ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜਂਤੂਨਾਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਪਰਂ ਮੁਨੇ । ਯਦ੍ਭ੍ਰੂਨਰ੍ਤਨਵਰ੍ਤਿਨ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੂਯਂਤੇ ਸਿਦ੍ਧਯੋऽਖਿਲਾਃ
ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਭ੍ਰੂ-ਨਾਚ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਸੁਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਥਮਾਰਾਧ੍ਯਤੇਸੋऽਯਂ ਕੇਸ਼ਵਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਨਾਸ਼ਨਃ । ਉਪਾਸ੍ਯਤੇ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਕਥਂ ਨਾਰਾਯਣੋ ਨਰੈਃ
ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ?
ਪ੍ਰੀਤਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਮੇਤਨ੍ਮੇ ਹਿਤਾਯ ਜਗਤੋ ਵਦ । ਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਿਯੋऽਸੌ ਭਗਵਾਨ੍ਕਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ
ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਦੱਸ। ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਕਥਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਭਵੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਃ ਸਰ੍ਵੈਰਾਰਾਧ੍ਯਤੇ ਕਥਮ੍ । ਵੈष੍ਣਵੋਸਿ ਹਰੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯੋऽਸਿ ਪਰਮਾਰ੍ਥਵਿਤ੍
ਉਸ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਕਿਵੇਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਤੂੰ ਹਰੀ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ।
ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦੁਤ੍ਤਮ । ਸ਼੍ਰੋਤਾਰਮਥ ਵਕ੍ਤਾਰਂ ਪ੍ਰष੍ਟਾਰਂ ਪੁਰੁषਂ ਹਰੇਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੈਂ, ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਃ ਪੁਨਾਤਿ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਤਦਂਘ੍ਰਿਸਲਿਲਂ ਯਥਾ । ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭੋ ਮਾਨੁषੋ ਦੇਹੋ ਦੇਹਿਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣਭਂਗੁਰਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਸਵਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ। ਮਨੁੱਖਾ ਸਰੀਰ ਵਿਰਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਮਨ੍ਯੇ ਵੈਕੁਂਠਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਸਂਸਾਰੇਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਧੋऽਪਿ ਸਤ੍ਸਂਗਃ ਸ਼ੇਵਧਿਰ੍ਨृਣਾਮ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਵਿਰਲਾ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਚੰਗਿਆਂ ਦਾ ਸੰਗ—even ਅੱਧ ਪਲ ਲਈ—ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਖਜਾਨਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਾਦਵਾਪ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ । ਭਗਵਨ੍ਭਵਤੋ ਯਾਤ੍ਰਾ ਸ੍ਵਸ੍ਤਯੇ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਉਸ ਸੰਗ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਚਾਰ ਲਕੜਾਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਗਵਾਨ, ਤੇਰੀ ਹਾਜਰੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ।
ਬਾਲਾਨਾਂ ਤੁ ਯਥਾ ਪਿਤ੍ਰੋਰੁਤ੍ਤਮਸ਼੍ਲੋਕਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਭੂਤਾਨਾਂ ਦੇਵਚਰਿਤਂ ਦੁਃਖਾਯ ਚ ਸੁਖਾਯ ਚ
ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਪੇ ਉੱਤਮ ਸ਼ਲੋਕ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਖਾਯੈਵ ਹਿ ਸਾਧੂਨਾਂ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਾਮਚ੍ਯੁਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਭਜਂਤਿ ਯੇ ਯਥਾ ਦੇਵਾਨ੍ਦੇਵਾ ਅਪਿ ਤਥੈਵ ਤਾਨ੍
ਪਰ ਸਾਧੂਆਂ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਚਲ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਿਆਂ ਲਈ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਖ ਹੀ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।
ਛਾਯੇਵ ਕਰ੍ਮਸਚਿਵਾਃ ਸਾਧਵੋ ਦੀਨਵਤ੍ਸਲਾਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਭਗਵਨ੍ਮਹ੍ਯਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਧਰ੍ਮਮਾਦਿਸ਼
