ਤਦਯਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣੀਭੂਤਬੀਜਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾ ਵਜ੍ਰਸਨ੍ਨਿਭਾ ਮਹਾਕਾਸ਼ਾਃ ਸਂਬਭੂਵੁਃ
ਉਸ ਪੀਸੇ ਹੋਏ ਲੋਹੇ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਤੋਂ, ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਕੜੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਕਾਸ ਉੱਗ ਆਏ।
ਤਤ੍ਰ ਤਂ ਮੁਸਲਾਵਸ਼ਿष੍ਟਂ ਕਨਿष੍ਠਾਂਗੁਲਿਮਾਤ੍ਰਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਜਗ੍ਰਾਸ ਤਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਨਿषਾਦੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਦੁਦਰਸ੍ਥਂ ਮੁਸ਼ਲਖਣ੍ਡਮਾਦਾਯ ਬਾਣਾਗ੍ਰੇ ਫਲਕਮਕਰੋਤ੍
ਉਥੇ, ਗਦਾ ਦਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਛੋਟਾ ਟੁਕੜਾ ਇੱਕ ਮੱਛੀ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਿਆ; ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਉਹ ਮੱਛੀ ਫੜੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚੋਂ ਲੋਹਾ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਕੱਢ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਤੀਰ ਦਾ ਫਲ ਬਣਾਇਆ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਯਾਦਵਾ ਰਾਮਕृष੍ਣਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਦਯੋ ਮਘਵਤਾ ਪ੍ਰੇषਿਤਾਂ ਵਾਰੁਣੀਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਮਤ੍ਤਾ ਬਭੂਵੁਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ—ਰਾਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਤੇ ਹੋਰ—ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀ ਹੋਈ ਵਾਰੁਣੀ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਕੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹੋ ਗਏ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਵੀਰਣਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਬਹੂਨ੍ਯਾਕ੍ਰੋਸ਼ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਵਦਂਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਚ ਗਤਾਃ
ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੀਆਂ ਕੱਢਣ ਲੱਗੇ, ਕਈ ਤਿੱਖੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿ ਕੇ ਲੜ ਪਏ ਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਤੁ ਯੁਦ੍ਧਸ਼੍ਰਾਂਤਃ ਕਲ੍ਪਤਰੁਚ੍ਛਾਯਾਯਾਂ ਸ਼ਯਨਂ ਚਕਾਰ ਸ ਨਿषਾਦੋ ਧਨੁਰ੍ਬਾਣਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਖੇਟਕਵृਤ੍ਤਿਂ ਜਗਾਮ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੰਗ ਤੋਂ ਥੱਕ ਕੇ ਕਲਪਵ੍ਰਖ਼ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਲੇਟ ਗਿਆ; ਇਸ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰਾਖੀ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਏਵਂ ਨਿਃਸ਼ੇषਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਜੀਵਿਤਾ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਾਨ੍ਸ੍ਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨ੍ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਦਿਵਿਆ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਮੁਸ਼ਲੇਨ ਸਂਹृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਯਮੇਕੋ ਦੇਵੋ ਬਹੁਗੁਲ੍ਮਸਮਾਕੀਰ੍ਣਮਹਾਦ੍ਰੁਮਛਾਯਾਯਾਂ ਸੁਪ੍ਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਵ੍ਯੂਹਗਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਾਤ੍ਮਕਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚਿਂਤਯਞ੍ਜਾਨੂਪਰਿਪਦਂ ਨਿਧਾਯਾਤ੍ਮਨੋ ਮਾਨੁषਂਵਪੁਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਨੁਨਿषਸਾਦ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੁਸ਼ਲ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਕੇ, ਇਕੱਲਾ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਕਈ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਵੱਡੇ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਤਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ—ਵਾਸੁਦੇਵ—ਨੂੰ ਚਾਰ ਵਯੂਹ ਵਿੱਚ ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਗੋਡਿਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨਨ੍ਤਰੇ ਮृਗਯਾਜੀਵਿਕੋ ਹਰੇਃ ਸ ਤਦਾ ਕਾਲਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਚਕ੍ਰਵਜ੍ਰਧ੍ਵਜਾਂਕੁਸ਼ਾਦਿਚਿਹ੍ਨਿਤਮਤਿਰਕ੍ਤਤਮਂ ਹਰੇਃ ਪਾਦਕਮਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਵ੍ਯਾਧ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੇਸ਼ੇ ਵਜੋਂ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਹਰੀ ਦੇ ਪੈਰ—ਜੋ ਚਕਰ, ਵਜਰ, ਝੰਡਾ, ਅੰਕੁਸ਼ ਆਦਿ ਚਿੰਨ੍ਹ ਤੇ ਬਹੁਤ ਲਾਲ ਸੀ—ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਚੋਭ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਨਂਤਰਂ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸੁਮਹਾਭਯਾਰ੍ਤਃ ਪ੍ਰਵੇਪਮਾਨਃ ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟੋ ਮਹਦਪਰਾਧਃ ਸਕਲੋਪਹ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਣਨਾਮ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੈ, ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, 'ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਾਫ਼ ਹੋਣ' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਤਥਾਭੂਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਧਾਮਯਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਤਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਭਵਤਾਨਾਪਰਾਦ੍ਧਂ ਕृਤਮਿਤਿ ਵਦਨ੍ਮਹਾਭਯਪੀਡਿਤਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਨ੍ਨੁਵਾਚ
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਭਰੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ', ਤੇ ਵੱਡੇ ਡਰ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਯੋਗਿਗਮ੍ਯਮਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਸਰ੍ਵੋਪਨਿषਦਮਯਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਦਦੌ
ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਯੋਗ, ਸਦੀਵੀ, ਮੁੜ ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਸੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਮਾਨੁषਂ ਰੂਪਂ ਵਿਹਾਯ ਪਂਚੋਪਨਿषਨ੍ਮਯਂ ਸਕਲਪੁਤ੍ਰਦਾਰਸਹਿਤੋ ਦੀਪ੍ਤਿਮਯਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਮਾਨਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਹਸ੍ਰਾਰ੍ਕਦ੍ਯੁਤਿਸਦृਸ਼ਂ ਦਿਵ੍ਯਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਹਿਰਣ੍ਮਯਂ ਵਾਸੁਦੇਵੇਤ੍ਯੇਕਂ ਜਗਾਮ
ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪੰਜ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਵਾਲਾ ਚਮਕਦਾਰ ਵੈਸ਼ਨਵ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਦਿਵਿਆ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਇਕ ਹੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਦਾਰੁਕੋ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਮੀਪਂ ਵਿਵੇਸ਼
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦਾਰੂਕ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਮਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪਮਰ੍ਜੁਨਂ ਪੂਰ੍ਵਮਾਨਯਸ੍ਵੇਤਿ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ।'
ਸ ਤੁ ਮਨੋਜਵਸ੍ਯਂਦਨਮਾਰੁਹ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਸਮੀਪਮਾਜਗਾਮ
ਉਹ ਮਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੇਵ੍ਯਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਦਾਰੁਹ੍ਯ ਪਰਿਣੀਯ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਪੁਟਾਂਜਲਿਰੁਵਾਚ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਅਰਜੁਨ ਰਾਣੀਆਂ ਸਮੇਤ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਕृष੍ਣਸ੍ਤੁ ਤਮਾਹ ਪਾਰ੍ਥਾਹਂ ਸ੍ਵਲੋਕਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾ ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾਦ੍ਯष੍ਟਭਾਰ੍ਯਾ ਆਨੀਯ ਮਮ ਸ਼ਰੀਰੇ ਪ੍ਰੇषਯ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪਾਰਥ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਦਵਾਰਕਾ ਜਾ ਕੇ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਠ ਪਤਨੀਆਂ—ਰੁਕਮਣੀ ਆਦਿ—ਜੋ ਉੱਥੇ ਹਨ, ਲਿਆ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਕੋਲ ਭੇਜ।'
ਸ ਦਾਰੁਕੇਣ ਸਹਿਤੋ ਨਗਰੀਮਾਜਗਾਮ
ਉਹ ਦਾਰੂਕ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੇਵਾ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਾ ਨਭਸਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਂ ਯਿਯਾਨ੍ਤਂ ਕृष੍ਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ऋषਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਾਣਿ ਵਵृषੁਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਦੇਵਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਿਵਿਆ ਰਥਾਂ 'ਚ ਬੈਠੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।
ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਮਾਨੁषਦੇਹਂ- ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯਸਕਲਜਗਤ੍ਸ੍ਥਿਤਿਸਂਹਾਰਹੇਤੁਭੂਤਂ ਸਕਲਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਮਂਤਰ੍ਯਾਮਿਯੋਗਿਧ੍ਯੇਯਮਨਾਮਯਂ ਵਾਸੁਦੇਵਾਤ੍ਮਕਂ ਦੇਹਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਵੈਨਤੇਯਮਾਰੁਹ੍ਯ ਮਹਰ੍षਿਭਿਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਜਗਾਮ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਖੇਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਅੰਦਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ, ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਸਰੂਪ ਸੀ, ਛੱਡ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿ ਹੋ ਕੇ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਵਸੁਦੇਵੋਗ੍ਰਸੇਨਾਭ੍ਯਾਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾਦਿਮਹਿषੀਭ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਾਮਾਸ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਰਲਾ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਰੁਕਮਣੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਪੌਰਜਨਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯਾਂਤਃਪੁਰਾਦ੍ਬਹਿਰ੍ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਃ ਕृष੍ਣਵਲ੍ਲਭਾ ਵਸੁਦੇਵੋਗ੍ਰਸੇਨਸਹਿਤਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵ ਹਰੇਃ ਸਮੀਪਂ ਜਗ੍ਮੁਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਛੱਡ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਮਿਲ ਕੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵਸੁਦੇਵੋਗ੍ਰਸੇਨਾਕ੍ਰੂਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਦੁਵृਦ੍ਧਾ ਵਪੁਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਨਾਤਨਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਅਕਰੂਰ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਰੇਵਤੀਚ ਬਲਭਦ੍ਰਸ਼ਰੀਰਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯਾਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਵਿਮਾਨਾਰੂਢਾ ਭਰ੍ਤੁਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸਂਕਰ੍षਣਲੋਕਂ ਦਿਵ੍ਯਮਵਾਪ
ਰੇਵਤੀ ਨੇ ਬਲਭਦਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੰਨ ਲਿਆ ਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ। ਉਥੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਲੋਕ, ਦਿਵਿਆ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਤਥੈਵ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇਨ ਸਹ ਰੁਕ੍ਮਪੁਤ੍ਰੀ ਤਥਾਨਿਰੁਦ੍ਧੇਨੋषਾਪਿ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਯਾਦਵਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸ੍ਵਸ੍ਵਭਰ੍ਤੁਃ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਸਂਪੂਜ੍ਯਾਗ੍ਨਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਚਕ੍ਰੁਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁਕਮਪੁਤਰੀ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ਼ਾ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨਾਲ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਯਾਦਵ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਤੇषਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਰ੍ਜੁਨਔਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਂ ਕृਤਵਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਦੀਆਂ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਰਵਾਈਆਂ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਦਿਵ੍ਯਵਾਜਿਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਾਖ੍ਯਕਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨੋਪੇਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ੍ਯਂਦਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਦਾਰੁਕੋਪ੍ਯਾਜਗਾਮ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਰੂਕ ਵੀ ਸੁਗਰੀਵ ਨਾਮ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਪਾਰਿਜਾਤਤਰੁਰ੍ਦੇਵਸਭਾਸੁਧਰ੍ਮਾਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਂਦ੍ਰਲੋਕਮਯਾਤਾਮ੍
ਪਾਰਿਜਾਤ ਦਾ ਰੁੱਖ, ਸੁਧਰਮਾ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਸਭਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਲੋਕ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਪੁਰੀ ਮਹੋਦਧੌ ਨਿਮਗ੍ਨਾਭੂਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਵਾਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਃ षੋਡਸ਼ਸਹਸ੍ਰਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾ ਅਰ੍ਜੁਨੇਨਸਹੇਂਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਗਚ੍ਛਂਤੀਰ੍ਦਸ੍ਯਵੋ ਜਗृਹੁਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਣੀਆਂ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਾਕੂਆਂ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ।