ਤਤੋ ਯੋਗਿਗਮ੍ਯਮਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਸਰ੍ਵੋਪਨਿषਦਮਯਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਦਦੌ
ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਯੋਗ, ਸਦੀਵੀ, ਮੁੜ ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਸੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਮਾਨੁषਂ ਰੂਪਂ ਵਿਹਾਯ ਪਂਚੋਪਨਿषਨ੍ਮਯਂ ਸਕਲਪੁਤ੍ਰਦਾਰਸਹਿਤੋ ਦੀਪ੍ਤਿਮਯਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਮਾਨਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਹਸ੍ਰਾਰ੍ਕਦ੍ਯੁਤਿਸਦृਸ਼ਂ ਦਿਵ੍ਯਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਹਿਰਣ੍ਮਯਂ ਵਾਸੁਦੇਵੇਤ੍ਯੇਕਂ ਜਗਾਮ
ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪੰਜ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਵਾਲਾ ਚਮਕਦਾਰ ਵੈਸ਼ਨਵ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਦਿਵਿਆ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਇਕ ਹੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਦਾਰੁਕੋ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਮੀਪਂ ਵਿਵੇਸ਼
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦਾਰੂਕ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਮਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪਮਰ੍ਜੁਨਂ ਪੂਰ੍ਵਮਾਨਯਸ੍ਵੇਤਿ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ।'
ਸ ਤੁ ਮਨੋਜਵਸ੍ਯਂਦਨਮਾਰੁਹ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਸਮੀਪਮਾਜਗਾਮ
ਉਹ ਮਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੇਵ੍ਯਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਦਾਰੁਹ੍ਯ ਪਰਿਣੀਯ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਪੁਟਾਂਜਲਿਰੁਵਾਚ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਅਰਜੁਨ ਰਾਣੀਆਂ ਸਮੇਤ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਕृष੍ਣਸ੍ਤੁ ਤਮਾਹ ਪਾਰ੍ਥਾਹਂ ਸ੍ਵਲੋਕਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾ ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾਦ੍ਯष੍ਟਭਾਰ੍ਯਾ ਆਨੀਯ ਮਮ ਸ਼ਰੀਰੇ ਪ੍ਰੇषਯ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪਾਰਥ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਦਵਾਰਕਾ ਜਾ ਕੇ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਠ ਪਤਨੀਆਂ—ਰੁਕਮਣੀ ਆਦਿ—ਜੋ ਉੱਥੇ ਹਨ, ਲਿਆ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਕੋਲ ਭੇਜ।'
ਸ ਦਾਰੁਕੇਣ ਸਹਿਤੋ ਨਗਰੀਮਾਜਗਾਮ
ਉਹ ਦਾਰੂਕ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੇਵਾ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਾ ਨਭਸਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਂ ਯਿਯਾਨ੍ਤਂ ਕृष੍ਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ऋषਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਾਣਿ ਵਵृषੁਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਦੇਵਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਿਵਿਆ ਰਥਾਂ 'ਚ ਬੈਠੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।
ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਮਾਨੁषਦੇਹਂ- ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯਸਕਲਜਗਤ੍ਸ੍ਥਿਤਿਸਂਹਾਰਹੇਤੁਭੂਤਂ ਸਕਲਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਮਂਤਰ੍ਯਾਮਿਯੋਗਿਧ੍ਯੇਯਮਨਾਮਯਂ ਵਾਸੁਦੇਵਾਤ੍ਮਕਂ ਦੇਹਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਵੈਨਤੇਯਮਾਰੁਹ੍ਯ ਮਹਰ੍षਿਭਿਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਜਗਾਮ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਖੇਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਅੰਦਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ, ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਸਰੂਪ ਸੀ, ਛੱਡ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿ ਹੋ ਕੇ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਵਸੁਦੇਵੋਗ੍ਰਸੇਨਾਭ੍ਯਾਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾਦਿਮਹਿषੀਭ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਾਮਾਸ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਰਲਾ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਰੁਕਮਣੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਪੌਰਜਨਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯਾਂਤਃਪੁਰਾਦ੍ਬਹਿਰ੍ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਃ ਕृष੍ਣਵਲ੍ਲਭਾ ਵਸੁਦੇਵੋਗ੍ਰਸੇਨਸਹਿਤਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵ ਹਰੇਃ ਸਮੀਪਂ ਜਗ੍ਮੁਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਛੱਡ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਮਿਲ ਕੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵਸੁਦੇਵੋਗ੍ਰਸੇਨਾਕ੍ਰੂਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਦੁਵृਦ੍ਧਾ ਵਪੁਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਨਾਤਨਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਅਕਰੂਰ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਰੇਵਤੀਚ ਬਲਭਦ੍ਰਸ਼ਰੀਰਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯਾਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਵਿਮਾਨਾਰੂਢਾ ਭਰ੍ਤੁਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸਂਕਰ੍षਣਲੋਕਂ ਦਿਵ੍ਯਮਵਾਪ
ਰੇਵਤੀ ਨੇ ਬਲਭਦਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੰਨ ਲਿਆ ਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ। ਉਥੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਲੋਕ, ਦਿਵਿਆ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਤਥੈਵ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇਨ ਸਹ ਰੁਕ੍ਮਪੁਤ੍ਰੀ ਤਥਾਨਿਰੁਦ੍ਧੇਨੋषਾਪਿ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਯਾਦਵਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸ੍ਵਸ੍ਵਭਰ੍ਤੁਃ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਸਂਪੂਜ੍ਯਾਗ੍ਨਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਚਕ੍ਰੁਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁਕਮਪੁਤਰੀ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ਼ਾ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨਾਲ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਯਾਦਵ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਤੇषਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਰ੍ਜੁਨਔਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਂ ਕृਤਵਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਦੀਆਂ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਰਵਾਈਆਂ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਦਿਵ੍ਯਵਾਜਿਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਾਖ੍ਯਕਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨੋਪੇਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ੍ਯਂਦਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਦਾਰੁਕੋਪ੍ਯਾਜਗਾਮ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਰੂਕ ਵੀ ਸੁਗਰੀਵ ਨਾਮ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਪਾਰਿਜਾਤਤਰੁਰ੍ਦੇਵਸਭਾਸੁਧਰ੍ਮਾਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਂਦ੍ਰਲੋਕਮਯਾਤਾਮ੍
ਪਾਰਿਜਾਤ ਦਾ ਰੁੱਖ, ਸੁਧਰਮਾ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਸਭਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਲੋਕ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਪੁਰੀ ਮਹੋਦਧੌ ਨਿਮਗ੍ਨਾਭੂਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਵਾਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਃ षੋਡਸ਼ਸਹਸ੍ਰਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾ ਅਰ੍ਜੁਨੇਨਸਹੇਂਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਗਚ੍ਛਂਤੀਰ੍ਦਸ੍ਯਵੋ ਜਗृਹੁਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਣੀਆਂ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਾਕੂਆਂ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਦੇਵਗਂਧਰ੍ਵਯੋषਿਤੋ ਹ੍ਯष੍ਟਾਵਕ੍ਰਂ ਮਹਾਮੁਨਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਹਸੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਥ ਤਤਸ੍ਤਾਭਿ ਪ੍ਰਸਾਦਿਤਃ ਪੂਜਿਤਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਸ਼੍ਚ ਨਮਸ੍ਕृਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਭਰ੍ਤਾਰਮਵਾਪ੍ਯਾਪਿ ਤੇਨੈਵ ਦਸ੍ਯੁਹਸ੍ਤਂ ਗਤਾ ਅਭਵਨ੍
ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਅਸ਼ਟਾਵਕ੍ਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸ ਪਈਆਂ ਸਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵੇਸ਼ਿਆ ਬਣੋਗੀਆਂ। ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ ਤੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰਯੋਗ ਵਾਸੁਦੇਵ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਮਿਲਿਆ। ਪਰ ਉਸੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਉਹ ਡਾਕੂਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ।
