ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਵਹ੍ਨਿਂ ਘृਤਤੈਲਸਿਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਰ੍ਤਸ਼ਿਖਂ ਸ੍ਵਕਾਲੇ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਦਗ੍ਧਃ ਕਿਲ ਭਾਵਦੁष੍ਟੋ ਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਫਲਂ ਨ ਚਾਨ੍ਯਤ੍
ਘੀ ਤੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਜਲਾਉਣ ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ—ਜੇ ਮਨ ਵਿਚ ਭਾਵ ਮਾੜਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸੜ ਜਾਣ ਤੇ ਵੀ ਨਾ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਫਲ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਤ੍ਸ੍ਵਭੂਪ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਫਲਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਸ੍ਵਲ੍ਪਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ੁਭਂ ਕਰ੍ਮ ਵਿਕਰ੍ਮਸ਼ਤਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮਾਧਵ ਦੇ ਫਲ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖੋ; ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਭਲਾ ਕੰਮ ਵੀ ਸੈਂਕੜੇ ਮਾੜੇ ਕਰਤਬ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਹਰੇਰ੍ਨਾਮਭਯੇਨ ਭੂਪ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਦੁਰਿਤਸ੍ਯ ਵृਂਦਾਃ । ਨੂਨਂ ਰਵੌ ਮੇषਗਤੇ ਵਿਭਾਤੇ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਤੀਰ੍ਥੇ ਚ ਹਰਿਸ੍ਤਵੇਨ
ਜਿਵੇਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਦੇ ਡਰ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਮੇਸ਼ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਵੇਰੇ, ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਸਤਕਿਰਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇਜਸਾ ਵੈਨਤੇਯਸ੍ਯ ਪਾਪ੍ਮਾਨਃ ਪਨ੍ਨਗਾ ਇਵ । ਵਿਦ੍ਰਵਂਤਿ ਚ ਵੈਸ਼ਾਖਸ੍ਨਾਨੇਨੋषਸਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਗਰੁੜ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ, ਪਾਪ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਂਗਾਯਾਂ ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਂ ਵਾ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮੇषਗਤੇ ਰਵੌ । ਪਾਪਪ੍ਰਸ਼ਮਨਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਯਃ ਪਠੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਤਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਗੰਗਾ ਜਾਂ ਨਰਮਦਾ ਵਿੱਚ ਮੇ ਰਾਸੀ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਸਮੇਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਤੋਤਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ,
ਏਕਕਾਲਂ ਦ੍ਵਿਕਾਲਂ ਵਾ ਤ੍ਰਿਸਂਧ੍ਯਮਪਿ ਭੂਪਤੇ । ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਦਿਨ ਦੇ ਸੰਧੀਆਂ 'ਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਂਬਰੀष ਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੇ ਕੁਰੁ ਵੀਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਮਾਧਵੇਮਾਸਿ ਵੈ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਨਿਯਮਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਹੇ ਅੰਬਰੀਸ਼, ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ ਵੇਖੋ: ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਸਵੇਰੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੋ।
ਯਦਾਨਰ੍ਤ੍ਤਪੁਰੇ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵਸਤਾਂ ਵਰ੍षਕੋਟਿਭਿਃ । ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਮਾਧਵੇ ਮਾਸਿ ਸ੍ਨਾਨੇਨੈਕੇਨ ਲਭ੍ਯਤੇ
ਅਨਰਤ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਵੱਸਣ ਨਾਲ ਜੋ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸਵੇਰ ਦੇ ਇੱਕ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹਾਰ੍ਥੇ ਯਤ੍ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਂ ਤਦਾਕਰ੍ਣਯ ਭੂਪਤੇ । ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ ਸਂਵਾਦਂ ਦੇਵਸ਼ਰ੍ਮਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਪੁਰਾਣਾ ਵਾਕਿਆ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ: ਦੇਵਸ਼ਰਮਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਦੀ ਗੱਲ।
ਰੇਵਾਤੀਰੇ ਸੁਪੁਣ੍ਯੇ ਚ ਤੀਰ੍ਥੇ ਚਾਮਰਕਂਟਕੇ । ਕੌਸ਼ਿਕਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਜਾਤੋ ਦੇਵਸ਼ਰ੍ਮਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਰੇਵਾ ਨਦੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਅਮਰਕੰਟਕ ਤੀਰਥ 'ਤੇ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਸ਼ਰਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਨਮਿਆ ਸੀ।