ਸਾਧੂ, ਜੋ ਦਿਨਿਆਂ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਛਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਵੈਸ਼ਨਵ ਧਰਮ ਸਿਖਾ।
ਯਸ੍ਯੋਪਦੇਸ਼ਦਾਨੇਨ ਲਭਤੇ ਵੇਦਜਂ ਫਲਮ੍ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਸਾਧੁ ਪृष੍ਟਂ ਮਹੀਪਾਲ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਮਤਾ ਤ੍ਵਯਾ
ਜਿਸ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਵੇਦ ਤੋਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਚੰਗਾ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ।
ਜਾਨਤਾ ਪਰਮਂ ਧਰ੍ਮਮੇਕਂ ਮਾਧਵਸੇਵਨਮ੍ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਰਾਧਿਤੇ ਵਿष੍ਣੌ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਰਾਧਿਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਉੱਚਾ ਧਰਮ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਮਾਧਵ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੈ, ਜਾਣ ਕੇ; ਜਦ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁष੍ਟੇ ਚਰਾਚਰਂ ਤੁष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯੇ ਹਰੌ । ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਮਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਹਤਿਃ
ਜਦ ਹਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਰਾਜੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਸਭ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਨਾਸ਼ਮਾਯਾਤਿ ਸ ਸੇਵ੍ਯੋ ਹਰਿਰੇਵ ਹਿ । ਕੋऽਨੁ ਰਾਜਨ੍ਨਿਂਦ੍ਰਿਯਵਾਨ੍ਮੁਕੁਂਦਚਰਣਾਂਬੁਜਮ੍
ਉਸੇ ਪਲ ਉਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹਰੀ ਹੀ ਸੇਵਨਯੋਗ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਕੌਣ, ਜਿਸਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਹਨ, ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ?
ਨ ਭਜੇਤ੍ਸਰ੍ਵਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਰੁਪਾਸ੍ਯਮृषਿਦੈਵਤੈਃ । ਸ਼੍ਰੁਤੋऽਨੁ ਪਠਿਤੋ ਧ੍ਯਾਤ ਆਦृਤਸ਼੍ਚਾਨੁਮੋਦਿਤਃ
ਉਹ ਸਭ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹੈ—even ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੱਚਾ ਧਰਮ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—even ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਜਗਤ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ।
ਸਦ੍ਯਃ ਪੁਨਾਤਿ ਸਦ੍ਧਰ੍ਮੋ ਵੀਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਦ੍ਰੁਹੋऽਪਿ ਹਿ । ਯੋਯਂ ਕਾਰਣਕਾਰ੍ਯਾਦਿ ਕਾਰਣਸ੍ਯਾਪਿ ਕਾਰਣਮ੍
ਸੱਚਾ ਧਰਮ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—even ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ। ਇਹੀ ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਰਚਨਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ।
ਅਨਨ੍ਯਕਾਰਣਂ ਯੋਗੀ ਜਗਜ੍ਜੀਵੋ ਜਗਨ੍ਮਯਃ । ਅਣੁਰ੍ਬृਹਤ੍ਕृਸ਼ਃ ਸ੍ਥੂਲੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣੋ ਗੁਣਭृਨ੍ਮਹਾਨ੍
ਉਹ ਜੋਗੀ, ਇਕੱਲਾ ਕਾਰਨ, ਜਗਤ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਸੁੱਖਮ ਤੇ ਵੱਡਾ, ਛੋਟਾ ਤੇ ਮੋਟਾ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਪਰ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਧਾਰਕ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਹੈ।
ਅਜੋ ਜਨ੍ਮਲਯਾਤੀਤੋ ਧ੍ਯਾਤਵ੍ਯਃ ਸ ਹਰਿਃ ਸਦਾ । ਸਮ੍ਯਗੇਤਦ੍ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਭਵਤਾ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਉਹ ਅਜਨਮਾ, ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਹਰੀ ਸਦਾ ਧਿਆਨਯੋਗ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇਰਾ ਨਿਸਚਾ ਸਹੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਪृਚ੍ਛਸੇ ਭਾਗਵਤਾਨ੍ਧਰ੍ਮਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਭਾਵਨਾਨ੍ । ਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਸਤਾਮਾਤ੍ਮਮਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿ ਰਸਾਯਨਾਃ
