ਅਵਸ਼ਿष੍ਟਦਿਨਾਨ੍ਯੇਵ ਪਂਚਮਾਸਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਵੈ । ਏਕਾਦਸ਼ੀਂ ਸਮਾਰਭ੍ਯ ਸਰ੍ਵਮਾਸਸਮਾਨਿ ਵੈ
ਉਸ ਪੰਜਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਦਿਨ, ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਪੂਜਿਤੋ ਦੇਵੋ ਮਾਧਵੋ ਮਧੁਹਾ ਤੁ ਯੈਃ । ਨਾਨੋਪਚਾਰੈ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤੈਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਜਨ੍ਮਨਃ ਫਲਮ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਵਿਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਾਧਵ, ਮਧੁ ਦੇ ਵਧ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਕਿਂ ਨ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਤਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਮਾਸਿ ਮਾਧਵੇ । ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਪਰਮੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪੂਜਨੇਨ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦੀ ਠੀਕ ਰੀਤ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ?
ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਨ ਹੁਤਂ ਜਪ੍ਤਂ ਨ ਤੀਰ੍ਥੇ ਮਰਣਂ ਕृਤਮ੍ । ਯੈਰ੍ਹਿ ਨਾਰਾਯਣੋ ਨੈਵ ਧ੍ਯਾਤੋ ਨਿਖਿਲਪਾਪਹਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦਾ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਾ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਨਾ ਹਵਨ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਜਪ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਮਰਨ ਕੀਤਾ।
ਤੇषਾਂ ਜਨ੍ਮ ਨृਣਾਂ ਲੋਕੇ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਂ ਨਿष੍ਫਲਂ ਨृਪ । ਦ੍ਰਵ੍ਯੇषੁ ਵਿਦ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਕृਪਣੋ ਯੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਫੋਕਾ ਸਮਝੋ—ਜੋ ਧਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਕੰਜੂਸ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਦਤ੍ਵਾ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਯੋ ਹਿ ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਨਿਰਰ੍ਥਕਮ੍ । ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨਾਦਿ ਤਪਸਾ ਸਤ੍ਕੁਲੇ ਜਨ੍ਮ ਲਭ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਬਿਨਾ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਧਨ ਬੇਕਾਰ ਹੈ; ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਵਿਚ ਜਨਮ ਤੀਰਥ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਨ ਦਾਨੇਨ ਵਿਨਾ ਭੂਪ ਕਿਂਚਿਦਪ੍ਯੁਪਤਿष੍ਠਤਿ । ਵੈਸ਼ਾਖਸ੍ਨਾਨਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਦਪਿ ਪਂਚਦਿਨਾਤ੍ਮਕਾਤ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਦਾਨ ਦੇ ਬਿਨਾ ਕੁਝ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਵਿਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਪੰਜ ਦਿਨ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਸਤ੍ਕੁਲੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਜਨ੍ਮ ਵੈਭਵਂ ਵਿਵਿਧਂ ਤਥਾ । ਸੁਪੁਤ੍ਰਃ ਸੁਕੁਲਂ ਭੂਪ ਧਨਧਾਨ੍ਯਂ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਵਿਚ ਜਨਮ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ, ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ, ਚੰਗੀ ਪਰਵਾਰ, ਧਨ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਵਧੀਆ ਪਤਨੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸੁਜਨ੍ਮਮਰਣਂ ਚਾਪਿ ਸੁਭੋਗਾਃ ਸੁਖਮੇਵ ਚ । ਸਦਾ ਦਾਨੇऽਧਿਕਾ ਪ੍ਰੀਤਿਰੌਦਾਰ੍ਯਂ ਧੈਰ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਚੰਗਾ ਜਨਮ ਤੇ ਮਰਨ, ਚੰਗਾ ਭੋਗ, ਸੁਖ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਵਿਚ ਪ੍ਰੀਤ, ਉਦਾਰਤਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਹੌਸਲਾ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯ ਜਾਯਂਤੇ ਸਿਦ੍ਧਯੋ ਭੂਪ ਵਾਂਚ੍ਛਿਤਾਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਸਿਧਾਂਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਊਰ੍ਜੇ ਮਾਸਿ ਤਪੋ ਮਾਸਿ ਮਾਧਵੇ ਮਾਧਵਪ੍ਰਿਯੇ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦਾਮੋਦਰਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਾਧਵਂ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਊਰਜ ਮਾਸ, ਤਪ ਮਾਸ, ਮਾਧਵ ਮਾਸ, ਮਾਧਵ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਮਾਸ ਵਿੱਚ, ਇਨਸਾਨ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਾਮੋਦਰ, ਮਾਧਵ ਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਦਤ੍ਵਾ ਦਾਨਾਨਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ । ਏਹਿਕਂ ਸੁਖਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਰੋ ਹਰਿਪਦਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਨੇਕਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਪਾਤਕਾਵਲੀ ਵਿਲੀਯਤੇ ਮਾਧਵਮਜ੍ਜਨੇਨ । ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੇ ਭੂਪ ਯਥਾ ਤਮਿਸ੍ਰਂ ਵਚਃ ਸ੍ਵਯਂਭੂਰਿਦਮਾਦਿਸ਼ਨ੍ਮੇ
ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਮਾਧਵ ਮਾਸ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਸਵੈ-ਭੂ ਨੇ ਦੱਸੀ ਸੀ।
ਚਕਾਰ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿਪੁਲਪ੍ਰਚਾਰਂ ਮਾਸਸ੍ਯ ਵੈ ਮਾਧਵਸਂਜ੍ਞਕਸ੍ਯ । ਯਮਸ੍ਯ ਗੁਪ੍ਤਂ ਵਚਸਾ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਮਨੁष੍ਯਲੋਕਂ ਗਮਿਤਂ ਚਕਾਰ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਮਾਧਵ ਨਾਮ ਦੇ ਮਾਸ ਦੀ ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਥਾ ਬਣਾਈ, ਯਮ ਦੇ ਗੁਪਤ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਸੌਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਾਯਾਤੇ ਮਾਧਵੇ ਮਾਸਿ ਵੈष੍ਣਵੈਃ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਜਲੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਗਂਗਾਯਾਃ ਪਾਵਨੇ ਨृਣਾਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਮਾਧਵ ਮਾਸ ਆਵੇ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੋ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰੇਵਾਯਾ ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਯਾਮੁਨੇ ਸ਼ਾਰਦੇऽਥਵਾ । ਪ੍ਰਾਤਸ੍ਤ੍ਵਨੁਦਿਤੇ ਭਾਨੌ ਵਿਧਾਨੇਨ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਜਾਂ ਰੇਵਾ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਯਮੁਨਾ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਸ਼ਾਰਦਾ ਵਿੱਚ, ਸਵੇਰੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਮੁਕੁਂਦਂ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਧਨੈਃ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਵਾਂਚ੍ਛਿਤਾਨਿ ਸੁਖਾਨਿ ਚ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੁਕੁੰਦ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰ, ਧਨ ਤੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਸੁਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਅਨੁਭੂਯ ਤਪਸ੍ਤ੍ਵਂਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਕ੍ਸ਼ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗ ਮਧੁਸੂਦਨਮਰ੍ਚਯ
ਤਪ ਦੀ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਕੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਸੁਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਿਧਾਨੇਨ ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਦੇਵਮਾਰਾਧ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਨਾਰਾਯਣਮਨਾਮਯਮ੍
ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਾਸ ਵਿੱਚ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਗੋਵਿੰਦ, ਨਿਰਮਲ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਸੁਖਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਧਨਾਨਿ ਚ ਹਰੇਃ ਪਦਮ੍ । ਦੇਵਦੇਵਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਾਧਵਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਤੂੰ ਸੁਖ, ਪੁੱਤਰ, ਧਨ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਪਾਵੇਗਾ; ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਪ੍ਰਾਰਭੇਤ ਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਮਧੋਰ੍ਨृਪ । ਯਮੈਸ਼੍ਚ ਨਿਯਮੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਦਾਯ ਚ
ਇਹ ਵਰਤ ਮਧੂ ਮਾਸ ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਯਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੁਝ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ।
ਹਵਿष੍ਯਭੁਗ੍ਭੂਮਿਸ਼ਾਯੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਵ੍ਰਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦਿਤਪਸਾ ਕ੍ਸ਼ਾਮੋ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਨਾਰਾਯਣਂ ਹृਦਿ
ਕੇਵਲ ਹਵਿਸ਼ਯ ਖਾਣਾ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੌਣਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਵਰਤ ਰੱਖਣਾ, ਕ੍ਰਿਚ੍ਰ ਆਦਿ ਤਪ ਨਾਲ ਕ੍ਰਮ ਹੋਣਾ, ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚ ਵੈਸ਼ਾਖੀਂ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਧੁਤਿਲਾਦਿਕਮ੍ । ਭੋਜਨਂ ਦ੍ਵਿਜਮੁਖ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਧੇਨੁਂ ਸਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੈਸ਼ਾਖੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਧੂ ਤੇ ਹੋਰ ਭੋਜਨ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਉਣਾ ਤੇ ਸਹੀ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਸਮੇਤ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਚ੍ਚਾਪਿ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਨਾਨਸ੍ਯ ਭੂਸੁਰਾਨ੍ । ਯਥਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਪ੍ਰਿਯਾ ਭੂਪ ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਜਗਤ੍ਪਤੇਃ
ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤਤਾ ਲਈ ਭੂਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਮਾਧਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਥੈਵ ਮਾਧਵੋ ਮਾਸੋ ਮਧੁਸੂਦਨਵਲ੍ਲਭਃ । ਏਵਂ ਵਿਧਿਯੁਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਤ੍ਸਰਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਧਵ ਮਾਸ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਉਦ੍ਯਾਪਨਂ ਚਰੇਚ੍ਛਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਧੁਸੂਦਨਤੁष੍ਟਯੇ । ਇਦਂ ਮਾਧਵਮਾਸਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਥਿਤਂ ਤਵ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਦਯਾਪਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ; ਇਹ ਮਾਧਵ ਮਾਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸੀ ਗਈ।
ਯਤ੍ਪੁਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਮਾਸੀਨ੍ਮਯਾ ਨृਪ
ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪਾਤਾਲਖਂਡੇ ਵੈਸ਼ਾਖਮਾਸਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ षਡਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਾਤਾਲ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਾਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਛਿਆਸੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ।
ਸਪ੍ਤਾਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ । ਸੂਤਉਵਾਚ- ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਸ ਭੂਪਤਿਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਮਨਸਾ ਹਰਿਮ੍
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਨਾਰਦ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਹਰਿ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਬੋਲੇ।
ਅਂਬਰੀष ਉਵਾਚ- ਕਥਮੇਤਦ੍ਵਿਮੁਹ੍ਯਾਮਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਯਾਸੇਨ ਵੈ ਮੁਨੇ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਫਲਂ ਚੈਵਾਤਿਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ— ਮੁਨੇ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਥੋੜੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ, ਸਿਰਫ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਇਤਨਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਦੁਲਭ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?