਤ੍ਵਾ ਦਾਨਾਨਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਏਹਿਕਂ ਸੁਖਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜਨੋ ਯਾਤਿ ਤਤੋ ਹਰਿਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨੇਕਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਪਾਤਕਾਵਲੀ ਵਿਲੀਯਤੇ ਮਾਧਵਮਜ੍ਜਨੇਨ । ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੇ ਵਿਪ੍ਰ ਯਥਾ ਤਮਿਸ੍ਰਾ ਵਚਃ ਸ੍ਵਯਂਭੂਰਿਦਮਾਦਿਦੇਸ਼
ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪਾਪ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਚਕਾਰ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿਮਲਂ ਵਿਚਾਰਂ ਮਾਸਂ ਵਿਧਿਂ ਮਾਧਵਮੇਕਮਾਦੌ । ਯਮਸ੍ਯ ਗੁਪ੍ਤਂ ਮਨਸਾ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਮਨੁष੍ਯਲੋਕੈਰ੍ਗਮਿਤੁਂ ਚ ਨਾਕੇ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਯਮ ਦੇ ਗੁਪਤ ਲੋਕ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਾਯਾਤੇ ਮਾਧਵੇ ਮਾਸਿ ਮਾਧਵੇ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਜਲੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਰਵਾਵਨੁਦਿਤੇऽਧੁਨਾ
ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨਾ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨੇਨ ਮੁਕੁਂਦਂ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਧਨਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਵਾਂਛਿਤਾਨਿ ਸੁਖਾਨਿ ਚ
ਮੁਕੁੰਦ ਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ, ਦੌਲਤ, ਚੰਗੀ ਤਕਦੀਰ ਤੇ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਨੁਭੂਯ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਂਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਕ੍ਸ਼ਯਮਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ । ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪਰਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਭੋਗ ਕੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਅਟੱਲ ਸੁਵਰਗ ਪਾਵੇਂਗਾ; ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਸੀ—
ਤਨ੍ਮਯਾ ਕਥਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਤਵਾਗ੍ਰੇ ਪਰਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗ ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਹ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਵੈਸ਼ਾਖ ਵਿੱਚ ਖਾਸ ਕਰਕੇ—
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਿਧਾਨੇਨ ਮਧੁਸੂਦਨਮਰ੍ਚਯ । ਦੇਵਮਾਰਾਧ੍ਯ ਗੋਵਿਂਦਂ ਨਾਰਾਯਣਮਨਾਮਯਮ੍
ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੂੰ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਗੋਵਿੰਦ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਸੁਖਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਧਨਾਨਿ ਹਰਿਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਸੁਖ, ਪੁੱਤਰ, ਧਨ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹਰਿ ਮਿਲਣਗੇ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਤ੍ਮਜੇਨਾਪਿ ਮਹਾਨੁਭਾਵਃ ਸ ਵਿਪ੍ਰਵਰ੍ਯਃ ਪਰਿਬੋਧਿਤੋ ਹਿ । ਹਰ੍षੇਣਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਮਹਾਨੁਭਾਵੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਸਿष੍ਠਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਤਤ੍ਰ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ, ਉਸ ਵਲੋਂ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਸੀਠ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਂ ਸ ਜਗਾਮ ਗੇਹਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸੁਮਨਾਂ ਮਹਰ੍षਿਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਹਿਵृਤ੍ਤਂ ਮਮਪੂਰ੍ਵਚੇष੍ਟਿਤਂ ਤੇਨੈਵ ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਤਵਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸੁਮਨਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਾਰਾ ਵਿਰਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ।
ਭਦ੍ਰੇ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਵਿਕਾਸ਼ਨੀਤਮਦ੍ਯੈਵ ਮੋਹਃ ਪਰਿਨਾਸ਼ਿਤੋ ਮੇ । ਆਰਾਧਯਿष੍ਯੇਮਧੁਸੂਦਨਂਤੁਸ਼੍ਰੀਮਾਧਵੇਮਾਸਿਨਿਮਜ੍ਜ੍ਯਭਕ੍ਤ੍ਯਾ
