ਭਵਂਤਿ ਕੀਰ੍ਤਨੀਯਸ੍ਯ ਕਥਾਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮਲਾਃ । ਭਾਵਸਾਧ੍ਯੋਹ੍ਯਯਂ ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਯਂ ਜਾਨਾਤਿ ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ। ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਆਪ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ।
ਤਥਾਪਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਜਗਤੋ ਹਿਤਾਯ ਤਵ ਗੌਰਵਾਤ੍ । ਯਦਾਹੁਃ ਪਰਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪ੍ਰਧਾਨਪੁਰੁषਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੇ ਤੇਰੇ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਧਾਨ ਤੇ ਪੁਰਖ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਯਨ੍ਮਾਯਯਾ ਤਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਚ੍ਛਤਿ ਸੋऽਚ੍ਯੁਤਃ । ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਕਲਤ੍ਰਂ ਦੀਰ੍ਘਾਯੂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਪਵਰ੍ਗਕਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਅਚੁਤ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਰਾਜ, ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਦਦ੍ਯਾਦੀਪ੍ਸਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਪੂਜਿਤੋऽਜਿਤਃ । ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਤਤ੍ਪਰਾ ਯੇ ਹਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਉਹ ਅਜਿਤ, ਜਦੋਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਚਾਹੀਦੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਭੂਪਸਤ੍ਤਮ । ਅਹਿਂਸਾਸਤ੍ਯਮਸ੍ਤੇਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਮਕਲ੍ਪਤਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਲਈ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਵਰਤ ਦੱਸਾਂਗਾ: ਅਹਿੰਸਾ, ਸਚਾਈ, ਨਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਤੇ ਲੋਭ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣਾ।
ਏਤਾਨਿ ਮਾਨਸਾਨ੍ਯਾਹੁਰ੍ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਹਰਿਤੁष੍ਟਯੇ । ਏਕਭਕ੍ਤਂ ਤਥਾ ਨਕ੍ਤਮੁਪਵਾਸਮਯਾਚਿਤਮ੍
ਇਹ ਮਨ ਦੇ ਵਰਤ ਹਨ, ਜੋ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਕਾਗਰ ਭਗਤੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ, ਤੇ ਮੰਗ ਕੇ ਹੀ ਭੋਜਨ ਲੈਣਾ ਵੀ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਾਯਿਕਂ ਪੁਂਸਾਂ ਵ੍ਰਤਮੁਕ੍ਤਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਵੇਦਸ੍ਯਾਧ੍ਯਯਨਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਕੀਰ੍ਤਨਂ ਸਤ੍ਯਭਾषਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਰਸ਼ਵਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਕ ਵਰਤ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ: ਵੇਦ ਦਾ ਪਾਠ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ, ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣਾ।
ਅਪੈਸ਼ੁਨ੍ਯਮਿਦਂ ਰਾਜਨ੍ਵਾਚਿਕਂ ਵ੍ਰਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਚਕ੍ਰਾਯੁਧਸ੍ਯ ਨਾਮਾਨਿ ਸਦਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਕੀਰ੍ਤਯੇਤ੍
ਬੁਰਾਈ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਹੈ; ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਸ਼ੌਚਂ ਕੀਰ੍ਤਨੇ ਤਸ੍ਯ ਸ ਪਵਿਤ੍ਰਕਰੋ ਯਤਃ । ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਾਚਾਰਵਤਾ ਪੁਰੁषੇਣ ਪਰਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਰਣ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਰਾਰਾਧ੍ਯਤੇ ਪਂਥਾ ਨਾਨ੍ਯਃ ਸਂਤੋषਕਾਰਣਮ੍ । ਪਤਿਪ੍ਰਿਯਹਿਤਾਭਿਸ਼੍ਚ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਸਂਯਮੈਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ। ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੰਜਮ ਨਾਲ, ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਤੇ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵ੍ਰਤੈਰਾਰਾਧ੍ਯਤੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਦਯਾਨਿਧਿਃ । ਆਗਮੋਕ੍ਤੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ੂਦ੍ਰੈਰਪਿਪੂਜਨਮ੍
ਵਰਤਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਔਰਤਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਰਾਹ ਤੇ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕृष੍ਣਚਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਵਰਰੂਪਿਣਃ । ਤ੍ਰਯੋਵਰ੍ਣਾਸ੍ਤੁ ਵੇਦੋਕ੍ਤਮਾਰ੍ਗਾਰਾਧਨਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਚੰਦਰ, ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਵਰਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦ ਦੇ ਰਾਹ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ੂਦ੍ਰਾਦਯ ਏਵ ਸ੍ਯੁਰ੍ਨਾਮ੍ਨਾऽਰਾਧਨਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਨ ਪੂਜਨੈਰ੍ਨ ਯਜਨੈਰ੍ਨ ਵ੍ਰਤੈਰਪਿ ਮਾਧਵਃ
ਪਰ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਜਪ ਕੇ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮਾਧਵ ਰਸਮਾਂ, ਯਜਨਾਂ ਜਾਂ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤੁष੍ਯਤੇ ਕੇਵਲਂ ਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਿਯੋऽਸੌ ਸਮੁਦਾਹृਤਃ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਤੁ ਪਤਿਰੇਵ ਹਿ ਦੈਵਤਮ੍
ਉਹ ਸਿਰਫ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਭਗਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹੈ। ਪਤੀ-ਭਗਤ ਔਰਤਾਂ ਲਈ, ਪਤੀ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ।
ਸ ਤੁ ਪੂਜ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਕਰ੍ਮਭਿਃ । ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚਿਂਤਯਿਤ੍ਵਾ ਪਤਿਂ ਹृਦਿ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਸਰੀਰਕ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਚੈਵ ਭਵਤਿ ਨਾਮ੍ਨਾ ਵੈ ਦੇਵਤਾਰ੍ਚਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇऽਪ੍ਯਾਗਮਮਾਰ੍ਗੇਣ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ਵੇਦਾਨੁਕਾਰਿਣਾ
ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਨਾਮ ਜਪ ਕੇ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਸਭ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ, ਵੇਦ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮਪ੍ਯਧਿਕਾਰੋऽਸ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੋਰਾਰਾਧਨਾਦਿषੁ । ਪਤਿਪ੍ਰਿਯਰਤਾਨਾਂ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰੇषਾ ਸਨਾਤਨੀ
ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ; ਪਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀਆਂ ਲਈ, ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ।
ਸ੍ਵਕੁਲੋਚਿਤਧਰ੍ਮੇਣ ਯਦ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਹਿਤਂ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਤਤ੍ਤਦੇਵਾਚਰੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤੇਨ ਤੁष੍ਯਤਿ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਜਿਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਵਰਤ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਉਹੀ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕੇਸ਼ਵ ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਹਵਿषਾਗ੍ਨੌ ਜਲੇ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਹृਦਯੇ ਹਰਿਮ੍ । ਯਜਂਤਿ ਸੂਰਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਪੇਨ ਰਵਿਮਂਡਲੇ
ਸੁਰਜਨ ਹਰਿ ਦੀ ਸਦਾ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ — ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ, ਪਾਣੀ, ਫੁੱਲ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਕਰ ਵਿੱਚ ਜਪ ਨਾਲ।
ਅਹਿਂਸਾ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪੁष੍ਪਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਕਰਣਗ੍ਰਹਃ । ਤृਤੀਯਕਂ ਭੂਤਦਯਾ ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਕ੍ਸ਼ਾਂਤਿਰੇਵ ਚ
ਪਹਿਲਾ ਫੁੱਲ ਹੈ ਅਹਿੰਸਾ, ਦੂਜਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਸੰਯਮ, ਤੀਜਾ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ, ਚੌਥਾ ਧੀਰਜ।
ਸ਼ਮਸ੍ਤੁ ਪਂਚਮਂ ਪੁष੍ਪਂ ਦਮਃ षष੍ਠਂ ਚ ਸਪ੍ਤਮਮ੍ । ਧ੍ਯਾਨਂ ਸਤ੍ਯਂ ਚਾष੍ਟਮਂ ਚ ਹ੍ਯੇਤੈਸ੍ਤੁष੍ਯਤਿ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਪੰਜਵਾਂ ਫੁੱਲ ਹੈ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਛੇਵਾਂ ਸੰਯਮ, ਸੱਤਵਾਂ ਧਿਆਨ, ਅਠਵਾਂ ਸਚ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਏਤੈਰੇਵਾष੍ਟਭਿਃ ਪੁष੍ਪੈਸ੍ਤੁष੍ਯਤ੍ਯੇਵਾਰ੍ਚਿਤੋ ਹਰਿਃ । ਪੁष੍ਪਾਂਤਰਾਣਿ ਸਂਤ੍ਯੇਵ ਬਾਹ੍ਯਾਨਿ ਮਨੁਜੋਤ੍ਤਮ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਠ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਹਰਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਫੁੱਲ ਵੀ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਬਾਹਰਲੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕृਤਾਨਿ ਯੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੂਜਿਤਃ ਪਰਿਤੁष੍ਯਤਿ । ਵਾਰੁਣਂ ਸਲਿਲਂ ਪੁष੍ਪਂ ਸੌਮ੍ਯਂ ਘृਤਪਯੋਦਧਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਵਾਰੁਣ ਪਾਣੀ, ਫੁੱਲ, ਮਿੱਠਾ ਘੀ ਤੇ ਦੁਧ-ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਭੋਗ।
ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਂ ਤਥਾਨ੍ਨਾਦਿ ਆਗ੍ਨੇਯਂ ਧੂਪਦੀਪਕਮ੍ । ਫਲਪੁष੍ਪਾਦਿਕਂ ਚੈਵ ਵਾਨਸ੍ਪਤ੍ਯਂ ਤੁ ਪਂਚਮਮ੍
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਭੋਗ, ਅਨ, ਅੱਗ ਦੇ ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ, ਫਲ-ਫੁੱਲ, ਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਰੁੱਖ-ਬੂਟਿਆਂ ਤੋਂ।
ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਕੁਸ਼ਮੂਲਾਦ੍ਯਂ ਵਾਯਵ੍ਯਂ ਗਂਧਚਂਦਨਮ੍ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਖ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਪੁष੍ਪਂ ਚ ਵਾਦ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਪਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਧਰਤੀ ਦੇ ਭੋਗ, ਕੁਸ਼ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਚੰਦਨ ਦੀ ਮਹਕ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਲਈ ਸ਼ਰਧਾ-ਫੁੱਲ, ਤੇ ਵਾਜਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪੈਰ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਭਿਸ੍ਤੁਪੂਜਿਤਃ ਪੁष੍ਪੈਰਪਿ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ । ਸੂਰ੍ਯੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋਗਾਵੋ ਵੈष੍ਣਵਃ ਖਂ ਮਰੁਜ੍ਜਲਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਾਂ, ਵੈਸ਼ਨਵ, ਅਕਾਸ਼, ਹਵਾ ਤੇ ਪਾਣੀ।
ਭੂਰਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਪੂਜਾਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਵਾ ਹਰੇਃ । ਸੂਰ੍ਯ੍ਯੇ ਤੁ ਮਂਤ੍ਰਜਾਪ੍ਯੇਨ ਹਵਿषਾਗ੍ਨੌ ਯਜੇਤ੍ਤਤਃ
ਧਰਤੀ, ਆਤਮਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਹਰਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਸਥਾਨ ਹਨ; ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਮੰਤਰ ਜਪ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ।
ਆਤਿਥ੍ਯੇਨ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਾਗ੍ਰ੍ਯੇ ਗੋषੁ ਗ੍ਰਾਸਰਸਾਦਿਨਾ । ਵੈष੍ਣਵੇ ਬਂਧੁਸਤ੍ਕृਤ੍ਯਾ ਹृਦਯੇ ਧ੍ਯਾਨਨਿष੍ਠਯਾ
ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਅਤਿਥਿ-ਸੇਵਾ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਖੁਰਾਕ ਦੇਣ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਵਿਚ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ, ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਨਾਲ।
ਵਾਯੌ ਮੁਖ੍ਯਧਿਯਾ ਤੋਯੇ ਦ੍ਰਵ੍ਯੈਸ੍ਤੋਯਪੁਰਸ੍ਕृਤੈਃ । ਸ੍ਥਂਡਿਲੇ ਮਂਤ੍ਰਹृਦਯੈਰ੍ਭੋਗੈਰਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਿ
ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ-ਪੂਰਵਕ ਭੋਗ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੰਤਰ-ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੇ ਭੋਗ ਨਾਲ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਸਮਤ੍ਵੇਨਾਰ੍ਚਯੇਦ੍ਵਿਭੁਮ੍ । ਧਿष੍ਣ੍ਯੇष੍ਵੇਤੇषੁ ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਂਬੁਜੈਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਤਰ-ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਤਾ ਨਾਲ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪੂਜਾ-ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਵਾਲਾ ਰੂਪ।