ਏਕਦਾ ਨਾਰਦੋ ਲੋਕਾਨ੍ਪਰ੍ਯਟਨ੍ਭਗਵਤ੍ਪ੍ਰਿਯਃ । ਮਥੁਰਾਯਾਮਂਬਰੀषਂ ਕृष੍ਣਾਰਾਧਨਤਤ੍ਪਰਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ; ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਵੇਖਿਆ।
ਮਹਾਭਾਗਂ ਵ੍ਰਤਪਰਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਸ ਆਗਤਂ ਮੁਨਿਵਰਂ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਵਰਤਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ; ਆਉਣ ਤੇ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਭਵਂਤ ਇਵ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ । ਅਂਬਰੀष ਉਵਾਚ-। ਯਨ੍ਮੁਨੇ ਪਰਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਵੇਦਵਾਦਿਭਿਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ, ਪੁੱਛਿਆ; ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ—
ਸ ਦੇਵਃ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਵਯਂ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪਰਃ । ਯੋऽਮੂਰ੍ਤੋ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨੀਸ਼ੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤੋऽਵ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਪ ਹੀ ਨਾਰਾਇਣ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ; ਉਹ ਰੂਪ ਰਹਿਤ ਤੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਮਯੋऽਚਿਂਤ੍ਯੋ ਧ੍ਯਾਤਵ੍ਯਃ ਸ ਕਥਂ ਹਰਿਃ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮੋਤਂ ਪ੍ਰੋਤਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਅਕਲਪਨਯੋਗ, ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਜੁੜਿਆ, ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਮੇਕਂ ਪਰਮਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਯਤੋ ਜਨ੍ਮਾਦਿ ਜਗਤੋ ਯੋ ਨਿਰ੍ਮਾਯ ਸ੍ਵਯਂ ਭੁਵਮ੍
ਇਕ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ, ਜੋ ਆਪ ਧਰਤੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਚ ਨਿਗਮਾਨਾਤ੍ਮਨ੍ਯੇਵ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ । ਕਥਮਾਰਾਧ੍ਯਤੇ ਸੋऽਯਂ ਸਮਗ੍ਰਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਦਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਦ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਭ ਲਕੜਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ?
ਯੋਗਿਨਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਗਮ੍ਯਸ੍ਤਦੇਤਤ੍ਕृਪਯਾ ਵਦ । ਅਨਾਰਾਧਿਤ ਗੋਵਿਂਦਾ ਨ ਵਿਦਂਤਿ ਹਿਤੋਦਯਮ੍
ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਉਹ ਪਹੁੰਚਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਦੱਸੋ। ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਕੋਈ ਭਲਾਈ ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਨ ਤਪੋ ਯਜ੍ਞਦਾਨਾਨਾਂ ਲਭਤੇ ਫਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਨਾਸ੍ਵਾਦਿਤਗੋਵਿਂਦਪਦਾਂਬੁਜਰਸਸ਼੍ਚ ਯਃ
ਜੋ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਰਸ ਨਹੀਂ ਚੱਖਦਾ, ਉਹ ਤਪ, ਯਜ, ਦਾਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਮਨੋਰਥਪਥਾਤੀਤਂ ਸ੍ਫੀਤਂ ਨਾਕਲਯੇਤ੍ਫਲਮ੍ । ਹਰੇਰਾਰਾਧਨਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਦੁਰਿਤੌਘ ਨਿਵਾਰਣਮ੍
ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਉਪਰ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਜੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜਂਤੂਨਾਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਪਰਂ ਮੁਨੇ । ਯਦ੍ਭ੍ਰੂਨਰ੍ਤਨਵਰ੍ਤਿਨ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੂਯਂਤੇ ਸਿਦ੍ਧਯੋऽਖਿਲਾਃ
ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਭ੍ਰੂ-ਨਾਚ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਸੁਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਥਮਾਰਾਧ੍ਯਤੇਸੋऽਯਂ ਕੇਸ਼ਵਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਨਾਸ਼ਨਃ । ਉਪਾਸ੍ਯਤੇ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਕਥਂ ਨਾਰਾਯਣੋ ਨਰੈਃ
ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ?
ਪ੍ਰੀਤਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਮੇਤਨ੍ਮੇ ਹਿਤਾਯ ਜਗਤੋ ਵਦ । ਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਿਯੋऽਸੌ ਭਗਵਾਨ੍ਕਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ
ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਦੱਸ। ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਕਥਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਭਵੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਃ ਸਰ੍ਵੈਰਾਰਾਧ੍ਯਤੇ ਕਥਮ੍ । ਵੈष੍ਣਵੋਸਿ ਹਰੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯੋऽਸਿ ਪਰਮਾਰ੍ਥਵਿਤ੍
ਉਸ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਕਿਵੇਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਤੂੰ ਹਰੀ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ।
ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦੁਤ੍ਤਮ । ਸ਼੍ਰੋਤਾਰਮਥ ਵਕ੍ਤਾਰਂ ਪ੍ਰष੍ਟਾਰਂ ਪੁਰੁषਂ ਹਰੇਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੈਂ, ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਃ ਪੁਨਾਤਿ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਤਦਂਘ੍ਰਿਸਲਿਲਂ ਯਥਾ । ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭੋ ਮਾਨੁषੋ ਦੇਹੋ ਦੇਹਿਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣਭਂਗੁਰਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਸਵਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ। ਮਨੁੱਖਾ ਸਰੀਰ ਵਿਰਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਮਨ੍ਯੇ ਵੈਕੁਂਠਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਸਂਸਾਰੇਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਧੋऽਪਿ ਸਤ੍ਸਂਗਃ ਸ਼ੇਵਧਿਰ੍ਨृਣਾਮ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਵਿਰਲਾ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਚੰਗਿਆਂ ਦਾ ਸੰਗ—even ਅੱਧ ਪਲ ਲਈ—ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਖਜਾਨਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਾਦਵਾਪ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ । ਭਗਵਨ੍ਭਵਤੋ ਯਾਤ੍ਰਾ ਸ੍ਵਸ੍ਤਯੇ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਉਸ ਸੰਗ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਚਾਰ ਲਕੜਾਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਗਵਾਨ, ਤੇਰੀ ਹਾਜਰੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ।
ਬਾਲਾਨਾਂ ਤੁ ਯਥਾ ਪਿਤ੍ਰੋਰੁਤ੍ਤਮਸ਼੍ਲੋਕਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਭੂਤਾਨਾਂ ਦੇਵਚਰਿਤਂ ਦੁਃਖਾਯ ਚ ਸੁਖਾਯ ਚ
ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਪੇ ਉੱਤਮ ਸ਼ਲੋਕ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਖਾਯੈਵ ਹਿ ਸਾਧੂਨਾਂ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਾਮਚ੍ਯੁਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਭਜਂਤਿ ਯੇ ਯਥਾ ਦੇਵਾਨ੍ਦੇਵਾ ਅਪਿ ਤਥੈਵ ਤਾਨ੍
ਪਰ ਸਾਧੂਆਂ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਚਲ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਿਆਂ ਲਈ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਖ ਹੀ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।
ਛਾਯੇਵ ਕਰ੍ਮਸਚਿਵਾਃ ਸਾਧਵੋ ਦੀਨਵਤ੍ਸਲਾਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਭਗਵਨ੍ਮਹ੍ਯਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਧਰ੍ਮਮਾਦਿਸ਼
ਸਾਧੂ, ਜੋ ਦਿਨਿਆਂ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਛਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਵੈਸ਼ਨਵ ਧਰਮ ਸਿਖਾ।
ਯਸ੍ਯੋਪਦੇਸ਼ਦਾਨੇਨ ਲਭਤੇ ਵੇਦਜਂ ਫਲਮ੍ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਸਾਧੁ ਪृष੍ਟਂ ਮਹੀਪਾਲ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਮਤਾ ਤ੍ਵਯਾ
