ਚੁਂਬਨਾਦਿ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਤਥਾਚਰੇਤ੍ । ਕੌਟਿਲ੍ਯਂ ਤਦ੍ਭ੍ਰੁਵੋਰ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਤਦ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਨਂ ਵਚਃ
ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ, 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੁੰਬਨ ਆਦਿ ਦਿੱਤਾ ਹੈ,' ਤੇ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਭਵਾਂ ਦੀ ਟੇਢੀਅਤ ਦੇਖਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਡਾਂਟਣ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਸੁਣਨ ਲਈ।
ਤਤਃ ਸਾਰੀਸ਼ੁਕਾਨਾਂ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਗਾਹਵਂ ਮਿਥਃ । ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਤਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ਗਂਤੁਕਾਮੌ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ, ਸਾਰੀ ਤੇ ਸੁਕਾਂ ਦੀਆਂ ਆਪਸੀ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਥਾਂ ਛੱਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੇ, ਦੋਵੇਂ ਘਰ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕृष੍ਣਃ ਕਾਂਤਾਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਗਵਾਮਭਿਮੁਖਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਸਾ ਤੁ ਸੂਰ੍ਯਗृਹਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਖੀਮਂਡਲਸਂਯੁਤਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਉਹ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਟ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਿਯਦ੍ਦੂਰਂ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਪਰਾਵृਤ੍ਯ ਹਰਿਂ ਪੁਨਃ । ਵਿਪ੍ਰਵੇषਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯਾਤਿ ਸੂਰ੍ਯਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰੀ ਜਾ ਕੇ, ਮੁੜ ਹਰੀ ਵੱਲ ਤੱਕਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਸਖੀਜਨੈਃ । ਤਦੈਵ ਕਲ੍ਪਿਤੈਰ੍ਵੇਦੈਃ ਪਰਿਹਾਸਵਿਗਰ੍ਭਿਤੈਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਦੀ ਮੰਗ ਤੇ, ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਮਜ਼ਾਕੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤਸ੍ਤਾ ਜ੍ਞਾਪਿਤਂ ਕਾਂਤਂ ਪਰਿਜ੍ਞਾਯ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ । ਆਨਂਦਸਾਗਰੇ ਮਗ੍ਨਾ ਨ ਵਿਦੁਃ ਸ੍ਵਂ ਨ ਚਾਪਰਮ੍
ਫਿਰ, ਸਮਝਦਾਰ ਸਖੀਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵਿਹਾਰੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰੇਵਂ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਯਾਮਦ੍ਵਯਂ ਮੁਨੇ । ਨੀਤ੍ਵਾ ਗृਹਂ ਵ੍ਰਜੇਯੁਸ੍ਤਾਃ ਸ ਚ ਕृष੍ਣੋ ਗਵਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਉਹ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਗਾਂਵਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਗਮ੍ਯ ਸ੍ਵਸਖੀਨ੍ਕृष੍ਣੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਗਾਃ ਸਮਂਤਤਃ । ਆਗਚ੍ਛਤਿ ਵ੍ਰਜਂ ਹਰ੍षਾਨ੍ਨਾਦਯਨ੍ਮੁਰਲਦ੍ਯਂ ਮੁਨੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਭ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁਰਲੀ ਵਜਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ।
ਤਤੋ ਨਂਦਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੇਣੁਰਵਂ ਹਰੇਃ । ਗੋਧੂਲਿਪਟਲਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਪਿ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍
ਫਿਰ ਨੰਦਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ, ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਦੀ ਵਾਂਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਧੂੜ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ ਹਨ,
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਬਾਲਾਦਯੋऽਪਿ ਚ । ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਭਿਮੁਖਂ ਯਾਂਤਿ ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਸਮੁਤ੍ਸੁਕਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਬੱਚੇ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇ ਵ੍ਰਜਦ੍ਵਾਰਿ ਯਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇ ਵ੍ਰਜੌਕਸਃ । ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਤਾਨ੍ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਯਥਾਵਦਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਤੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਇਕੱਠੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨੈਰ੍ਵਾਚਾ ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਾਵਲੋਕਨੈਃ । ਗੋਪਵृਦ੍ਧਾਨ੍ਨਮਸ੍ਕਾਰੈਃ ਕਾਯਿਕੈਰ੍ਵਾਚਿਕੈਰਪਿ
ਉਹ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਛੁਹਾਵਾਂ, ਗੱਲਾਂ, ਮਸਕਾਨ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਸਰੀਰਕ ਤੇ ਮੌਖਿਕ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅष੍ਟਾਂਗਪਾਤੈਃ ਪਿਤਰੌ ਰੋਹਿਣੀਮਪਿ ਨਾਰਦ । ਨੇਤ੍ਰਾਂਤਸੂਚਿਤੇਨੈਵ ਵਿਨਯੇਨ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਤਥਾ
ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਤੇ ਰੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਅਸ਼ਟਾਂਗ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਨਮਰਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤੈਸ੍ਤਦ੍ਯਥਾਯੋਗ੍ਯਂ ਵ੍ਰਜੌਕੋਭਿਃ ਪ੍ਰਪੂਜਿਤਃ । ਗਵਾਲਯੇ ਤਥਾ ਗਾਸ਼੍ਚ ਸਂਪ੍ਰਵੇਸ਼੍ਯ ਸਮਂਤਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਗਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤृਭ੍ਯਾਮਰ੍ਥਿਤੋ ਯਾਤਿ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਨਿਜਾਲਯਮ੍ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਕਿਂਚਿਦ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਤ੍ਰਾਨੁਮੋਦਿਤਃ
ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪੀ ਕੇ, ਕੁਝ ਖਾ ਕੇ, ਮਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲੈਦਾ ਹੈ।
ਗਵਾਲਯਂ ਪੁਨਰ੍ਯਾਤਿ ਦੋਗ੍ਧੁਕਾਮੋ ਗਵਾਂ ਪਯਃ । ਤਾਸ਼੍ਚ ਦੁਗ੍ਧ੍ਵਾ ਦੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਪਾਯਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਕਾਸ਼੍ਚਨ
ਉਹ ਮੁੜ ਗਵਾਲੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ; ਕੁਝ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਕੱਢ ਕੇ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਪਿਲਾ ਕੇ,
ਪਿਤ੍ਰਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਗृਹਂ ਯਾਤਿ ਤਤ੍ਰ ਭਾਵਸ਼ਤਾਨੁਗਃ । ਤਤ੍ਰ ਪਿਤ੍ਰਾ ਪਿਤृਵ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਬਲੇਨ ਚ
ਉਹ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ; ਉਥੇ ਪਿਤਾ, ਚਾਚਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਨਾਲ,
ਭੁਨਕ੍ਤਿ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਨਾਨਿ ਚਰ੍ਵ੍ਯਚੋष੍ਯਾਦਿਕਾਨਿ ਚ । ਤਨ੍ਮਤਿਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਰਾਧਿਕਾ ਚ ਤਦੈਵ ਹ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣੇ, ਚਬਾਉਣ ਤੇ ਚੁਸਣ ਵਾਲੇ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਰਾਧਿਕਾ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ
ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ਸਖੀਦ੍ਵਾਰਾ ਪਕ੍ਵਾਨ੍ਨਾਨਿ ਤਦਾਲਯਮ੍ । ਸ਼੍ਲਾਘਯਂਸ਼੍ਚ ਹਰਿਸ੍ਤਾਨਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਿਤ੍ਰਾਦਿਭਿਃ ਸਹ
ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਪੱਕੇ ਭੋਜਨ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜਦੀ ਹੈ; ਹਰੀ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਿਤਾ ਆਦਿ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਭਾਗृਹਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਜੁष੍ਟਂ ਬਂਦਿਜਨਾਦਿਭਿਃ । ਪਕ੍ਵਾਨ੍ਨਾਨਿ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਯਾਃ ਸਖ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੁਰਾਗਤਾਃ
ਉਹ ਸਭਾ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਪੱਕੇ ਭੋਜਨ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਆਈਆਂ ਸਖੀਆਂ ਲੈ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ,
ਬਹੂਨਿ ਚ ਪੁਨਸ੍ਤਾਨਿ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਾਨਿ ਯਸ਼ੋਦਯਾ । ਸਖ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਕृष੍ਣੋਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਨਯਂਤਿ ਚ