ਧਨਪੁਤ੍ਰਵਿਹੀਨਸ੍ਤੁ ਬਹੁਦੁਃਖਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਦਾਰਿਦ੍ਰੇਣ ਸੁਦੁਃਖੇਨ ਸਰ੍ਵਦੈਵਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ
ਉਹ ਧਨ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ, ਬਹੁਤ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਰੀਬੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਪੁਤ੍ਰੋਪਾਯਂ ਧਨਸ੍ਯਾਪਿ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਚਿਂਤਯੇਤ੍ । ਏਕਦਾ ਤੁ ਪ੍ਰਿਯਾ ਤਸ੍ਯ ਸੁਮਨਾ ਨਾਮ ਸੁਵ੍ਰਤਾ
ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਧਨ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੇ ਉਪਾਏ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਦੀ ਨੇਕ ਪਤਨੀ ਸੁਮਨਾ—
ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਚਿਂਤਯੋਪੇਤਮਧੋਮੁਖਮਲਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ । ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਤਦਾ ਕਾਂਤਂ ਤਮੁਵਾਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਵੇਖਿਆ; ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਸ਼ਹੂਰ ਔਰਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦੁਃਖਜਾਲੈਰਸਂਖ੍ਯੈਸ੍ਤੁ ਤਵ ਚਿਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਕਰ੍षਿਤਮ੍ । ਵ੍ਯਾਮੋਹੇਨ ਪ੍ਰਮੂਢੋਸਿ ਤ੍ਯਜ ਚਿਂਤਾਂ ਮਹਾਮਤੇ
ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅਣਗਿਣਤ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਗੁੰਮਰਾਹ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ—ਵੱਡੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦੇ।
ਮਮ ਦੁਃਖਂ ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸ੍ਵਸ੍ਥੋ ਭਵ ਸੁਖਂ ਵ੍ਰਜ । ਨਾਸ੍ਤਿ ਚਿਂਤਾਸਮਂ ਦੁਃਖਂ ਕਾਯਸ਼ੋषਣਮੇਵ ਹਿ
ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਦੱਸ, ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕਰ; ਚਿੰਤਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਾਂ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤੇਤ ਸ ਸੁਖੇਨ ਪ੍ਰਮੋਦਤੇ । ਚਿਂਤਾਯਾਃ ਕਾਰਣਂ ਵਿਪ੍ਰ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਮ ਪ੍ਰਭੋ
ਇਸਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੇ ਸਵਾਮੀ, ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਪ੍ਰਿਯਾਵਾਕ੍ਯਂ ਸ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਦੇਵਸ਼ਰ੍ਮਾ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰੀਤੋ ਦੁਃਖਿਤੋऽਪਿ ਸਤੀਸਖਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਸ਼ਰਮਾ, ਵੱਡਾ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਦੁੱਖੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਆਪਣੇ ਸਚੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ-। ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਚਿਂਤਿਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤੁ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੈਵਾਵਧਾਰ੍ਯਤਾਮ੍
ਦੇਵਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਤੂੰ ਸੋਚਿਆ ਹੈ, ਪਿਆਰੀ, ਉਹੀ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਤੇ ਸਮਝ।
ਨ ਜਾਨੇ ਕੇਨ ਪਾਪੇਨ ਧਨਹੀਨੋऽਸ੍ਮਿ ਸੁਵ੍ਰਤੇ । ਤਥਾ ਪੁਤ੍ਰਵਿਹੀਨੋऽਸ੍ਮਿ ਏਤਦ੍ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿਸ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਧਨ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਨੇਕ ਪਤਨੀ; ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਨਹੀਂ—ਇਹੀ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਸੁਮਨੋਵਾਚ-। ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਸਂਦੇਹਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਸ੍ਵਰੂਪਮੁਪਦੇਸ਼ਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਵਿਜ੍ਞਾਨਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਸੁਮਨਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਦੱਸਾਂਗੀ ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਮਿਟਾ ਦੇਵੇ—ਉਪਦੇਸ਼ ਦਾ ਅਸਲ ਰੂਪ, ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ।
ਸਂਤੋष ਏਵ ਪਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸੌਖ੍ਯਾਦਿਕਾਰਣਮ੍ । ਅਸਂਤੋषਃ ਪਰਂ ਪਾਪਮਿਤ੍ਯਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਃ
ਸੰਤੋਖ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਹੈ ਤੇ ਸੁਖ ਆਦਿ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ; ਅਸੰਤੋਖ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ।
