ਪ੍ਰਾਰਭੇਤ ਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਮਧੋਰ੍ਨृਪ । ਯਮੈਸ਼੍ਚ ਨਿਯਮੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਦਾਯ ਚ
ਇਹ ਵਰਤ ਮਧੂ ਮਾਸ ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਯਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੁਝ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ।
ਹਵਿष੍ਯਭੁਗ੍ਭੂਮਿਸ਼ਾਯੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਵ੍ਰਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦਿਤਪਸਾ ਕ੍ਸ਼ਾਮੋ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਨਾਰਾਯਣਂ ਹृਦਿ
ਕੇਵਲ ਹਵਿਸ਼ਯ ਖਾਣਾ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੌਣਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਵਰਤ ਰੱਖਣਾ, ਕ੍ਰਿਚ੍ਰ ਆਦਿ ਤਪ ਨਾਲ ਕ੍ਰਮ ਹੋਣਾ, ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚ ਵੈਸ਼ਾਖੀਂ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਧੁਤਿਲਾਦਿਕਮ੍ । ਭੋਜਨਂ ਦ੍ਵਿਜਮੁਖ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਧੇਨੁਂ ਸਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੈਸ਼ਾਖੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਧੂ ਤੇ ਹੋਰ ਭੋਜਨ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਉਣਾ ਤੇ ਸਹੀ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਸਮੇਤ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਚ੍ਚਾਪਿ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਨਾਨਸ੍ਯ ਭੂਸੁਰਾਨ੍ । ਯਥਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਪ੍ਰਿਯਾ ਭੂਪ ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਜਗਤ੍ਪਤੇਃ
ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤਤਾ ਲਈ ਭੂਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਮਾਧਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਥੈਵ ਮਾਧਵੋ ਮਾਸੋ ਮਧੁਸੂਦਨਵਲ੍ਲਭਃ । ਏਵਂ ਵਿਧਿਯੁਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਤ੍ਸਰਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਧਵ ਮਾਸ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਉਦ੍ਯਾਪਨਂ ਚਰੇਚ੍ਛਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਧੁਸੂਦਨਤੁष੍ਟਯੇ । ਇਦਂ ਮਾਧਵਮਾਸਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਥਿਤਂ ਤਵ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਦਯਾਪਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ; ਇਹ ਮਾਧਵ ਮਾਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸੀ ਗਈ।
ਯਤ੍ਪੁਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਮਾਸੀਨ੍ਮਯਾ ਨृਪ
ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪਾਤਾਲਖਂਡੇ ਵੈਸ਼ਾਖਮਾਸਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ षਡਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਾਤਾਲ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਾਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਛਿਆਸੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ।
ਸਪ੍ਤਾਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ । ਸੂਤਉਵਾਚ- ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਸ ਭੂਪਤਿਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਮਨਸਾ ਹਰਿਮ੍
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਨਾਰਦ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਹਰਿ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਬੋਲੇ।
ਅਂਬਰੀष ਉਵਾਚ- ਕਥਮੇਤਦ੍ਵਿਮੁਹ੍ਯਾਮਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਯਾਸੇਨ ਵੈ ਮੁਨੇ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਫਲਂ ਚੈਵਾਤਿਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ— ਮੁਨੇ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਥੋੜੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ, ਸਿਰਫ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਇਤਨਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਦੁਲਭ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਨਲ੍ਪਾਯਾਸੇਨ ਯਨ੍ਮਹਤ੍ । ਫਲਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਤ੍ਸ੍ਵ ਵਿਧਿਭਾषਿਤਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਹੀ ਕਿਹਾ ਕਿ ਘੱਟ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖੋ।
ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਗਤਯਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਦੁਰ੍ਜ੍ਞੇਯਾ ਹੀਸ਼੍ਵਰੈਰਪਿ । ਮੁਹ੍ਯਂਤੇ ਚਾਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸੋऽਚਿਂਤ੍ਯਸ਼ਕ੍ਤਿ ਹਰੇਃ ਕृਤੌ
ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਖਮ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਵਿਦਵਾਨ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰਿ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਗੋਚਰ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਦਯੋ ਰਾਜਨ੍ਧਰ੍ਮਾਧਿਕ੍ਯੇਨ ਬਾਹੁਜਾਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਂ ਸਮੁਪਾਯਾਤਾਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਧਰ੍ਮਗਤਿਸ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਰਾਜਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਆਦਿ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਵਧਤ ਨਾਲ, ਬਹੁਜਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਏ। ਇਸ ਲਈ ਧਰਮ ਦਾ ਰਸਤਾ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਹੈ।
ਅਜਾਮਿਲੋऽਪਿ ਭੂਪਾਲ ਦਾਸੀਪਤਿਰਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀਪਰਿਤ੍ਯਾਗੀ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਾਪਪਥਿਸ੍ਥਿਤਃ
ਭੂਪਾਲ, ਅਜਾਮਿਲ ਵੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਾਸੀਪਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਲਦਾ ਰਹਿਆ।
ਮ੍ਰਿਯਮਾਣਃ ਸੁਤਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਨਾਰਾਯਣੇਤਿ ਚ । ਤਦ੍ਧ੍ਯਾਨਨਾਮਗ੍ਰਹਣਾਤ੍ਪਦਂ ਲੇਭੇ ਸੁਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਮਰਨ ਵੇਲੇ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ, 'ਨਾਰਾਯਣ' ਨਾਮ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਮ ਦਾ ਧਿਆਨ ਤੇ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਦੁਲਭ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਗਿਆ।
ਅਨਿਚ੍ਛਯਾਪਿ ਦਹਤਿ ਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਹੁਤਵਹੋ ਯਥਾ । ਤਥਾ ਦਹਤਿ ਗੋਵਿਂਦ ਨਾਮਵ੍ਯਾਜਾਦਪੀਰਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਅਣਜਾਣੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀ, ਭੁੱਲਕੇ ਉਚਾਰਿਆ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪਾਪ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਨੀਨਸ੍ਯ ਮੁਨੇਃ ਪੌਤ੍ਰਾ ਭ੍ਰਾਤृਜਾਯਾਭਿਗਾਮਿਨਃ । ਗੋਲਕਸ੍ਯ ਚ ਵੈ ਪਂਡੋਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਕੁਂਡਾਃ ਸ੍ਵਯਂ ਤਥਾ
ਕਾਨੀਨ ਮੁਨੀ ਦੇ ਪੌਤਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਗਏ, ਤੇ ਗੋਲਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੰਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ— ਕੁੰਡ ਤੇ ਹੋਰ।
ਤੇ ਪਂਚਾਪਿ ਚ ਭੂਪਾਲ ਪਾਂਡਵਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀਰਤਾਃ । ਤੇषਾਂ ਚ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਤ੍ਵਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਧਰ੍ਮਗਤਿਸ੍ਤਤਃ
ਇਹ ਪੰਜੇ, ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡਵ ਜੋ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਧਰਮ ਦਾ ਰਸਤਾ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਹੈ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾ ਭੂਤਭਾਵਨਾਃ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਭੂਤਾ ਨਿਵਿਚਿਤ੍ਰਾਃ ਕਰ੍ਮਸ਼ਕ੍ਤਯਃ
ਕਰਮ ਬਹੁਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੈ। ਜੀਵ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ, ਤੇ ਕਰਮ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਸੁਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕੂਟਸ੍ਥਂ ਯਦਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਕੇਨਚਿਤ੍ਕਰ੍ਮਣਾ ਭੂਪ ਸ਼ੁਭੇਨ ਪਰਿਵਰ੍ਧਤੇ
ਕਈ ਵਾਰੀ ਚੰਗਾ ਕਰਮ, ਜੋ ਚੁਪ ਚਾਪ ਪਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ।
ਫਲਂ ਦਦਾਤਿ ਸੁਮਹਤ੍ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨਪਿ ਚ ਜਨ੍ਮਨਿ । ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੋ ਧਰ੍ਮੋऽਤਿਗਹਨੋ ਮੀਯਤੇ ਨ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਵੀ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਤੇ ਡੂੰਘਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਸੋਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ।
ਨੈਤਸ੍ਯ ਫਲਦਾਨਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਭੂਪਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਸੁਕृਤਂ ਕਰ੍ਮਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਪਾਪਾਂਤਰੈਰਪਿ
ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਦੀ ਕੋਈ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ, ਰਾਜਾ। ਕੋਈ ਵੀ ਚੰਗਾ ਕਰਮ, ਹੋਰ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਦਾਗਤ੍ਯ ਕੁਤਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਸ੍ਵਂ ਫਲਂ ਚ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਕृਤਸ੍ਯ ਨੇਹ ਨਾਸ਼ੋऽਸ੍ਤਿ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਦੁਰਿਤਸ੍ਯ ਚ
ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਫਲ ਦੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕੀਤੇ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਥਾਪਿ ਬਹੁਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਦੁਰਿਤਂ ਯਾਤਿ ਦਾਰੁਣਮ੍ । ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਭਵਤਾ ਰਾਜਨ੍ਨਾਯਾਸਾਧਿਕ੍ਯਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪਾਪ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਰਾਜਾ, ਇਹ ਮਿਹਨਤ ਦੀ ਵਧਤ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਚ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਕਾਰਣਂ ਮੇ ਨਿਸ਼ਾਮਯ । ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਯਾਸਮਹਾਯਾਸੌ ਯਦ੍ਯਲ੍ਪਤ੍ਵ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਯੋਃ
ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਕਿਉਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣੋ। ਜੇ ਘੱਟ ਜਾਂ ਵੱਧ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਛੋਟਾ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੋਵੇ—
ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇ ਸ੍ਯੁਃ ਸਂਤਤਂ ਕਰ੍षਕਾਦਯਃ । ਮਂਤ੍ਰੋਚ੍ਚਾਰਂ ਚ ਸਿਂਹਾਦੇਰਾਯਾਸਂ ਬਹੁਲਂ ਤ੍ਵਤਃ
ਤਾਂ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨ ਆਦਿ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਤੇ ਸਿੰਘ ਆਦਿ ਦੀ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਗਰਜ ਵੀ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ।
ਪਂਚਗਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਹਿ ਵ੍ਰਤਾਂਗਤ੍ਵੇਨ ਨੋ ਭਵੇਤ੍ । ਇਤਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਬਾਹੁਲ੍ਯਂ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਤਦਲ੍ਪਤਾ
ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਲਾਜ਼ਮੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਹੱਤਤਾ ਦੱਸਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।
ਜਲਾਗ੍ਨ੍ਯਾਦਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਜ੍ਯੇਤ ਵ੍ਰਤਾਂਤਰਾਤ੍ । ਇਦਮਲ੍ਪਂ ਮਹਚ੍ਚੈਤਦਿਤਿ ਨੈਵ ਨਿਯਾਮਕਮ੍
ਪਾਣੀ, ਅੱਗ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ ਹੋਰ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਇੱਥੇ, ਕੋਈ ਕੰਮ ਛੋਟਾ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਹੋਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।
ਫਲਂ ਯਚ੍ਚੋਦਿਤਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਤਦੇਵ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਹਨ੍ਨृਪ । ਯਥਾਲ੍ਪਨਾਸ਼ੋ ਮਹਤਾ ਮਹਨ੍ਨਾਸ਼ਸ੍ਤਥਾਲ੍ਪਤਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਵੱਡਾ ਮੰਨੋ। ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਨੁਕਸਾਨ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਛੋਟੀ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਵੀ ਛੋਟਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵਲ੍ਪਵਿਸ੍ਫੁਲਿਂਗੇਨ ਤृਣਰਾਸ਼ਿਃ ਪ੍ਰਦਹ੍ਯਤੇ
ਕੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਨਾਲ ਘਾਹ ਦਾ ਢੇਰ ਸੜ ਸਕਦਾ ਹੈ?