ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਨਲ੍ਪਾਯਾਸੇਨ ਯਨ੍ਮਹਤ੍ । ਫਲਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਤ੍ਸ੍ਵ ਵਿਧਿਭਾषਿਤਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਹੀ ਕਿਹਾ ਕਿ ਘੱਟ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖੋ।
ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਗਤਯਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਦੁਰ੍ਜ੍ਞੇਯਾ ਹੀਸ਼੍ਵਰੈਰਪਿ । ਮੁਹ੍ਯਂਤੇ ਚਾਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸੋऽਚਿਂਤ੍ਯਸ਼ਕ੍ਤਿ ਹਰੇਃ ਕृਤੌ
ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਖਮ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਵਿਦਵਾਨ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰਿ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਗੋਚਰ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਦਯੋ ਰਾਜਨ੍ਧਰ੍ਮਾਧਿਕ੍ਯੇਨ ਬਾਹੁਜਾਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਂ ਸਮੁਪਾਯਾਤਾਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਧਰ੍ਮਗਤਿਸ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਰਾਜਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਆਦਿ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਵਧਤ ਨਾਲ, ਬਹੁਜਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਏ। ਇਸ ਲਈ ਧਰਮ ਦਾ ਰਸਤਾ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਹੈ।
ਅਜਾਮਿਲੋऽਪਿ ਭੂਪਾਲ ਦਾਸੀਪਤਿਰਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀਪਰਿਤ੍ਯਾਗੀ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਾਪਪਥਿਸ੍ਥਿਤਃ
ਭੂਪਾਲ, ਅਜਾਮਿਲ ਵੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਾਸੀਪਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਲਦਾ ਰਹਿਆ।
ਮ੍ਰਿਯਮਾਣਃ ਸੁਤਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਨਾਰਾਯਣੇਤਿ ਚ । ਤਦ੍ਧ੍ਯਾਨਨਾਮਗ੍ਰਹਣਾਤ੍ਪਦਂ ਲੇਭੇ ਸੁਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਮਰਨ ਵੇਲੇ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ, 'ਨਾਰਾਯਣ' ਨਾਮ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਮ ਦਾ ਧਿਆਨ ਤੇ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਦੁਲਭ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਗਿਆ।
ਅਨਿਚ੍ਛਯਾਪਿ ਦਹਤਿ ਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਹੁਤਵਹੋ ਯਥਾ । ਤਥਾ ਦਹਤਿ ਗੋਵਿਂਦ ਨਾਮਵ੍ਯਾਜਾਦਪੀਰਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਅਣਜਾਣੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀ, ਭੁੱਲਕੇ ਉਚਾਰਿਆ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪਾਪ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਨੀਨਸ੍ਯ ਮੁਨੇਃ ਪੌਤ੍ਰਾ ਭ੍ਰਾਤृਜਾਯਾਭਿਗਾਮਿਨਃ । ਗੋਲਕਸ੍ਯ ਚ ਵੈ ਪਂਡੋਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਕੁਂਡਾਃ ਸ੍ਵਯਂ ਤਥਾ
ਕਾਨੀਨ ਮੁਨੀ ਦੇ ਪੌਤਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਗਏ, ਤੇ ਗੋਲਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੰਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ— ਕੁੰਡ ਤੇ ਹੋਰ।
ਤੇ ਪਂਚਾਪਿ ਚ ਭੂਪਾਲ ਪਾਂਡਵਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀਰਤਾਃ । ਤੇषਾਂ ਚ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਤ੍ਵਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਧਰ੍ਮਗਤਿਸ੍ਤਤਃ
ਇਹ ਪੰਜੇ, ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡਵ ਜੋ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਧਰਮ ਦਾ ਰਸਤਾ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਹੈ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾ ਭੂਤਭਾਵਨਾਃ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਭੂਤਾ ਨਿਵਿਚਿਤ੍ਰਾਃ ਕਰ੍ਮਸ਼ਕ੍ਤਯਃ
ਕਰਮ ਬਹੁਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੈ। ਜੀਵ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ, ਤੇ ਕਰਮ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਸੁਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕੂਟਸ੍ਥਂ ਯਦਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਕੇਨਚਿਤ੍ਕਰ੍ਮਣਾ ਭੂਪ ਸ਼ੁਭੇਨ ਪਰਿਵਰ੍ਧਤੇ
ਕਈ ਵਾਰੀ ਚੰਗਾ ਕਰਮ, ਜੋ ਚੁਪ ਚਾਪ ਪਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ।
ਫਲਂ ਦਦਾਤਿ ਸੁਮਹਤ੍ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨਪਿ ਚ ਜਨ੍ਮਨਿ । ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੋ ਧਰ੍ਮੋऽਤਿਗਹਨੋ ਮੀਯਤੇ ਨ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਵੀ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਤੇ ਡੂੰਘਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਸੋਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ।
ਨੈਤਸ੍ਯ ਫਲਦਾਨਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਭੂਪਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਸੁਕृਤਂ ਕਰ੍ਮਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਪਾਪਾਂਤਰੈਰਪਿ
ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਦੀ ਕੋਈ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ, ਰਾਜਾ। ਕੋਈ ਵੀ ਚੰਗਾ ਕਰਮ, ਹੋਰ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਦਾਗਤ੍ਯ ਕੁਤਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਸ੍ਵਂ ਫਲਂ ਚ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਕृਤਸ੍ਯ ਨੇਹ ਨਾਸ਼ੋऽਸ੍ਤਿ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਦੁਰਿਤਸ੍ਯ ਚ
ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਫਲ ਦੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕੀਤੇ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਥਾਪਿ ਬਹੁਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਦੁਰਿਤਂ ਯਾਤਿ ਦਾਰੁਣਮ੍ । ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਭਵਤਾ ਰਾਜਨ੍ਨਾਯਾਸਾਧਿਕ੍ਯਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪਾਪ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਰਾਜਾ, ਇਹ ਮਿਹਨਤ ਦੀ ਵਧਤ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਚ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਕਾਰਣਂ ਮੇ ਨਿਸ਼ਾਮਯ । ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਯਾਸਮਹਾਯਾਸੌ ਯਦ੍ਯਲ੍ਪਤ੍ਵ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਯੋਃ
ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਕਿਉਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣੋ। ਜੇ ਘੱਟ ਜਾਂ ਵੱਧ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਛੋਟਾ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੋਵੇ—
ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇ ਸ੍ਯੁਃ ਸਂਤਤਂ ਕਰ੍षਕਾਦਯਃ । ਮਂਤ੍ਰੋਚ੍ਚਾਰਂ ਚ ਸਿਂਹਾਦੇਰਾਯਾਸਂ ਬਹੁਲਂ ਤ੍ਵਤਃ
ਤਾਂ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨ ਆਦਿ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਤੇ ਸਿੰਘ ਆਦਿ ਦੀ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਗਰਜ ਵੀ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ।
ਪਂਚਗਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਹਿ ਵ੍ਰਤਾਂਗਤ੍ਵੇਨ ਨੋ ਭਵੇਤ੍ । ਇਤਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਬਾਹੁਲ੍ਯਂ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਤਦਲ੍ਪਤਾ
ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਲਾਜ਼ਮੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਹੱਤਤਾ ਦੱਸਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।
ਜਲਾਗ੍ਨ੍ਯਾਦਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਜ੍ਯੇਤ ਵ੍ਰਤਾਂਤਰਾਤ੍ । ਇਦਮਲ੍ਪਂ ਮਹਚ੍ਚੈਤਦਿਤਿ ਨੈਵ ਨਿਯਾਮਕਮ੍
ਪਾਣੀ, ਅੱਗ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ ਹੋਰ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਇੱਥੇ, ਕੋਈ ਕੰਮ ਛੋਟਾ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਹੋਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।
ਫਲਂ ਯਚ੍ਚੋਦਿਤਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਤਦੇਵ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਹਨ੍ਨृਪ । ਯਥਾਲ੍ਪਨਾਸ਼ੋ ਮਹਤਾ ਮਹਨ੍ਨਾਸ਼ਸ੍ਤਥਾਲ੍ਪਤਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਵੱਡਾ ਮੰਨੋ। ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਨੁਕਸਾਨ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਛੋਟੀ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਵੀ ਛੋਟਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵਲ੍ਪਵਿਸ੍ਫੁਲਿਂਗੇਨ ਤृਣਰਾਸ਼ਿਃ ਪ੍ਰਦਹ੍ਯਤੇ
ਕੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਨਾਲ ਘਾਹ ਦਾ ਢੇਰ ਸੜ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਹਤ੍ਯਾਯੁਤਂ ਪਾਪਸਹਸ੍ਰਮੁਗ੍ਰਂ ਗੁਰ੍ਵਂਗਨਾਕੋਟਿਨਿषੇਵਣਂ ਚ । ਸ੍ਤੇਯਾਦਿ ਪਾਪਾਨਿ ਚ ਕृष੍ਣਭਕ੍ਤੈਰਜ੍ਞਾਨਜਾਤਾਨਿ ਲਯਂ ਹ੍ਰਿਯਂਤੇ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਤਿਆ, ਹਜ਼ਾਰ ਭਾਰੀ ਪਾਪ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੰਬੰਧ, ਚੋਰੀ ਆਦਿ ਪਾਪ—ਜੇਕਰ ਇਹ ਪਾਪ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਭਗਤ ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਮਤਾਵੀਰ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤੇऽਲ੍ਪਕਮ੍ । ਸੁਕृਤਂ ਸਾਧੁਵਿਦੁषਾ ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਹੇ ਵੀਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਭਗਤ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਭਲਾ ਕੰਮ ਵੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਅਮਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਦੇਹੋ ਨਾਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯੋ ਮਾਧਵੇਮਾਸਿ ਮਾਧਵਮ੍ । ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਤ੍ਤਦ੍ਵਾਂਚ੍ਛਿਤਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ: ਮਾਧਵ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਮਾਧਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪਤ੍ਯਂ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਰਤ੍ਨਂ ਦਾਰਾਹਰ੍ਮ੍ਯਂ ਹਯਾ ਗਜਾਃ । ਸੁਖਾਨਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ੌ ਚ ਨ ਦੂਰੇ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਪੁੱਤਰ, ਦੌਲਤ, ਰਤਨ, ਪਤਨੀਆਂ, ਘਰ, ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਸੁਖ, ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਸ੍ਵਲ੍ਪੇਨਾਪਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਪਾਪਸ੍ਯ ਮਹਤੋऽਪਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਵृਦ੍ਧਿਃ ਸੁਕਰ੍ਮਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਵੀ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ: ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਭਲੇ ਕੰਮ ਵਧਦੇ ਹਨ।
ਫਲਾਧਿਕ੍ਯਂ ਭਵੇਦ੍ਭੂਪ ਤ੍ਵਾਧਿਕ੍ਯਾਦ੍ਭਾਵਕਰ੍ਮਣੋਃ । ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਗਤਿਸ੍ਤੁ ਵਿਵਿਧੈਰਪਿ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਫਲ ਦੀ ਵਧੇਰੇਤਾ ਭਾਵ ਤੇ ਕਰਤਬ ਦੀ ਵਧੇਰੇਤਾ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਧਰਮ ਦਾ ਸੁਖਮ ਰਸਤਾ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਿਯੋ ਮਾਧਵਮਾਸੋऽਯਂ ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਏਕੋਪ੍ਯਨੁष੍ਠਿਤੋ ਲੋਕੈਃ ਸਮਗ੍ਰੇਪ੍ਸਿਤਦਾਯਕਃ
ਇਹ ਮਾਧਵ ਦਾ ਮਹੀਨਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਮਨਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਚਾਹੀਦੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਗਾਂਗੇਨ ਜਲੇਨ ਕਾਲੇ ਦੇਸ਼ੇऽਪਿ ਯਃ ਸ੍ਨਾਨਪਰੋऽਪਿ ਭੂਪ । ਆਜਨ੍ਮਤੋ ਭਾਵਹਤੋऽਪਿ ਦਾਤਾ ਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮੇਤੀਤਿ ਮਤਂ ਮਮੈਤਤ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਭਗਤ ਹੋਵੇ ਤੇ ਭਾਵ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਦਾਨੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਮਤ ਹੈ।
ਗਂਗਾਦਿਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਵਸਂਤਿ ਜੀਵਾ ਦੇਵਾਲਯੇ ਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣਾਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ । ਵਿਨਾਸ਼ਮਾਯਾਂਤਿ ਕृਤੋਪਵਾਸਾ ਭਾਵੋਜ੍ਝਿਤਾ ਨੈਵ ਗਤਿਂ ਲਭਂਤੇ
ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਭਾਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਕਸਦ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ।
ਭਾਵਂ ਤਤੋ ਹृਤ੍ਕਮਲੇ ਨਿਧਾਯ ਸ਼੍ਰੀਮਾਧਵਂ ਮਾਧਵਮਾਸਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ । ਯਜੇਤ ਯਃ ਸ੍ਨਾਨਪਰੋ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਵਯਮਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤੁਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਭਾਵ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੀ ਮਾਧਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਬਾਰੇ ਅਸੀਂ ਕਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।