ਜਿਸ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਵੇਦ ਤੋਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਚੰਗਾ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ।
ਜਾਨਤਾ ਪਰਮਂ ਧਰ੍ਮਮੇਕਂ ਮਾਧਵਸੇਵਨਮ੍ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਰਾਧਿਤੇ ਵਿष੍ਣੌ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਰਾਧਿਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਉੱਚਾ ਧਰਮ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਮਾਧਵ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੈ, ਜਾਣ ਕੇ; ਜਦ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁष੍ਟੇ ਚਰਾਚਰਂ ਤੁष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯੇ ਹਰੌ । ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਮਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਹਤਿਃ
ਜਦ ਹਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਰਾਜੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਸਭ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਨਾਸ਼ਮਾਯਾਤਿ ਸ ਸੇਵ੍ਯੋ ਹਰਿਰੇਵ ਹਿ । ਕੋऽਨੁ ਰਾਜਨ੍ਨਿਂਦ੍ਰਿਯਵਾਨ੍ਮੁਕੁਂਦਚਰਣਾਂਬੁਜਮ੍
ਉਸੇ ਪਲ ਉਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹਰੀ ਹੀ ਸੇਵਨਯੋਗ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਕੌਣ, ਜਿਸਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਹਨ, ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ?
ਨ ਭਜੇਤ੍ਸਰ੍ਵਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਰੁਪਾਸ੍ਯਮृषਿਦੈਵਤੈਃ । ਸ਼੍ਰੁਤੋऽਨੁ ਪਠਿਤੋ ਧ੍ਯਾਤ ਆਦृਤਸ਼੍ਚਾਨੁਮੋਦਿਤਃ
ਉਹ ਸਭ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹੈ—even ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੱਚਾ ਧਰਮ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—even ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਜਗਤ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ।
ਸਦ੍ਯਃ ਪੁਨਾਤਿ ਸਦ੍ਧਰ੍ਮੋ ਵੀਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਦ੍ਰੁਹੋऽਪਿ ਹਿ । ਯੋਯਂ ਕਾਰਣਕਾਰ੍ਯਾਦਿ ਕਾਰਣਸ੍ਯਾਪਿ ਕਾਰਣਮ੍
ਸੱਚਾ ਧਰਮ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—even ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ। ਇਹੀ ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਰਚਨਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ।
ਅਨਨ੍ਯਕਾਰਣਂ ਯੋਗੀ ਜਗਜ੍ਜੀਵੋ ਜਗਨ੍ਮਯਃ । ਅਣੁਰ੍ਬृਹਤ੍ਕृਸ਼ਃ ਸ੍ਥੂਲੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣੋ ਗੁਣਭृਨ੍ਮਹਾਨ੍
ਉਹ ਜੋਗੀ, ਇਕੱਲਾ ਕਾਰਨ, ਜਗਤ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਸੁੱਖਮ ਤੇ ਵੱਡਾ, ਛੋਟਾ ਤੇ ਮੋਟਾ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਪਰ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਧਾਰਕ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਹੈ।
ਅਜੋ ਜਨ੍ਮਲਯਾਤੀਤੋ ਧ੍ਯਾਤਵ੍ਯਃ ਸ ਹਰਿਃ ਸਦਾ । ਸਮ੍ਯਗੇਤਦ੍ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਭਵਤਾ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਉਹ ਅਜਨਮਾ, ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਹਰੀ ਸਦਾ ਧਿਆਨਯੋਗ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇਰਾ ਨਿਸਚਾ ਸਹੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਪृਚ੍ਛਸੇ ਭਾਗਵਤਾਨ੍ਧਰ੍ਮਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਭਾਵਨਾਨ੍ । ਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਸਤਾਮਾਤ੍ਮਮਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿ ਰਸਾਯਨਾਃ
ਤੂੰ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਧਰਮ, ਜੋ ਜਗਤ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ, ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ। ਇਹ ਚੰਗਿਆਂ ਲਈ ਮਨ ਤੇ ਦਿਲ ਦਾ ਰਸਾਇਣ ਹਨ।