ਲੋਭਃ ਪਾਪਸ੍ਯ ਬੀਜੋऽਯਂ ਮੋਹੋ ਮੂਲਂ ਚ ਤਸ੍ਯ ਵੈ । ਅਸਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਹਿ ਸ੍ਕਂਧੋ ਮਹਾਸ਼ਾਖਾ ਸੁਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍
ਲੋਭ ਪਾਪ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਮੋਹ ਉਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ; ਝੂਠ ਉਸ ਦਾ ਤਨਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਫੈਲੀਆਂ ਹਨ।
ਮਦਕੌਟਿਲ੍ਯ ਪਤ੍ਰਾਣਿ ਕੁਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਪੁष੍ਪਿਤਃ ਸਦਾ । ਅਨृਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸੌਗਂਧ੍ਯਮਜ੍ਞਾਨਂ ਫਲਮੇਵ ਚ
ਉਸ ਦੇ ਪੱਤੇ ਨਸ਼ਾ ਅਤੇ ਤਿੜਕ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ ਫੁੱਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਝੂਠ ਹੈ, ਤੇ ਫਲ ਅਗਿਆਨਤਾ ਹੀ ਹੈ।
ਕੁਡ੍ਯਂ ਪਾषਂਡਚੌਰਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰੂਰਾਃ ਕੂਟਾਸ਼੍ਚ ਪਾਪਿਨਃ । ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਮੋਹਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਮਹਾਸ਼ਾਖਾਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਕੁਪਥੀ, ਚੋਰ, ਕਠੋਰ ਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਪਾਪੀ, ਮਾਨੋ, ਉਸ ਭਟਕਾਵਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਕੰਧ, ਰੱਸੀਆਂ ਤੇ ਪੰਛੀ ਹਨ।
ਅਜ੍ਞਾਨਂ ਸੁਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਰਸੋ ਧਰ੍ਮਂ ਫਲਸ੍ਯ ਹਿ । ਭਾਵੋਦਕੇਨ ਸਂਵृਦ੍ਧਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਕ੍ਰਤੁ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਉਸ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦਾ ਵਧੀਆ ਫਲ ਅਗਿਆਨਤਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਸਵਾਦ ਧਰਮ-ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ; ਭਾਵ-ਜਲ ਨਾਲ ਪਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਰਸਮ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਅਧਰ੍ਮੇषੁ ਰਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਉਤ੍ਕ੍ਲੇਦੈਰ੍ਮਧੁਰਾਯਤੇ । ਤਾਦृਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਫਲੈਸ਼੍ਚੈਵਸਫਲੋ ਲੋਭਪਾਦਪਃ
ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਦ ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਖਮੀਰ ਹੋਣ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਐਸੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ, ਲਾਲਚ ਦਾ ਰੁੱਖ ਫਲ-ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਚ੍ਛਾਯਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਯੋ ਨਰਃ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ । ਫਲਾਨਿ ਤਸ੍ਯ ਸੋऽਸ਼੍ਨਾਤਿ ਸ੍ਵਪਕ੍ਵਾਨਿ ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਉਥੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਦੇ ਪੱਕੇ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਫਲਾਨਾਂ ਚ ਰਸੇਨਾਪਿ ਅਧਰ੍ਮੇਣ ਤੁ ਪੋषਿਤਃ । ਸ ਸਂਪੁष੍ਟੋ ਭਵੇਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਪਤਨਾਯ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਫਲਾਂ ਦੇ ਸਵਾਦ ਨਾਲ ਵੀ, ਜੋ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਪਲਿਆ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੇਹੜਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਟਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਤਨ ਵੱਲ ਹੀ ਚੱਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚਿਂਤਾਂ ਪਰਿਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸ੍ਵਾਮਿ ਲੋਭਂ ਨ ਕਾਰਯੇਤ੍ । ਧਨਪੁਤ੍ਰਕਲਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚਿਂਤਾਮੇਤਾਂ ਨ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਲਾਲਚ ਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰੋ; ਧਨ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਲਈ ਇਹ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ।
ਯੋ ਹਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਨਚੇਤ੍ਕਾਂਤ ਮੂਰ੍ਖਾਣਾਂ ਪਥਮੇਵ ਹਿ । ਮृषਾ ਚਿਂਤਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰੌ ਵਿਮੋਹਿਤਃ
ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਵੀ, ਮੂਰਖਾਂ ਵਾਂਗ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਝੂਠੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਭਟਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।