ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇ ਵ੍ਰਜਦ੍ਵਾਰਿ ਯਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇ ਵ੍ਰਜੌਕਸਃ । ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਤਾਨ੍ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਯਥਾਵਦਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਤੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਇਕੱਠੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨੈਰ੍ਵਾਚਾ ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਾਵਲੋਕਨੈਃ । ਗੋਪਵृਦ੍ਧਾਨ੍ਨਮਸ੍ਕਾਰੈਃ ਕਾਯਿਕੈਰ੍ਵਾਚਿਕੈਰਪਿ
ਉਹ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਛੁਹਾਵਾਂ, ਗੱਲਾਂ, ਮਸਕਾਨ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਸਰੀਰਕ ਤੇ ਮੌਖਿਕ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅष੍ਟਾਂਗਪਾਤੈਃ ਪਿਤਰੌ ਰੋਹਿਣੀਮਪਿ ਨਾਰਦ । ਨੇਤ੍ਰਾਂਤਸੂਚਿਤੇਨੈਵ ਵਿਨਯੇਨ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਤਥਾ
ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਤੇ ਰੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਅਸ਼ਟਾਂਗ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਨਮਰਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤੈਸ੍ਤਦ੍ਯਥਾਯੋਗ੍ਯਂ ਵ੍ਰਜੌਕੋਭਿਃ ਪ੍ਰਪੂਜਿਤਃ । ਗਵਾਲਯੇ ਤਥਾ ਗਾਸ਼੍ਚ ਸਂਪ੍ਰਵੇਸ਼੍ਯ ਸਮਂਤਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਗਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤृਭ੍ਯਾਮਰ੍ਥਿਤੋ ਯਾਤਿ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਨਿਜਾਲਯਮ੍ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਕਿਂਚਿਦ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਤ੍ਰਾਨੁਮੋਦਿਤਃ
ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪੀ ਕੇ, ਕੁਝ ਖਾ ਕੇ, ਮਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲੈਦਾ ਹੈ।
ਗਵਾਲਯਂ ਪੁਨਰ੍ਯਾਤਿ ਦੋਗ੍ਧੁਕਾਮੋ ਗਵਾਂ ਪਯਃ । ਤਾਸ਼੍ਚ ਦੁਗ੍ਧ੍ਵਾ ਦੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਪਾਯਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਕਾਸ਼੍ਚਨ
ਉਹ ਮੁੜ ਗਵਾਲੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ; ਕੁਝ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਕੱਢ ਕੇ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਪਿਲਾ ਕੇ,
ਪਿਤ੍ਰਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਗृਹਂ ਯਾਤਿ ਤਤ੍ਰ ਭਾਵਸ਼ਤਾਨੁਗਃ । ਤਤ੍ਰ ਪਿਤ੍ਰਾ ਪਿਤृਵ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਬਲੇਨ ਚ
ਉਹ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ; ਉਥੇ ਪਿਤਾ, ਚਾਚਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਨਾਲ,
ਭੁਨਕ੍ਤਿ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਨਾਨਿ ਚਰ੍ਵ੍ਯਚੋष੍ਯਾਦਿਕਾਨਿ ਚ । ਤਨ੍ਮਤਿਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਰਾਧਿਕਾ ਚ ਤਦੈਵ ਹ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣੇ, ਚਬਾਉਣ ਤੇ ਚੁਸਣ ਵਾਲੇ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਰਾਧਿਕਾ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ
ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ਸਖੀਦ੍ਵਾਰਾ ਪਕ੍ਵਾਨ੍ਨਾਨਿ ਤਦਾਲਯਮ੍ । ਸ਼੍ਲਾਘਯਂਸ਼੍ਚ ਹਰਿਸ੍ਤਾਨਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਿਤ੍ਰਾਦਿਭਿਃ ਸਹ
ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਪੱਕੇ ਭੋਜਨ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜਦੀ ਹੈ; ਹਰੀ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਿਤਾ ਆਦਿ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਭਾਗृਹਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਜੁष੍ਟਂ ਬਂਦਿਜਨਾਦਿਭਿਃ । ਪਕ੍ਵਾਨ੍ਨਾਨਿ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਯਾਃ ਸਖ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੁਰਾਗਤਾਃ
ਉਹ ਸਭਾ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਪੱਕੇ ਭੋਜਨ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਆਈਆਂ ਸਖੀਆਂ ਲੈ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ,
ਬਹੂਨਿ ਚ ਪੁਨਸ੍ਤਾਨਿ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਾਨਿ ਯਸ਼ੋਦਯਾ । ਸਖ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਕृष੍ਣੋਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਨਯਂਤਿ ਚ
ਉਹ ਭੋਜਨ ਮੁੜ ਯਸ਼ੋਦਾ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਸਖੀਆਂ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਂ ਤਾਭਿਃ ਸਮਾਨੀਯ ਰਾਧਿਕਾਯੈ ਨਿਵੇਦ੍ਯਤੇ । ਸਾਪਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਖੀਵਰ੍ਗਯੁਤਾ ਤਦਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਹ ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ ਸਖੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਰਾਧਿਕਾ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਵੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਨਾਲ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਖਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਖੀਭਿਰ੍ਮਂਡਿਤਾ ਤਿष੍ਠੇਦਭਿਸਰ੍ਤ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾ । ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪ੍ਯਤੇ ਮਯਾ ਕਾਚਿਦਿਤ ਏਵ ਤਤਃ ਸਖੀ
ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ, ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਉਥੋਂ ਇੱਕ ਸਖੀ ਭੇਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਯਾਭਿਸਾਰਿਤਾ ਸਾਥ ਯਮੁਨਾਯਾਃ ਸਮੀਪਤਃ । ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਨਿਕੁਂਜੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਵ੍ਯਰਤ੍ਨਮਯੇ ਗृਹੇ
ਉਸ ਸਖੀ ਵੱਲੋਂ ਬੁਲਾਈ ਗਈ, ਉਹ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕਲਪਵ੍ਰਖ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਦਿਵਯ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ,
ਸਿਤਕृष੍ਣਨਿਸ਼ਾਯੋਗ੍ਯਵੇषਾ ਯਾਤਿ ਸਖੀਵृਤਾ । ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਵਿਵਿਧਂ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੌਤੂਹਲਂ ਤਤਃ
ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਲਈ ਯੋਗ ਪਹਿਰਾਵੇ ਵਿੱਚ, ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ ਉਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਖ ਕੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਤ੍ਯਾਯਨ੍ਯਾ ਮਨੋਜ੍ਞਾਨਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਗੀਤਕਾਨ੍ਯਪਿ । ਧਨਧਾਨ੍ਯਾਦਿਭਿਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰੀਣਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਦੇ ਮਨੋਹਰ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਧਨ, ਅਨਾਜ ਆਦਿ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜਨੈਰਾਰਾਧਿਤੋ ਮਾਤ੍ਰਾ ਯਾਤਿ ਸਖ੍ਯਾਨਿਕੇਤਨਮ੍ । ਮਾਤਰਿ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਯਾਂ ਚ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਗृਹਮ੍
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਾਂ ਦੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਕੇਤਕਂ ਕਾਂਤਯਾਤ੍ਰ ਸਮਾਗਚ੍ਛੇਦਲਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਮਿਲਿਤ੍ਵਾ ਤਾਵੁਭਾਵਤ੍ਰ ਕ੍ਰੀਡਤੋ ਵਨਰਾਜਿषੁ
ਪਿਆਰੀ ਵਲੋਂ ਇਸ਼ਾਰਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਨਿਯਤ ਥਾਂ 'ਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਜਣੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਹਨ।
ਵਿਹਾਰੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈ ਰਾਸਲਾਸ੍ਯਹਾਸਪੁਰਸ੍ਸਰੈਃ । ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਯਾਮਦ੍ਵਯਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਰਾਤ੍ਰੇਰੇਵਂ ਵਿਹਾਰਤਃ
ਰਾਸ ਨਾਚ, ਹਾਸੇ ਤੇ ਖੇਡ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੋਵੇਂ ਜਣੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ।
ਸੁषੁਪ੍ਸੂ ਵਿਸ਼ਤਃ ਕੁਂਜਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੀਭਿਰਲਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਏਕਾਂਤੇ ਕੁਸੁਮੈਃ ਕॢਪ੍ਤੇ ਕੇਲਿਤਲ੍ਪੇ ਮਨੋਹਰੇ
ਸੁੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕੁੰਜ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਲੋਂ ਨਾ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ; ਇਕੱਲੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਸੋਹਣੀ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ ਖਟਿਆ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਪ੍ਤਾ ਵਾ ਤਿष੍ਠਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨੌ ਨਿਜਾਲਿਭਿਃ । ਇਤਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਨੈਤ੍ਯਕਂ ਚਰਿਤਂ ਹਰੇਃ
ਉਥੇ, ਚਾਹੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਜਾਗਦੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਰੀ ਦੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੇ ਕਰਤਬ ਸਾਰੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਪਾਪਿਨੋऽਪਿ ਵਿਮੁਚ੍ਯਂਤੇ ਸ਼੍ਰਵਣਾਦਸ੍ਯ ਨਾਰਦ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਧਨ੍ਯੋऽਸ੍ਮ੍ਯਨੁਗृਹੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਨਾਰਦ, ਇਸ ਦੀ ਸ੍ਰਵਣ ਨਾਲ ਪਾਪੀ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਵਡਿਆਈ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਹਰੇਰ੍ਦੈਨਂਦਿਨੀਲੀਲਾ ਯਤੋ ਮੇऽਦ੍ਯ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਾ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਯਾ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਪੂਜਿਤਃ
ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹਰੀ ਦੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਲੀਲਾ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤੀ। ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਇਆ।
ਅਂਤਰ੍ਧਾਨਂ ਗਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਾਰਦੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਮਯਾਪ੍ਯੇਤਚ੍ਚਾਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਹਾਣੀ ਤੈਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸੁਣਾਈ ਹੈ।
ਜਪੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਮਂਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕृष੍ਣਵਕ੍ਤ੍ਰਾਦਿਦਂ ਲਬ੍ਧਂ ਪੁਰਾ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਇਸ ਉੱਤਮ ਮੰਤਰ ਜੋੜ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਤਨ ਨਾਲ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਤੇਨੋਕ੍ਤਂ ਨਾਰਦਾਯਾਪਿ ਨਾਰਦੇਨ ਮਮੋਦਿਤਮ੍ । ਸਂਸ੍ਕਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਧਾਯੈਵ ਮਯਾਪ੍ਯੇਤਤ੍ਤਵੋਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਮੰਤਰ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ; ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੀ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਯਾਪ੍ਯੇਤਦ੍ਗੋਪਨੀਯਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ- ਕृਤਕृਤ੍ਯੋਭਵਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਹਂ ਗੁਰੋ
ਤੂੰ ਵੀ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਅਜੀਬ ਤੇ ਗੁਪਤ ਭੇਦ ਲੁਕਾ ਕੇ ਰੱਖਣਾ।
ਰਹਸ੍ਯਾਨਾਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮਹ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਮ੍ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਧਰ੍ਮਾਨੇਤਾਨੁਪਾਤਿष੍ਠਞ੍ਜਲ੍ਪਨ੍ਮਂਤ੍ਰਮਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍
ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਗੁਰੂ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਅਚਿਰਾਦੇਵ ਤਦ੍ਦਾਸ੍ਯਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਮਯਾਪਿ ਗਮ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮਾਯਤਨਂ ਵਿਭੋਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਭੇਦ ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰ ਕੇ ਅਤੇ ਮੰਤਰ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਜਪ ਕੇ,
ਗੁਰੋਰ੍ਗੁਰੋਰ੍ਭਾਨੁਜਾਯਾਃ ਕੂਲੇ ਗੋਪੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਚ
ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹ ਸੇਵਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ,