ਸਂਤੋष ਏਵ ਪਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸੌਖ੍ਯਾਦਿਕਾਰਣਮ੍ । ਅਸਂਤੋषਃ ਪਰਂ ਪਾਪਮਿਤ੍ਯਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਃ
ਸੰਤੋਖ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਹੈ ਤੇ ਸੁਖ ਆਦਿ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ; ਅਸੰਤੋਖ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ।
ਲੋਭਃ ਪਾਪਸ੍ਯ ਬੀਜੋऽਯਂ ਮੋਹੋ ਮੂਲਂ ਚ ਤਸ੍ਯ ਵੈ । ਅਸਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਹਿ ਸ੍ਕਂਧੋ ਮਹਾਸ਼ਾਖਾ ਸੁਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍
ਲੋਭ ਪਾਪ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਮੋਹ ਉਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ; ਝੂਠ ਉਸ ਦਾ ਤਨਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਫੈਲੀਆਂ ਹਨ।
ਮਦਕੌਟਿਲ੍ਯ ਪਤ੍ਰਾਣਿ ਕੁਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਪੁष੍ਪਿਤਃ ਸਦਾ । ਅਨृਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸੌਗਂਧ੍ਯਮਜ੍ਞਾਨਂ ਫਲਮੇਵ ਚ
ਉਸ ਦੇ ਪੱਤੇ ਨਸ਼ਾ ਅਤੇ ਤਿੜਕ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ ਫੁੱਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਝੂਠ ਹੈ, ਤੇ ਫਲ ਅਗਿਆਨਤਾ ਹੀ ਹੈ।
ਕੁਡ੍ਯਂ ਪਾषਂਡਚੌਰਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰੂਰਾਃ ਕੂਟਾਸ਼੍ਚ ਪਾਪਿਨਃ । ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਮੋਹਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਮਹਾਸ਼ਾਖਾਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਕੁਪਥੀ, ਚੋਰ, ਕਠੋਰ ਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਪਾਪੀ, ਮਾਨੋ, ਉਸ ਭਟਕਾਵਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਕੰਧ, ਰੱਸੀਆਂ ਤੇ ਪੰਛੀ ਹਨ।
ਅਜ੍ਞਾਨਂ ਸੁਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਰਸੋ ਧਰ੍ਮਂ ਫਲਸ੍ਯ ਹਿ । ਭਾਵੋਦਕੇਨ ਸਂਵृਦ੍ਧਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਕ੍ਰਤੁ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਉਸ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦਾ ਵਧੀਆ ਫਲ ਅਗਿਆਨਤਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਸਵਾਦ ਧਰਮ-ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ; ਭਾਵ-ਜਲ ਨਾਲ ਪਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਰਸਮ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਅਧਰ੍ਮੇषੁ ਰਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਉਤ੍ਕ੍ਲੇਦੈਰ੍ਮਧੁਰਾਯਤੇ । ਤਾਦृਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਫਲੈਸ਼੍ਚੈਵਸਫਲੋ ਲੋਭਪਾਦਪਃ
ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਦ ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਖਮੀਰ ਹੋਣ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਐਸੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ, ਲਾਲਚ ਦਾ ਰੁੱਖ ਫਲ-ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਚ੍ਛਾਯਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਯੋ ਨਰਃ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ । ਫਲਾਨਿ ਤਸ੍ਯ ਸੋऽਸ਼੍ਨਾਤਿ ਸ੍ਵਪਕ੍ਵਾਨਿ ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਉਥੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਦੇ ਪੱਕੇ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਫਲਾਨਾਂ ਚ ਰਸੇਨਾਪਿ ਅਧਰ੍ਮੇਣ ਤੁ ਪੋषਿਤਃ । ਸ ਸਂਪੁष੍ਟੋ ਭਵੇਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਪਤਨਾਯ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਫਲਾਂ ਦੇ ਸਵਾਦ ਨਾਲ ਵੀ, ਜੋ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਪਲਿਆ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੇਹੜਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਟਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਤਨ ਵੱਲ ਹੀ ਚੱਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚਿਂਤਾਂ ਪਰਿਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸ੍ਵਾਮਿ ਲੋਭਂ ਨ ਕਾਰਯੇਤ੍ । ਧਨਪੁਤ੍ਰਕਲਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚਿਂਤਾਮੇਤਾਂ ਨ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਲਾਲਚ ਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰੋ; ਧਨ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਲਈ ਇਹ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ।
ਯੋ ਹਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਨਚੇਤ੍ਕਾਂਤ ਮੂਰ੍ਖਾਣਾਂ ਪਥਮੇਵ ਹਿ । ਮृषਾ ਚਿਂਤਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰੌ ਵਿਮੋਹਿਤਃ
ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਵੀ, ਮੂਰਖਾਂ ਵਾਂਗ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਝੂਠੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਭਟਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਭਾਰ੍ਥਂ ਚ ਪ੍ਰਵਿਂਦਾਮਿ ਕਥਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨਹਂ ਲਭੇ । ਏਵਂ ਚਿਂਤਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰੌ ਵਿਮੋਹਿਤਃ
ਉਹ ਦਿਨ ਰਾਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਸੁਭ ਕਾਰਜ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ?'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਭਟਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਣਮੇਕਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਸ ਚਿਂਤਾਮਧ੍ਯੇ ਮਹਤ੍ਸੁਖਮ੍ । ਪੁਨਸ਼੍ਚੈਤਨ੍ਯਮਾਯਾਤਿ ਮਹਾਦੁਃਖੇਨ ਪੀਡ੍ਯਤੇ
ਚਿੰਤਾ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਹੋਸ਼ ਆਉਣ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਿਂਤਾਮੋਹੌ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਅਨੁਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਸਂਸਾਰੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਂਬਂਧਃ ਕੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਹਾਮਤੇ
ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਭਟਕਾਵਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲੋ, ਹੇ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਸੱਚਾ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ।
ਮਿਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਬਾਂਧਵਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਪਿਤਾਮਾਤਾ ਸੁਤਾਸ੍ਤਥਾ । ਸ੍ਵਸਂਬਂਧਾ ਭਵਂਤ੍ਯੇਤੇ ਕਲਤ੍ਰਾਦਿ ਤਥੈਵ ਚ
ਮਿੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਪੁੱਤਰ, ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ, ਧੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਪਤਨੀ—all ਇਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ-। ਸਂਬਂਧਃ ਕੀਦृਸ਼ੋ ਭਦ੍ਰੇ ਤਨ੍ਮੇ ਵਿਸ੍ਤਰਤੋ ਵਦ । ਯੇਨ ਜਾਯਂਤਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਧਨਪੁਤ੍ਰਾਦਿ ਬਾਂਧਵਾਃ
ਦੇਵਸ਼ਰਮਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸੰਬੰਧ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੇ—ਧਨ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇ—ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।'
ਸੁਮਨੋਵਾਚ-। ਭਰ੍ਤਃ ਪਂਚਵਿਧਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਜਾਯਂਤੇ ਤਾਨ੍ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਨ੍ਯਾਸਾਪਹਾਰਕਂ ਚੈਕਮृਣਸਂਬਂਧਿਨਂ ਪਰਮ੍
ਸੁਮਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਪਤੀ, ਪੰਜ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗੀ: ਇਕ ਜੋ ਅਮਾਨਤ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦਾ, ਇਕ ਕਰਜ਼ੇ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ।'
ਰਿਪੁਂ ਲਭ੍ਯਮੁਦਾਸੀਨਮਿਤਿ ਕਾਂਤ ਭਵਂਤਿ ਤੇ । ਲਕ੍ਸ਼ਣਾਨਿ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇषਾਮੀਸ਼ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਦੁਸ਼ਮਣ, ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਦਾਸੀਨ—ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੱਸਾਂਗੀ।
ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਿਤ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਿਯਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਚ ਬਾਂਧਵਾਃ । ਸ੍ਵੇਨਸ੍ਵੇਨ ਹਿ ਜਾਯਂਤੇ ਸਂਬਂਧੇਨ ਮਹੀਤਲੇ
ਪੁੱਤਰ, ਮਿੱਤਰ, ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ, ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—ਇਹ ਸਭ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸੰਬੰਧ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਨ੍ਯਾਸਾਪਹਾਰਭਾਵੇਨ ਯਸ੍ਯ ਯੇਨ ਹृਤਂ ਭੁਵਿ । ਨ੍ਯਾਸਸ੍ਵਾਮੀ ਭਵੇਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਗੁਣਵਾਨ੍ਰੂਪਵਾਨ੍ਭੁਵਿ
ਜਿਸ ਨੇ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਅਮਾਨਤ ਲੈ ਲਈ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਲਿਆ, ਉਹ ਅਮਾਨਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯੇਨ ਹ੍ਯਪਹृਤਂ ਨ੍ਯਾਸਂ ਤਸ੍ਯ ਗੇਹੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਨ੍ਯਾਸਾਪਹਾਰਣਂ ਦੁਃਖਂ ਸ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਰੁਣਂ ਗਤਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਅਮਾਨਤ ਚੁਰਾਈ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਅਮਾਨਤ ਦੀ ਚੋਰੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਦੇ ਕੇ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ੍ਯਾਸਸ੍ਵਾਮੀ ਸੁਪੁਤ੍ਰੋऽਭੂਨ੍ਨ੍ਯਾਸਾਪਹਾਰਕਸ੍ਯ ਚ । ਗੁਣਵਾਨ੍ਰੂਪਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਃ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਅਮਾਨਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਅਮਾਨਤ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀਆਂ ਖਾਸਲਤਾਂ, ਸੋਹਣਾਪਣ ਤੇ ਸਭ ਲੱਛਣ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਭਕ੍ਤਿਂ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦਿਨੇਦਿਨੇ । ਪ੍ਰਿਯਵਾਙ੍ਮਧੁਰੋਵਾਗ੍ਮੀ ਬਹੁਸ੍ਨੇਹਂ ਵਿਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤ੍
ਉਹ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਕੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸਦੇ ਲਈ ਭਗਤੀ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਪਿਆਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਪਿਆਰ ਵੀ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵੀਯਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਸਮੁਦ੍ਗ੍ਰਾਹ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤਿਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਚਾਤੁਲਾਮ੍ । ਯਥਾ ਤੇਨ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨ੍ਯਾਸਾਪਹਰਣਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਆਪਣਾ ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਚੋਰੀ ਕੀਤੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ।
ਦੁਃਖਮੇਵਂ ਮਹਾਭਾਗ ਦਾਰੁਣਂ ਪ੍ਰਾਣਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਤਾਦृਸ਼ਂ ਤਸ੍ਯ ਸੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਹਾਗੁਣਃ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਕੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਐਸਾ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬੜਾ ਹੀ ਕਠੋਰ ਤੇ ਜਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਲ੍ਪਾਯੁषਸ੍ਤਥਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਰਣਂ ਚੋਪਗਚ੍ਛਤਿ । ਦੁਃਖਂ ਦਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯੇਵਂ ਪ੍ਰਹृਤ੍ਯੈਵਂ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਦੇ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਇੰਝ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾਹ ਪੁਤ੍ਰਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਪ੍ਰਲਾਪਂ ਹਿ ਕਰੋਤਿ ਯਃ । ਤਦਾ ਹਾਸ੍ਯਂ ਕਰੋਤ੍ਯੇष ਕਸ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰੋ ਹਿ ਕਸ੍ਯ ਚ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ 'ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ' ਆਖ ਕੇ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਇਹ ਹੱਸਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਕੌਣ ਹੈ ਤੇ ਕਿਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ?
ਅਨੇਨਾਪਹृਤਂ ਨ੍ਯਾਸਂ ਮਦੀਯਂ ਪਾਪਚਾਰਿਣਾ । ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਪਹਾਰਣੇਨਾਪਿ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾਗਤਾਃ ਕਿਲ
ਇਹ ਪਾਪੀ ਮੇਰੀ ਅਮਾਨਤ ਚੋਰੀ ਕਰ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ; ਮੇਰੀ ਦੌਲਤ ਚੋਰੀ ਹੋਣ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਵੀ ਲੈ ਗਈ।
ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤਾ ਚੈਵ ਅਸਹ੍ਯੇਨ ਚ ਵੈ ਪੁਰਾ । ਤਦਾ ਦੁਃਖਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਵਾਦ੍ਰਵ੍ਯਮੁਦ੍ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਪਹਿਲਾਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਸਹਿਣ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਹ ਦੁੱਖ ਦੇ ਕੇ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਲੈ ਲਈ ਸੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪਾਤਾਲਖਂਡੇ ਵੈਸ਼ਾਖਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਸਪ੍ਤਾਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਾਤਾਲ ਖੰਡ ਵਿਚ ਵੈਸਾਖ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਸਤੱਤਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ।
ਸੁਮਨੋਵਾਚ- ऋਣਸਂਬਂਧਿਨਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ । ऋਣਂ ਯਸ੍ਯ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਯਃ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਮਰਣਂ ਕਿਲ
ਸੁਮਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਰਜ਼ੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਪੁੱਤਰ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਜੋ ਕਰਜ਼ਾ ਲੈ ਕੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।