ਹੇ ਭਲੀਏ, ਅੱਜ ਵਸੀਠ ਨੇ ਮੇਰਾ ਭਰਮ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਮਾਧਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਸੁਮਂਗਲਂ ਮਂਗਲਹੇਤੁਮੁਚ੍ਚੈਃ । ਹਰ੍षੇਣ ਯੁਕ੍ਤਾ ਤਮੁਵਾਚ ਕਾਂਤਂ ਧਨ੍ਯੋਸਿ ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਵਿਬੋਧਿਤਸ੍ਤ੍ਵਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਉਹ ਉੱਚੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਧੰਨ ਹੈਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪਾਤਾਲਖਂਡੇ ਵੈਸ਼ਾਖਮਾਸਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਦੇਵਸ਼ਰ੍ਮੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਾਤਾਲ ਖੰਡ ਵਿਚ, ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਦੇਵਸ਼ਰਮਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਾਲਾ ਨਵੇਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕਿਆ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਦੇਵਸ਼ਰ੍ਮਾ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਮਂ ਸੁਮਨਸਾ ਤਯਾ । ਤੀਰ੍ਥੇ ਕਨਖਲੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਗਂਗਾਯਾਮਤਿਵਿਸ਼੍ਰੁਤੇ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਦੇਵਸ਼ਰਮਾ, ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸੁਮਨਾ ਨਾਲ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਣਖਲ ਤੀਰਥ ਤੇ ਗਿਆ।
ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਵਿਧਿਨਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮੇषਸ੍ਥਿਤੇ ਰਵੌ । ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਵਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਮੇਸ਼ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿਚ ਸੀ, ਉਹ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਅਚਲ ਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਯਮੈਃ ਸਨਿਯਮੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕਿਂਚਿਦ੍ਦਦੌ ਤਤਃ । ਹਵਿष੍ਯਭੁਗ੍ਭੂਮਿਸ਼ਾਯੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਵ੍ਰਤਸ੍ਥਿਤਃ
ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਯਮ ਤੇ ਨਿਯਮ ਰੱਖ ਕੇ, ਜੋ ਹੋ ਸਕਿਆ, ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸਾਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ।
ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦਿ ਤਪਸਾ ਕ੍ਸ਼ਾਮੋ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਨਾਰਾਯਣਂ ਹृਦਿ । ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ ਵੈਸ਼ਾਖੀਂ ਦਤ੍ਵਾ ਮਧੁਤਿਲਾਦਿਕਮ੍
ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ, ਉਥੇ ਵੈਸ਼ਾਖ ਵਰਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਮਧੂ, ਤਿਲ ਆਦਿਕ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਭੋਜਨਂ ਦਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਧੇਨੁਂ ਸਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ । ਅਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਸ੍ਯ ਭੂਸੁਰਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ, ਗਾਂ ਤੇ ਦੱਖਣਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲੋਂ ਅਟੁੱਟ ਪੁੰਨ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।
ਸਾਪਿ ਸਾਧ੍ਵੀ ਚ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਪਤਿਭਕ੍ਤਿਪਰਾਯਣਾ । ਪਤਿਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਉਹ ਵੀ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚੰਗੀ ਨਾਰੀ, ਪਤੀ ਭਗਤਿ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ।
ਤੌ ਦਂਪਤੀ ਤਤੋ ਯਾਤੌ ਸ੍ਵਗੇਹਂ ਸਾਧੁਹਰ੍षਿਤਮ੍ । ਕृਤਕृਤ੍ਯਾਵਥਾਤ੍ਮਾਨੌ ਮਨ੍ਯਮਾਨਾਵਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਮਨ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸਫਲ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਰੱਖਦੇ।
ਤੇਨ ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਕਾਲੇਨ ਕਿਯਤਾ ਕਿਲ । ਬਭੂਵੁਰਮਿਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਧਨਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਸਂਪਦਃ
ਉਸ ਪੁੰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਹੱਦ ਧਨ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਸਮਪੱਤੀ ਮਿਲੀ।
ਤਨਯਾ ਵਿਨਯੋਪੇਤਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਕੋਵਿਦਾਃ । ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾ ਵੈष੍ਣਵਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਿਤृਮਾਤृਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਨਿਮਰ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਤੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਬਭੂਵੁਰਮਿਤਪ੍ਰਜ੍ਞਾਃ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਾਯ ਬੋਧਿਤਾਃ । ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਵਿਧਿਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਞਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਉਹ ਬੇਅੰਤ ਅਕਲ ਵਾਲੇ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਲਕਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ।
ਸਮਗ੍ਰਗੁਣਸਂਪਨ੍ਨਾਃ ਸਂਪ੍ਰਤਿष੍ਠਂਤਿ ਕੀਰ੍ਤਯਃ
ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਸਦਾ ਬਣੀ ਰਹੀ।