ਦਾਨਂ ਨੈਵ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨੈਵ ਪਰਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਕृਤਂ ਨੈਵ ਤ੍ਵਯਾ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨ ਚ ਯਾਤ੍ਰਾ ਮਹਾਮਤੇ
ਤੂੰ ਕਦੇ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥ ਸੁਣੇ; ਤੂੰ ਤੀਰਥ ਜਾਂ ਯਾਤਰਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ।
ਏਵਂ ਕृਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਪ੍ਰ ਕृषਿਮਾਰ੍ਗਃ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਪਾਲਨਂ ਪੂਰ੍ਵਂਗ ਚ੍ਛਂਸ਼੍ਚੈਵ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਿਸਾਨੀ ਦਾ ਰਾਹ ਚੁਣਿਆ; ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਗਾਂ-ਬਕਰੀਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਮਹਿषੀਣਾਂ ਤਥਾਸ਼੍ਵੀਨਾਂ ਪਾਲਨਂ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਏਵਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤ੍ਵਯੈਵ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਤੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਹਿਸੀ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਵੀ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਇਹ ਕੰਮ ਤੂੰ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਵਿਪੁਲਂ ਤੁ ਧਨਂ ਤਦ੍ਵਲ੍ਲੋਭੇਨ ਪਰਿਸਂਚਿਤਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਯਯਸ੍ਤੁ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਨ ਕृਤਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਕਦਾ
ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨ ਲੋਭ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਉਸ ਧਨ ਨੂੰ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਖਰਚ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਪਾਤ੍ਰੇ ਦਾਨਂ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਹਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾ ਦੁਰ੍ਬਲਂ ਚ ਤਤ੍ । ਕृषਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਤੁ ਭਵਤਾ ਧਨਮੇਵ ਹਿ
ਤੂੰ ਕਦੇ ਦਾਨ ਯੋਗ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ; ਕਿਸਾਨੀ ਕਰਕੇ, ਧਨ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਲਈ ਰੱਖਿਆ।
ਗੋਮਯਂ ਹਿ ਤ੍ਵਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਸਂਚਯਂ ਚ ਵੈ । ਵਿਕ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਧਨਂ ਵਿਪ੍ਰ ਸਂਚਿਤਂ ਵਿਪੁਲਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਗੋਮਯ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਜਥਾ, ਤੂੰ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ।
ਤਕ੍ਰਂ ਘृਤਂ ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਵਿਕ੍ਰੀਤਂ ਸਤਤਂ ਦਧਿ । ਦੁष੍ਕਾਲਸ਼੍ਚਿਂਤਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਮੋਹਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਯਾ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਛਾਛ, ਘੀ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਦਹੀਂ ਵੇਚਦਾ ਸੀ; ਮੰਦ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰ੍ਘਮੇਵੈਤਦ੍ਧਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਤ੍ਤਮ । ਨਿਰ੍ਦਯੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਦਾਨਂ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਤੁ ਤਦਾ ਕਿਲ
ਇਹ ਧਨ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਕੀਮਤੀ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਪਰ ਤੂੰ ਕਦੇ ਦਿਲੋਂ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਪੂਜਨਂ ਵਿਪ੍ਰ ਭਵਤਾ ਨ ਕृਤਂ ਸਦਾ । ਪਰ੍ਵਾਣਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਨੈਵ ਸਮਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਕਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੇ ਵੀ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਨ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਭਾਰ੍ਯਾ ਵਦਤਿ ਤੇ ਸਾਧ੍ਵੀ ਦਿਨਮਧ੍ਯੇ ਸਮਾਗਤੇ
ਜਦੋਂ ਸ਼ਰਾਧ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਉਹ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਤੇਰੀ ਸਚੀ ਪਤਨੀ ਦਿਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਮਤੇ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵਚਸ੍ਤੇषਾਂ ਗृਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਲਾਯਸੇ
ਹੇ ਬੁਧਿਮਾਨ, ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਸਸੁਰ ਤੇ ਸਾਸ ਦੀ ਪਿਤਰ-ਕਰਮ ਦੀ ਘੜੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਧਰ੍ਮਮਾਰ੍ਗੋ ਨ ਦृष੍ਟੋ ਹਿ ਸ਼੍ਰੁਤੋ ਨੈਵ ਕਦਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਲੋਭੋ ਮਾਤਾਪਿਤਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਲੋਭਃ ਸ੍ਵਜਨਬਾਂਧਵਾਃ
ਤੂੰ ਕਦੇ ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਹ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਨਾ ਸੁਣਿਆ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਲੋਭ ਹੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਭਰਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਹਨ।
ਪਾਲਿਤੋ ਲੋਭ ਏਵੈਕਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਂ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੁਃਖੀ ਭਵਾਞ੍ਜਾਤੋ ਦਾਰਿਦ੍ਰੇਣਾਤਿ ਪੀਡਿਤਃ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੋਭ ਨੂੰ ਹੀ ਪਾਲਿਆ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਤੇ ਗਰੀਬੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ।
ਦਿਨੇਦਿਨੇ ਮਹਾਤृष੍ਣਾ ਹृਦਯੇ ਤੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਯਦਾਯਦਾ ਗृਹੇ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਵृਦ੍ਧਿਮਾਯਾਤਿ ਤੇ ਸਦਾ
ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਵੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦੌਲਤ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਐਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਤृष੍ਣਯਾ ਦਹ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਤ੍ਵਂ ਵਹ੍ਨਿਰੂਪਯਾ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਸ੍ਤੁ ਲੋਭਂ ਚਿਂਤਯਸੇऽਧਿਕਮ੍
ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁੱਤਿਆਂ ਤੂੰ ਲੋਭ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ।
ਦਿਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹਾਮੋਹੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪਿਤੋ ਹਿ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਸਹਸ੍ਰਂ ਲਕ੍ਸ਼ਤਃ ਕੋਟਿਃ ਕਦਾਵਾਰ੍ਬੁਦਮੇਵ ਚ
ਹਰ ਦਿਨ ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਭਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ; 'ਕਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰ, ਲੱਖ, ਕਰੋੜ ਜਾਂ ਅਰਬੁਦ ਮੇਰੇ ਹੋਣਗੇ?' ਐਸਾ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਕਦਾ ਖਰ੍ਵੋ ਨਿਖਰ੍ਵਸ਼੍ਚਾਥ ਮੇ ਗृਹੇ । ਏਵਂ ਸਹਸ੍ਰਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਕੋਟਿਰਰ੍ਬੁਦਮੇਵ ਚ
'ਕਦੋਂ ਖਰਵ ਜਾਂ ਨਿਖਰਵ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਵੇਗਾ?' ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਜ਼ਾਰ, ਲੱਖ, ਕਰੋੜ ਤੇ ਅਰਬੁਦ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਖਰ੍ਵੋ ਨਿਖਰ੍ਵਃ ਸਂਜਾਤਸ੍ਤृष੍ਣਾ ਨੈਵ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਤਿ । ਏਵਂ ਕਾਲਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵृਦ੍ਧਿਮਾਯਾਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਖਰਵ ਜਾਂ ਨਿਖਰਵ ਮਿਲ ਜਾਣ ਤੇ ਵੀ ਤੇਰੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨੈਵ ਦਤ੍ਤਂ ਹੁਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤਂ ਨੈਵ ਕਦਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਭੂਮਿਮਧ੍ਯੇ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨਜਾਨਤੇ
ਤੂੰ ਕਦੇ ਦਾਨ, ਹਵਨ ਜਾਂ ਭੋਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਜੋ ਕੁਝ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਦੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਯਮੇਵਮੁਪਾਯਂ ਤੁ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਗਮਨਕਾਰਣਾਤ੍ । ਕੁਰੁषੇ ਸਰ੍ਵਦਾ ਵਿਪ੍ਰ ਲੋਕਾਨ੍ਪृਚ੍ਛਸਿ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਲੱਭਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ, ਚਤੁਰ ਹੋ ਕੇ।
ਖਨਿਤ੍ਰਮਂਜਨਂ ਵਾਦਂ ਧਾਤੁਵਾਦਮਤਃਪਰਮ੍ । ਪृਚ੍ਛਮਾਨੋ ਭ੍ਰਮਸ੍ਯੇਕਸ੍ਤृष੍ਣਯਾ ਪਰਿਮੋਹਿਤਃ
ਤੂੰ ਖਣਨ, ਰਸਾਇਣ ਤੇ ਹੋਰ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ; ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਭਟਕਦਾ ਹੈਂ।
ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚਿਂਤਯਸੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਸਿਦ੍ਧਿ ਪ੍ਰਦਾਯਕਾਨ੍ । ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਚਿਤ੍ਰਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਚਿਂਤਾਮਣਿਂ ਚ ਪृਚ੍ਛਸਿ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ ਜੋ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਧਰਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾਮਣੀ ਬਾਰੇ ਵੀ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ।
ਤृष੍ਣਾਨਲੇਨਦਗ੍ਧੋਸਿ ਸੁਖਂ ਨੈਵ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਸਿ । ਤृष੍ਣਾਨਲਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੋਸਿ ਹਾਹਾਭੂਤੋऽਪ੍ਰਚੇਤਨਃ
ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਕੇ ਤੂੰ ਕਦੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਜਲ ਕੇ ਤੂੰ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਏਵਂਭੂਤੋਸਿ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਗਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਾਲਵਸ਼੍ਯਤਾਮ੍ । ਦਾਰਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਤਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਪृਚ੍ਛਮਾਨੇषੁ ਵੈ ਤ੍ਵਯਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੂੰ ਐਸਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ; ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਉਹ ਦੌਲਤ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ।
ਕਥਿਤਂ ਨੈਵ ਤਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤੋ ਯਮਮ੍ । ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਂਮ ਯਾਖ੍ਯਾਤਂ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਤਵ ਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਹ ਦੌਲਤ ਕਦੇ ਦਿੱਤੀ ਨਹੀਂ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ; ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਕੇ ਯਮ ਲੋਕ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਪੂਰੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਅਨੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਿਪ੍ਰ ਨਿਰ੍ਧਨੋਸਿ ਦਰਿਦ੍ਰਵਾਨ੍ । ਸਂਸਾਰੇ ਯਸ੍ਯ ਸਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾ ਭਕ੍ਤਿਮਂਤਃ ਸਦੈਵ ਹਿ
ਇਸ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਨਿਰਧਨ ਤੇ ਗਰੀਬ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਜ੍ਞਾਨਸਂਪਨ੍ਨਾਃ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਰਤਾਃ ਸਦਾ । ਸਂਭਵਂਤਿ ਗृਹੇ ਤਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਧਨਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਕਲਤ੍ਰਂ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਮਨਂਤਕਮ੍ । ਸਭੁਂਕ੍ਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਵੈ ਯਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਾਨ੍
ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਤਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਅਨੰਤ ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਨਾ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਦਾਰਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਭਵਂਤਿ ਨ । ਸੁਜਨ੍ਮ ਚ ਕੁਲੇ ਵਿਪ੍ਰ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮਿਹਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ; ਵਧੀਆ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਉਹ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਹੀ ਸਬ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪਾਤਾਲਖਂਡੇ ਵੈਸ਼ਾਖਮਾਸਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਦੇਵਸ਼ਰ੍ਮੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਏਕੋਨਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਤਾਲ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਵਿਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੀ ਦੇਵਸ਼ਰਮਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਉਣਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।