ਤਦ੍ਵਦ੍ਦੋषਵਿਹੀਨਾਤ੍ਮਾ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਨਿਰਾਮਯਃ । ਨਿਰਾਸ਼ੋ ਨਿਸ਼੍ਚਲੋ ਵੀਰੋਨਮਿਤ੍ਰਂ ਨ ਰਿਪੁਸ੍ਤਥਾ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਨਿਰੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਸ ਰਹਿਤ, ਅਡੋਲ, ਬਹਾਦਰ, ਨਾ ਮਿਤਰ, ਨਾ ਦੁਸ਼ਮਣ।
ਸ਼ੋਕਹਰ੍षੌ ਵਿषਾਦਸ਼੍ਚ ਨ ਲੋਭੋ ਮਤ੍ਸਰੋ ਭ੍ਰਮਃ । ਸਂਭ੍ਰਮਾਲਾਪਮੋਹੈਸ਼੍ਚ ਸੁਖਦੁਃਖੈਰ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਦੁੱਖ-ਸੁਖ, ਸੋਗ-ਖੁਸ਼ੀ, ਨਿਰਾਸ਼ਾ, ਲਾਲਚ, ਈਰਖਾ, ਭਟਕਣ, ਉਲਝਣ, ਭੁੱਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਗਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿषਯੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਇਂਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਤਦਾ ਸ ਕੇਵਲਜ੍ਞਾਨੀ ਕੈਵਲ੍ਯਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਉਹ ਸਭ ਇੰਦਰੀਆਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤਦ ਉਹ ਕੇਵਲ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਵਾਲਾਕਰ੍ਮਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਦੀਪਸ੍ਤੈਲਂ ਪ੍ਰਸ਼ੋषਯੇਤ੍ । ਵਰ੍ਤ੍ਯਾਧਾਰੇਣ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੋ ਵਾਯੁਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਦੀਵੇ ਦੀ ਜੋਤ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਤੇਲ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵੱਟੀ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਹਵਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕਜ੍ਜਲਂ ਵਮਤੇ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤੈਲਸ੍ਯਾਪਿ ਮਹਾਮਤੇ । ਕृष੍ਣਾ ਸਂਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਰੇਖਾ ਦੀਪਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਮਹਾਮਤੇ
ਫਿਰ ਤੇਲ ਤੋਂ ਕਾਜਲ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਤੇ ਦੀਵੇ ਦੀ ਨੋਕ 'ਤੇ ਕਾਲੀ ਲਕੀਰ ਦਿਸਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਮਾਕृष੍ਯ ਤਤ੍ਤੈਲਂ ਤੇਜਸਾ ਨਿਰ੍ਮਲੋਭਵੇਤ੍ । ਕਾਯੇ ਚਾਂਤਃ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਦ੍ਵਤ੍ਕਰ੍ਮਤੈਲਂ ਪ੍ਰਸ਼ੋषਯੇਤ੍
ਦੀਵਾ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਤੇਲ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਆਤਮਾ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਮ ਦੇ ਤੇਲ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿषਯਾਨ੍ਕਜ੍ਜਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਸਂਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ । ਜ੍ਵਾਲਾਵਨ੍ਨਿਰ੍ਮਲੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯੇਤ੍
ਇੰਦਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਕਾਜਲ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਦਿਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋਤ ਵਾਂਗ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਕੇ, ਆਪ ਹੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰੋਧਲੋਭਾਦਿਭਿਃ ਸਂਜ੍ਞੈਰ੍ਵਾਯੁਭਿਃ ਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਨਿਃਸ੍ਪृਹੋ ਨਿਸ਼੍ਚਲੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤੇਜਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਯਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲੇਤ੍
ਕ੍ਰੋਧ, ਲਾਲਚ ਆਦਿ ਦੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਆਪ ਹੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਸ੍ਥਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ । ਕੇਵਲਜ੍ਞਾਨਰੂਪੋऽਯਂ ਮਯਾ ਤੇ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਕੇਵਲ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਨਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦ੍ਵਿਵਿਧਂ ਤਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਿਣਃ । ਕੇਵਲਜ੍ਞਾਨਰੂਪੇਣ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਪਰਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਮੈਂ ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੀ ਦੋਹਰੀ ਧਿਆਨ ਵਿਧੀ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਕੇਵਲ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਯੋਗਯੁਕ੍ਤਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥਪਰਾਯਣਾਃ । ਯਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਮੁਗ੍ਧਾਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਸਰ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਕਮ੍
ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਯੋਗ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਨ, ਪਰਮ ਸੱਚ ਦੇ ਪਾਸ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੂੜ ਲੋਕ ਨਹੀਂ।
ਹਸ੍ਤਪਾਦਵਿਹੀਨਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਰਿਗਚ੍ਛਤਿ । ਸਰ੍ਵਂ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਜਂਗਮਂ ਪੁਨਃ
ਹੱਥ-ਪੈਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਡੋਲ ਤੇ ਚਲਦਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਸਾਮੁਖਵਿਹੀਨਸ੍ਤੁ ਘ੍ਰਾਤਿ ਭਕ੍ਸ਼ਤਿ ਭੂਪਤੇ । ਅਕਰ੍ਣਃ ਸ਼ृਣੁਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਨੱਕ ਤੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਸੁੰਘਦਾ ਤੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਕੰਨ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਦਾ ਗਵਾਹ।
ਅਰੂਪੋ ਰੂਪਸਂਬਦ੍ਧਃ ਪਂਚਵਰ੍ਗਵਸ਼ਂ ਗਤਃ । ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਯਃ ਪ੍ਰਾਣਃ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਸਚਰਾਚਰੈਃ
ਰੂਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ, ਪੰਜ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ; ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹੈ, ਉਹ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਜਿਹ੍ਵੋ ਵਦਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਨੁਗਂ ਤਥਾ । ਅਤ੍ਵਚਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮੇਵਾਪਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਵਿਂਦਤਿ
ਜਿਹਦੇ ਜੀਭ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਬੋਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਹਦੇ ਚਮੜੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਦਾਨਂਦੋ ਵਿਵਿਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ ਏਕਰੂਪੋ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਃ । ਨਿਰ੍ਗੁਣੋ ਨਿਰ੍ਮਮੋ ਵ੍ਯਾਪੀ ਸਗੁਣੋ ਨਿਰ੍ਮਲੋऽਨਘਃ
ਉਹ ਸਦਾ ਆਨੰਦਮਈ, ਇਕੱਲਾ, ਇਕ ਰੂਪ, ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ; ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਮਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਅਵਸ਼੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਵਸ਼੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਦਃ ਸਰ੍ਵਵਿਤ੍ਤਮਃ । ਤਸ੍ਯ ਮਾਤਾ ਨ ਚੈਵਾਸ੍ਤਿ ਸ ਵੈ ਸਰ੍ਵਮਯੋ ਵਿਭੁਃ
ਉਹ ਕਿਸੇ ਵਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਸਭ ਦਾ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਮਾਂ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਮਯਂ ਧ੍ਯਾਨਂ ਯਸ਼੍ਚ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਯਨਨ੍ਯਧੀਃ । ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਮਮੂਰ੍ਤ੍ਤਮਮृਤੋਪਮਮ੍
ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ ਇਸ ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਰਵੋਚ, ਰੂਪ ਰਹਿਤ, ਅਮਰ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਤੁ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਮਹਾਮਤੇ । ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਾਕਾਰਂ ਤੁ ਸਾਕਾਰਂ ਨਿਰਾਕਾਰਂ ਨਿਰਾਮਯਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੂਜਾ ਧਿਆਨ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣੋ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨਵਾਨ; ਇਹ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ, ਪਰ ਰੂਪ ਰਹਿਤ ਤੇ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਂ ਸਰ੍ਵਮਤੁਲਂ ਵਾਸਿਤਂ ਯਸ੍ਯ ਵਾਸਨਾਤ੍ । ਸ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਨृਪਨਂਦਨ
ਸਾਰੀ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਉਸ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਰਚੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍षਮਾਣਸ੍ਯ ਮੇਘਸ੍ਯ ਯਦ੍ਭਾਸਾ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਭਵੇਤ੍ । ਸੂਰ੍ਯਤੇਜਃਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਬੱਦਲ ਦੀ ਚਮਕ ਉਸ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਹੈ; ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਸ਼ੋਭਤੇ ਸ਼ਂਖੋ ਹੇਮਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਃ । ਕੌਮੋਦਕੀ ਗਦਾ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਸੁਰਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸਾਂਖ (ਸ਼ੰਖ) ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਕੌਮੋਦਕੀ ਗਦਾ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਹੈ।
ਵਾਮੇ ਚ ਸ਼ੋਭਤੇ ਵੀਰ ਹਸ੍ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਮਹਾਪਦ੍ਮਂ ਸੁਗਂਧਾਢ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਹਸ੍ਤਗਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ, ਸੁਗੰਧ ਭਰਿਆ ਕਮਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਮਲ ਹੈ।
ਸ਼ੋਭਮਾਨਂ ਸਦੈਵਾਸ੍ਤੇ ਸਾਯੁਧਂ ਕਮਲਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ । ਕਂਬੁਗ੍ਰੀਵਂ ਸੁਵृਤ੍ਤਾਸ੍ਯਂ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਨਿਭੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕਦਾ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਕਮਲ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲਾ ਖੜਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਸਾਂਖ (ਸ਼ੰਖ) ਵਰਗੀ, ਚਿਹਰਾ ਸੁੰਦਰ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ।
ਰਾਜਮਾਨਂ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਦਸ਼ਨੈਃ ਕੁਂਦਸਂਨਿਭੈਃ । ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਅਧਰੋ ਵਿਦ੍ਰੁਮਾਕृਤਿਃ
ਮਹਾਨ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਜਿਸਦੇ ਦੰਦ ਚੰਨਣ ਦੀ ਕਲੀ ਵਰਗੇ ਹਨ; ਗੁਡਾਕੇਸ਼, ਜਿਸਦਾ ਹੇਠਲਾ ਹੋਠ ਲਾਲ ਮਣੀ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਸ਼ੋਭਤੇ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕਿਰੀਟੇਨਾਪਿ ਭਾਸ੍ਵਤਾ । ਵਿਸ਼ਾਲੇਨਾਪਿ ਰੂਪੇਣ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਤੁ ਸੁਵਕ੍ਸ਼ਸਾ
ਪੁੰਡਰੀਕਾਕਸ਼ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਰੌਸ਼ਨ ਮਕੁਟ ਨਾਲ; ਕੇਸ਼ਵ, ਚੌੜਾ ਰੂਪ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਛਾਤੀ ਵਾਲਾ, ਸੋਭਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕੌਸ੍ਤੁਭੇਨਾਂਕਿਤੇਨੈਵ ਰਾਜਮਾਨੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਸੂਰ੍ਯਤੇਜਃਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ ਕੁਂਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਭਾਤਿ ਚ
ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਤ ਜਨਾਰਦਨ ਮਹਾਨ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਵਰਗਾ, ਉਹ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਹਰਿਃ ਕੇਯੂਰਕਂਕਣੈਰ੍ਹਾਰੈਰ੍ਮੌਕ੍ਤਿਕੈਰ੍ऋਕ੍ਸ਼ਸਨ੍ਨਿਭੈਃ
ਹਰੀ ਕੇਯੂਰ, ਕੰਗਣ, ਹਾਰ ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਪੁषਾ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਸ੍ਤੁ ਵਿਜਯੋ ਜਯਤਾਂ ਵਰਃ । ਭ੍ਰਾਜਤੇਸੋऽਪਿ ਗੋਵਿਂਦੋ ਹੇਮਵਰ੍ਣੇਨ ਵਾਸਸਾ
ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਵਿਜਯ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਗੋਵਿੰਦ ਵੀ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਮੁਦ੍ਰਿਕਾਭਿਸ੍ਤੁ ਯੁਕ੍ਤਾਭਿਰਂਗੁਲੀषੁ ਵਿਰਾਜਤੇ । ਸਰ੍ਵਾਯੁਧੈਃ ਸੁਸਂਪੂਰ੍ਣੈਰ੍ਦ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰਾਭਰਣੈਰ੍ਹਰਿਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ 'ਚ ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਹਨ; ਹਰੀ ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਦਿਵਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।