ਉਹ ਭੋਜਨ ਮੁੜ ਯਸ਼ੋਦਾ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਸਖੀਆਂ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਂ ਤਾਭਿਃ ਸਮਾਨੀਯ ਰਾਧਿਕਾਯੈ ਨਿਵੇਦ੍ਯਤੇ । ਸਾਪਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਖੀਵਰ੍ਗਯੁਤਾ ਤਦਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਹ ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ ਸਖੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਰਾਧਿਕਾ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਵੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਨਾਲ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਖਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਖੀਭਿਰ੍ਮਂਡਿਤਾ ਤਿष੍ਠੇਦਭਿਸਰ੍ਤ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾ । ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪ੍ਯਤੇ ਮਯਾ ਕਾਚਿਦਿਤ ਏਵ ਤਤਃ ਸਖੀ
ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ, ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਉਥੋਂ ਇੱਕ ਸਖੀ ਭੇਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਯਾਭਿਸਾਰਿਤਾ ਸਾਥ ਯਮੁਨਾਯਾਃ ਸਮੀਪਤਃ । ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਨਿਕੁਂਜੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਵ੍ਯਰਤ੍ਨਮਯੇ ਗृਹੇ
ਉਸ ਸਖੀ ਵੱਲੋਂ ਬੁਲਾਈ ਗਈ, ਉਹ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕਲਪਵ੍ਰਖ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਦਿਵਯ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ,
ਸਿਤਕृष੍ਣਨਿਸ਼ਾਯੋਗ੍ਯਵੇषਾ ਯਾਤਿ ਸਖੀਵृਤਾ । ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਵਿਵਿਧਂ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੌਤੂਹਲਂ ਤਤਃ
ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਲਈ ਯੋਗ ਪਹਿਰਾਵੇ ਵਿੱਚ, ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ ਉਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਖ ਕੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਤ੍ਯਾਯਨ੍ਯਾ ਮਨੋਜ੍ਞਾਨਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਗੀਤਕਾਨ੍ਯਪਿ । ਧਨਧਾਨ੍ਯਾਦਿਭਿਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰੀਣਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਦੇ ਮਨੋਹਰ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਧਨ, ਅਨਾਜ ਆਦਿ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜਨੈਰਾਰਾਧਿਤੋ ਮਾਤ੍ਰਾ ਯਾਤਿ ਸਖ੍ਯਾਨਿਕੇਤਨਮ੍ । ਮਾਤਰਿ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਯਾਂ ਚ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਗृਹਮ੍
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਾਂ ਦੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਕੇਤਕਂ ਕਾਂਤਯਾਤ੍ਰ ਸਮਾਗਚ੍ਛੇਦਲਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਮਿਲਿਤ੍ਵਾ ਤਾਵੁਭਾਵਤ੍ਰ ਕ੍ਰੀਡਤੋ ਵਨਰਾਜਿषੁ
ਪਿਆਰੀ ਵਲੋਂ ਇਸ਼ਾਰਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਨਿਯਤ ਥਾਂ 'ਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਜਣੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਹਨ।
ਵਿਹਾਰੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈ ਰਾਸਲਾਸ੍ਯਹਾਸਪੁਰਸ੍ਸਰੈਃ । ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਯਾਮਦ੍ਵਯਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਰਾਤ੍ਰੇਰੇਵਂ ਵਿਹਾਰਤਃ
ਰਾਸ ਨਾਚ, ਹਾਸੇ ਤੇ ਖੇਡ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੋਵੇਂ ਜਣੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ।
ਸੁषੁਪ੍ਸੂ ਵਿਸ਼ਤਃ ਕੁਂਜਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੀਭਿਰਲਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਏਕਾਂਤੇ ਕੁਸੁਮੈਃ ਕॢਪ੍ਤੇ ਕੇਲਿਤਲ੍ਪੇ ਮਨੋਹਰੇ
ਸੁੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕੁੰਜ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਲੋਂ ਨਾ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ; ਇਕੱਲੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਸੋਹਣੀ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ ਖਟਿਆ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।