ਛਾਯੇਵ ਕਰ੍ਮਸਚਿਵਾਃ ਸਾਧਵੋ ਦੀਨਵਤ੍ਸਲਾਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਭਗਵਨ੍ਮਹ੍ਯਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਧਰ੍ਮਮਾਦਿਸ਼
ਸਾਧੂ, ਜੋ ਦਿਨਿਆਂ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਛਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਵੈਸ਼ਨਵ ਧਰਮ ਸਿਖਾ।
ਯਸ੍ਯੋਪਦੇਸ਼ਦਾਨੇਨ ਲਭਤੇ ਵੇਦਜਂ ਫਲਮ੍ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਸਾਧੁ ਪृष੍ਟਂ ਮਹੀਪਾਲ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਮਤਾ ਤ੍ਵਯਾ
ਜਿਸ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਵੇਦ ਤੋਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਚੰਗਾ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ।
ਜਾਨਤਾ ਪਰਮਂ ਧਰ੍ਮਮੇਕਂ ਮਾਧਵਸੇਵਨਮ੍ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਰਾਧਿਤੇ ਵਿष੍ਣੌ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਰਾਧਿਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਉੱਚਾ ਧਰਮ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਮਾਧਵ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੈ, ਜਾਣ ਕੇ; ਜਦ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁष੍ਟੇ ਚਰਾਚਰਂ ਤੁष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯੇ ਹਰੌ । ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਮਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਹਤਿਃ
ਜਦ ਹਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਰਾਜੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਸਭ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਨਾਸ਼ਮਾਯਾਤਿ ਸ ਸੇਵ੍ਯੋ ਹਰਿਰੇਵ ਹਿ । ਕੋऽਨੁ ਰਾਜਨ੍ਨਿਂਦ੍ਰਿਯਵਾਨ੍ਮੁਕੁਂਦਚਰਣਾਂਬੁਜਮ੍
ਉਸੇ ਪਲ ਉਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹਰੀ ਹੀ ਸੇਵਨਯੋਗ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਕੌਣ, ਜਿਸਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਹਨ, ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ?
ਨ ਭਜੇਤ੍ਸਰ੍ਵਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਰੁਪਾਸ੍ਯਮृषਿਦੈਵਤੈਃ । ਸ਼੍ਰੁਤੋऽਨੁ ਪਠਿਤੋ ਧ੍ਯਾਤ ਆਦृਤਸ਼੍ਚਾਨੁਮੋਦਿਤਃ
ਉਹ ਸਭ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹੈ—even ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੱਚਾ ਧਰਮ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—even ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਜਗਤ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ।
ਸਦ੍ਯਃ ਪੁਨਾਤਿ ਸਦ੍ਧਰ੍ਮੋ ਵੀਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਦ੍ਰੁਹੋऽਪਿ ਹਿ । ਯੋਯਂ ਕਾਰਣਕਾਰ੍ਯਾਦਿ ਕਾਰਣਸ੍ਯਾਪਿ ਕਾਰਣਮ੍
ਸੱਚਾ ਧਰਮ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—even ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ। ਇਹੀ ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਰਚਨਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ।
ਅਨਨ੍ਯਕਾਰਣਂ ਯੋਗੀ ਜਗਜ੍ਜੀਵੋ ਜਗਨ੍ਮਯਃ । ਅਣੁਰ੍ਬृਹਤ੍ਕृਸ਼ਃ ਸ੍ਥੂਲੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣੋ ਗੁਣਭृਨ੍ਮਹਾਨ੍
ਉਹ ਜੋਗੀ, ਇਕੱਲਾ ਕਾਰਨ, ਜਗਤ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਸੁੱਖਮ ਤੇ ਵੱਡਾ, ਛੋਟਾ ਤੇ ਮੋਟਾ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਪਰ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਧਾਰਕ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਹੈ।
ਅਜੋ ਜਨ੍ਮਲਯਾਤੀਤੋ ਧ੍ਯਾਤਵ੍ਯਃ ਸ ਹਰਿਃ ਸਦਾ । ਸਮ੍ਯਗੇਤਦ੍ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਭਵਤਾ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਉਹ ਅਜਨਮਾ, ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਹਰੀ ਸਦਾ ਧਿਆਨਯੋਗ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇਰਾ ਨਿਸਚਾ ਸਹੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਪृਚ੍ਛਸੇ ਭਾਗਵਤਾਨ੍ਧਰ੍ਮਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਭਾਵਨਾਨ੍ । ਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਸਤਾਮਾਤ੍ਮਮਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿ ਰਸਾਯਨਾਃ
ਤੂੰ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਧਰਮ, ਜੋ ਜਗਤ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ, ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ। ਇਹ ਚੰਗਿਆਂ ਲਈ ਮਨ ਤੇ ਦਿਲ ਦਾ ਰਸਾਇਣ ਹਨ।
ਭਵਂਤਿ ਕੀਰ੍ਤਨੀਯਸ੍ਯ ਕਥਾਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮਲਾਃ । ਭਾਵਸਾਧ੍ਯੋਹ੍ਯਯਂ ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਯਂ ਜਾਨਾਤਿ ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ। ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਆਪ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ।
ਤਥਾਪਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਜਗਤੋ ਹਿਤਾਯ ਤਵ ਗੌਰਵਾਤ੍ । ਯਦਾਹੁਃ ਪਰਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪ੍ਰਧਾਨਪੁਰੁषਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੇ ਤੇਰੇ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਧਾਨ ਤੇ ਪੁਰਖ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਯਨ੍ਮਾਯਯਾ ਤਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਚ੍ਛਤਿ ਸੋऽਚ੍ਯੁਤਃ । ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਕਲਤ੍ਰਂ ਦੀਰ੍ਘਾਯੂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਪਵਰ੍ਗਕਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਅਚੁਤ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਰਾਜ, ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਦਦ੍ਯਾਦੀਪ੍ਸਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਪੂਜਿਤੋऽਜਿਤਃ । ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਤਤ੍ਪਰਾ ਯੇ ਹਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਉਹ ਅਜਿਤ, ਜਦੋਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਚਾਹੀਦੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਭੂਪਸਤ੍ਤਮ । ਅਹਿਂਸਾਸਤ੍ਯਮਸ੍ਤੇਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਮਕਲ੍ਪਤਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਲਈ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਵਰਤ ਦੱਸਾਂਗਾ: ਅਹਿੰਸਾ, ਸਚਾਈ, ਨਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਤੇ ਲੋਭ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣਾ।
ਏਤਾਨਿ ਮਾਨਸਾਨ੍ਯਾਹੁਰ੍ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਹਰਿਤੁष੍ਟਯੇ । ਏਕਭਕ੍ਤਂ ਤਥਾ ਨਕ੍ਤਮੁਪਵਾਸਮਯਾਚਿਤਮ੍
ਇਹ ਮਨ ਦੇ ਵਰਤ ਹਨ, ਜੋ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਕਾਗਰ ਭਗਤੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ, ਤੇ ਮੰਗ ਕੇ ਹੀ ਭੋਜਨ ਲੈਣਾ ਵੀ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਾਯਿਕਂ ਪੁਂਸਾਂ ਵ੍ਰਤਮੁਕ੍ਤਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਵੇਦਸ੍ਯਾਧ੍ਯਯਨਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਕੀਰ੍ਤਨਂ ਸਤ੍ਯਭਾषਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਰਸ਼ਵਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਕ ਵਰਤ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ: ਵੇਦ ਦਾ ਪਾਠ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ, ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣਾ।
ਅਪੈਸ਼ੁਨ੍ਯਮਿਦਂ ਰਾਜਨ੍ਵਾਚਿਕਂ ਵ੍ਰਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਚਕ੍ਰਾਯੁਧਸ੍ਯ ਨਾਮਾਨਿ ਸਦਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਕੀਰ੍ਤਯੇਤ੍
ਬੁਰਾਈ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਹੈ; ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਸ਼ੌਚਂ ਕੀਰ੍ਤਨੇ ਤਸ੍ਯ ਸ ਪਵਿਤ੍ਰਕਰੋ ਯਤਃ । ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਾਚਾਰਵਤਾ ਪੁਰੁषੇਣ ਪਰਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਰਣ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਰਾਰਾਧ੍ਯਤੇ ਪਂਥਾ ਨਾਨ੍ਯਃ ਸਂਤੋषਕਾਰਣਮ੍ । ਪਤਿਪ੍ਰਿਯਹਿਤਾਭਿਸ਼੍ਚ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਸਂਯਮੈਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ। ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੰਜਮ ਨਾਲ, ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਤੇ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵ੍ਰਤੈਰਾਰਾਧ੍ਯਤੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਦਯਾਨਿਧਿਃ । ਆਗਮੋਕ੍ਤੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ੂਦ੍ਰੈਰਪਿਪੂਜਨਮ੍
ਵਰਤਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਔਰਤਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਰਾਹ ਤੇ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕृष੍ਣਚਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਵਰਰੂਪਿਣਃ । ਤ੍ਰਯੋਵਰ੍ਣਾਸ੍ਤੁ ਵੇਦੋਕ੍ਤਮਾਰ੍ਗਾਰਾਧਨਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਚੰਦਰ, ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਵਰਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦ ਦੇ ਰਾਹ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ੂਦ੍ਰਾਦਯ ਏਵ ਸ੍ਯੁਰ੍ਨਾਮ੍ਨਾऽਰਾਧਨਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਨ ਪੂਜਨੈਰ੍ਨ ਯਜਨੈਰ੍ਨ ਵ੍ਰਤੈਰਪਿ ਮਾਧਵਃ
ਪਰ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਜਪ ਕੇ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮਾਧਵ ਰਸਮਾਂ, ਯਜਨਾਂ ਜਾਂ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤੁष੍ਯਤੇ ਕੇਵਲਂ ਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਿਯੋऽਸੌ ਸਮੁਦਾਹृਤਃ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਤੁ ਪਤਿਰੇਵ ਹਿ ਦੈਵਤਮ੍
ਉਹ ਸਿਰਫ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਭਗਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹੈ। ਪਤੀ-ਭਗਤ ਔਰਤਾਂ ਲਈ, ਪਤੀ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ।
ਸ ਤੁ ਪੂਜ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਕਰ੍ਮਭਿਃ । ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚਿਂਤਯਿਤ੍ਵਾ ਪਤਿਂ ਹृਦਿ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਸਰੀਰਕ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਚੈਵ ਭਵਤਿ ਨਾਮ੍ਨਾ ਵੈ ਦੇਵਤਾਰ੍ਚਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇऽਪ੍ਯਾਗਮਮਾਰ੍ਗੇਣ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ਵੇਦਾਨੁਕਾਰਿਣਾ
ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਨਾਮ ਜਪ ਕੇ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਸਭ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ, ਵੇਦ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮਪ੍ਯਧਿਕਾਰੋऽਸ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੋਰਾਰਾਧਨਾਦਿषੁ । ਪਤਿਪ੍ਰਿਯਰਤਾਨਾਂ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰੇषਾ ਸਨਾਤਨੀ
ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ; ਪਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀਆਂ ਲਈ, ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ।
ਸ੍ਵਕੁਲੋਚਿਤਧਰ੍ਮੇਣ ਯਦ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਹਿਤਂ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਤਤ੍ਤਦੇਵਾਚਰੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤੇਨ ਤੁष੍ਯਤਿ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਜਿਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਵਰਤ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਉਹੀ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕੇਸ਼ਵ ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਹਵਿषਾਗ੍ਨੌ ਜਲੇ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਹृਦਯੇ ਹਰਿਮ੍ । ਯਜਂਤਿ ਸੂਰਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਪੇਨ ਰਵਿਮਂਡਲੇ
ਸੁਰਜਨ ਹਰਿ ਦੀ ਸਦਾ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ — ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ, ਪਾਣੀ, ਫੁੱਲ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਕਰ ਵਿੱਚ ਜਪ ਨਾਲ।
ਅਹਿਂਸਾ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪੁष੍ਪਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਕਰਣਗ੍ਰਹਃ । ਤृਤੀਯਕਂ ਭੂਤਦਯਾ ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਕ੍ਸ਼ਾਂਤਿਰੇਵ ਚ
ਪਹਿਲਾ ਫੁੱਲ ਹੈ ਅਹਿੰਸਾ, ਦੂਜਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਸੰਯਮ, ਤੀਜਾ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ, ਚੌਥਾ ਧੀਰਜ।