ਤੂੰ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਧਰਮ, ਜੋ ਜਗਤ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ, ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ। ਇਹ ਚੰਗਿਆਂ ਲਈ ਮਨ ਤੇ ਦਿਲ ਦਾ ਰਸਾਇਣ ਹਨ।
ਭਵਂਤਿ ਕੀਰ੍ਤਨੀਯਸ੍ਯ ਕਥਾਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮਲਾਃ । ਭਾਵਸਾਧ੍ਯੋਹ੍ਯਯਂ ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਯਂ ਜਾਨਾਤਿ ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ। ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਆਪ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ।
ਤਥਾਪਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਜਗਤੋ ਹਿਤਾਯ ਤਵ ਗੌਰਵਾਤ੍ । ਯਦਾਹੁਃ ਪਰਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪ੍ਰਧਾਨਪੁਰੁषਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੇ ਤੇਰੇ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਧਾਨ ਤੇ ਪੁਰਖ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਯਨ੍ਮਾਯਯਾ ਤਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਚ੍ਛਤਿ ਸੋऽਚ੍ਯੁਤਃ । ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਕਲਤ੍ਰਂ ਦੀਰ੍ਘਾਯੂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਪਵਰ੍ਗਕਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਅਚੁਤ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਰਾਜ, ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਦਦ੍ਯਾਦੀਪ੍ਸਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਪੂਜਿਤੋऽਜਿਤਃ । ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਤਤ੍ਪਰਾ ਯੇ ਹਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਉਹ ਅਜਿਤ, ਜਦੋਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਚਾਹੀਦੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਭੂਪਸਤ੍ਤਮ । ਅਹਿਂਸਾਸਤ੍ਯਮਸ੍ਤੇਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਮਕਲ੍ਪਤਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਲਈ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਵਰਤ ਦੱਸਾਂਗਾ: ਅਹਿੰਸਾ, ਸਚਾਈ, ਨਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਤੇ ਲੋਭ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣਾ।
ਏਤਾਨਿ ਮਾਨਸਾਨ੍ਯਾਹੁਰ੍ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਹਰਿਤੁष੍ਟਯੇ । ਏਕਭਕ੍ਤਂ ਤਥਾ ਨਕ੍ਤਮੁਪਵਾਸਮਯਾਚਿਤਮ੍
ਇਹ ਮਨ ਦੇ ਵਰਤ ਹਨ, ਜੋ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਕਾਗਰ ਭਗਤੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ, ਤੇ ਮੰਗ ਕੇ ਹੀ ਭੋਜਨ ਲੈਣਾ ਵੀ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਾਯਿਕਂ ਪੁਂਸਾਂ ਵ੍ਰਤਮੁਕ੍ਤਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਵੇਦਸ੍ਯਾਧ੍ਯਯਨਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਕੀਰ੍ਤਨਂ ਸਤ੍ਯਭਾषਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਰਸ਼ਵਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਕ ਵਰਤ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ: ਵੇਦ ਦਾ ਪਾਠ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ, ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣਾ।
ਅਪੈਸ਼ੁਨ੍ਯਮਿਦਂ ਰਾਜਨ੍ਵਾਚਿਕਂ ਵ੍ਰਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਚਕ੍ਰਾਯੁਧਸ੍ਯ ਨਾਮਾਨਿ ਸਦਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਕੀਰ੍ਤਯੇਤ੍
ਬੁਰਾਈ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਹੈ; ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਸ਼ੌਚਂ ਕੀਰ੍ਤਨੇ ਤਸ੍ਯ ਸ ਪਵਿਤ੍ਰਕਰੋ ਯਤਃ । ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਾਚਾਰਵਤਾ ਪੁਰੁषੇਣ ਪਰਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਰਣ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਰਾਰਾਧ੍ਯਤੇ ਪਂਥਾ ਨਾਨ੍ਯਃ ਸਂਤੋषਕਾਰਣਮ੍ । ਪਤਿਪ੍ਰਿਯਹਿਤਾਭਿਸ਼੍ਚ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਸਂਯਮੈਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ। ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੰਜਮ ਨਾਲ, ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਤੇ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।