ਅਰ੍ਜੁਨੋऽਪਿ ਦਸ੍ਯੁਭਿਰ੍ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ ਸ਼ੋਕਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਮਮ ਭੁਜਬਲਂ ਸਵੀਰ੍ਯਂ ਕृष੍ਣੇਨੈਵ ਸਹ ਸਰ੍ਵਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਯਾਤਮਿਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਅਦ੍ਯ ਮਮ ਭਾਗ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਯ ਇਤਿ ਵਦਨ੍ਸਾਯਂ ਸਂਧ੍ਯਾਰਵਿਰਿਵ ਨਿਃਸ਼ੇषਵਿਨष੍ਟਤੇਜਾਃ ਸ੍ਵਾਂ ਪੁਰੀਂ ਸਮਾਜਗਾਮ
ਅਰਜੁਨ ਵੀ ਡਾਕੂਆਂ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਮੇਰੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਮੇਰਾ ਬਹਾਦਰੀ ਤੇ ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਰਾਜ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਭਾਗ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਜੋ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਸਮਸ੍ਤਭੂਭਾਰਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਯਦੁਵਂਸ਼ੇऽਵਤੀਰ੍ਯ ਸਕਲਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵਿਨਾਸ਼ਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਂਤਮਪਿ ਚੋਰ੍ਵੀਭਾਰਂ ਨਾਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਨਂਦਵ੍ਰਜਦ੍ਵਾਰਕਾਮਥੁਰਾਨਿਵਾਸਿਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਂਗਮਾਨ੍ਕਾਲਭਵਬਂਧੈਰ੍ਮੋਚਯਿਤ੍ਵਾ ਪਰਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਗੇ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੇ ਯੋਗਿਗਮ੍ਯੇ ਹਿਰਣ੍ਮਯੇ ਰਮ੍ਯੇ ਸਾਤ੍ਵਿਕੇ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯਮਹਿष੍ਯਾਦਿਸਂਸੇਵ੍ਯਮਾਨੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਉਵਾਸ
ਅਤ੍ਰ ਸ਼੍ਲੋਕਾਃ - ਅਨ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵੇऽਵਤਾਰਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਮਹਤ੍ । ਭੂਭਾਰਕਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤੋ ਰਮਾਪਤਿਃ
ਇੱਥੇ ਸ਼ਲੋਕ ਹਨ: ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਅਵਤਾਰ ਉਸ ਦੇ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤੱਬ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਹੋਏ। ਲੱਖਮੀ ਦੇ ਪਤੀ ਇਸ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
ਏਤਤ੍ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਦੁष੍ਟਾਨਾਂ ਨਾਸ਼ਹੇਤਵੇ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਃ ਕਰੁਣਾਸਿਂਧੁਰ੍ਵੈਕੁਂਠੇ ਮੋਦਤੇ ਸਦਾ ੧੦੦ 6.252.
ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਕਥਾ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਸਦਾ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਮਿਦਂ ਦੇਵਿ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਸਂਗ੍ਰਹੇਣ ਮਯੈਵੋਕ੍ਤਂ ਤਵ ਸਰ੍ਵਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ! ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਅਚੰਭੀ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਕਥਾ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਯਃ ਪਠੇਦ੍ਧਰਿਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਸ੍ਮਰੇਦ੍ਵਾ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨੂੰ ਹਰੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਪਾਤਕਯੁਕ੍ਤੋ ਵਾ ਤਥੋਪਪਾਤਕਸਂਯੁਤਃ । ਬਾਲਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਜਾਂ ਛੋਟੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਦ ਉਹ ਬਾਲਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਸਮਾਸੀਨਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਸਹਿਤਂ ਹਰਿਮ੍ । ਸ੍ਮਰਨ੍ਵੈ ਮਹਦੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਨੇਨਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿਖੇ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਹਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸਂਕਟੇ ਦੁਰ੍ਗੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਃ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤੇ । ਨੇਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸੁਵਿਜਯੀ ਭਵੇਤ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਕੋਈ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਗੂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਜਿੱਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਾਰ ਹਟਾਇਆ, ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ, ਦਵਾਰਕਾ ਤੇ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕਾਲ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਜੋਗੀ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਦਿਵਿਆ ਰਾਣੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵਿਆ ਜਾਂਦਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ।