ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਕਾਂਤਮੁਖਾਂਭੋਜਂ ਚਕੋਰੀਵ ਨਿਸ਼ਾਕਰਮ੍ । ਤਾਂਬੂਲਚਰ੍ਵਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰਤ੍ਯਾਭਿਰ੍ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦਾ ਮੁਖ ਕਮਲ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਚਕੋਰੀ ਚੰਦ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਵੱਲੋਂ ਚਬਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪਾਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਤਾਂਬੂਲਾਨ੍ਯਪਿ ਚਾਸ਼੍ਨਾਤਿ ਵਿਭਜਂਤੀ ਪ੍ਰਿਯਾਲਿषੁ । ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਤਾਸਾਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੁਃ ਸ੍ਵਚ੍ਛਂਦਂ ਭਾषਿਤਂ ਮਿਥਃ
ਉਹ ਵੀ ਪਾਨ ਖਾਂਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਵੰਡਦੀ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸਭ ਨਾਲ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਨਿਦ੍ਰ ਇਵਾਭਾਤਿ ਵਿਨਿਦ੍ਰੋऽਪਿ ਪਟਾਵृਤਃ । ਤਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਲੀ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੁਤਸ਼੍ਚਿਦਨੁਮਾਨਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਸਖੀਆਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਹੱਸਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਕੁਝ ਅਨੁਮਾਨ ਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵਿਦਸ਼੍ਯ ਰਸਨਾਂ ਦਦ੍ਭਿਃ ਪਸ਼੍ਯਂਤ੍ਯੋऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਾਨਨਮ੍ । ਵਿਲੀਨਾ ਇਵ ਲਜ੍ਜਾਬ੍ਧੌ ਕ੍ਸ਼ਣਮੂਚੁਰ੍ਨ ਕਿਂਚਨ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਲੱਜਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੀਆਂ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਤਤੋ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦੂਰੀਕृਤ੍ਯ ਤਦਂਗਤਃ । ਸਾਧੁਨਿਦ੍ਰਾਂ ਗਤੋऽਸੀਤਿ ਹਾਸਯਂਤ੍ਯੋ ਹਸਂਤਿ ਚ
ਫਿਰ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਕੱਪੜਾ ਹਟਾ ਕੇ, ਸਖੀਆਂ ਹੱਸਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਹਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, 'ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ!'
ਏਵਂ ਤੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਹਾਸ੍ਯੈ ਰਮਮਾਣੌ ਗਣੈਃ ਸਹ । ਅਨੁਭੂਯ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਨਿਦ੍ਰਾ ਸੁਖਂ ਚ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਸਭ ਗੁੱਟਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਨੀਂਦ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਉਪਵਿਸ਼੍ਯਾਸਨੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਸਗਣੌ ਵਿਸ੍ਤृਤੇ ਮੁਦਾ । ਪਣੀਕृਤ੍ਯ ਮਿਥੋਹਾਰ ਚੁਂਬਾਸ਼੍ਲੇषਪਰਿਚ੍ਛਦਾਨ੍
ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚੁਰੀ, ਚੁੰਬਨ, ਗਲੇ ਲਗਣ ਤੇ ਸਿੰਗਾਰ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ 'ਪਣ' ਰੱਖ ਕੇ ਖੇਡਦੇ ਹਨ।
ਅਕ੍ਸ਼ੈ ਰ੍ਵਿਕ੍ਰੀਡਤਃ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਨਰ੍ਮਾਲਾਪਪੁਰਸ੍ਸਰਮ੍ । ਪਰਾਜਿਤੋऽਪਿ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਜਿਤੋਹਮਿਤਿ ਵੈ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਜੂਏ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਮਜ਼ਾਕੀ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਦ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਤੋਂ ਹਾਰ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, 'ਮੈਂ ਹੀ ਜਿੱਤਿਆ ਹਾਂ।'
ਹਾਰਾਦਿਗ੍ਰਹਣੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਸ੍ਤਾਡ੍ਯਤੇ ਤਯਾ । ਤਯੈਵਂ ਤਾਡਿਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਕਰੇਣਾਸ੍ਯ ਸਰੋਰੁਹੇ
ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਹਾਰ ਆਦਿ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿषਣ੍ਣਮਾਨਸੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਗਂਤੁਂ ਪ੍ਰਕੁਰੁਤੇ ਮਤਿਮ੍ । ਜਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਚੇਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਿ ਗृਹ੍ਯਤਾਂ ਯਤ੍ਪਣੀਕृਤਮ੍
ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਚਲੇ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। 'ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਣ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਲੈ ਲੈ।'
ਚੁਂਬਨਾਦਿ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਤਥਾਚਰੇਤ੍ । ਕੌਟਿਲ੍ਯਂ ਤਦ੍ਭ੍ਰੁਵੋਰ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਤਦ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਨਂ ਵਚਃ
ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ, 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੁੰਬਨ ਆਦਿ ਦਿੱਤਾ ਹੈ,' ਤੇ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਭਵਾਂ ਦੀ ਟੇਢੀਅਤ ਦੇਖਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਡਾਂਟਣ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਸੁਣਨ ਲਈ।
ਤਤਃ ਸਾਰੀਸ਼ੁਕਾਨਾਂ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਗਾਹਵਂ ਮਿਥਃ । ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਤਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ਗਂਤੁਕਾਮੌ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ, ਸਾਰੀ ਤੇ ਸੁਕਾਂ ਦੀਆਂ ਆਪਸੀ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਥਾਂ ਛੱਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੇ, ਦੋਵੇਂ ਘਰ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕृष੍ਣਃ ਕਾਂਤਾਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਗਵਾਮਭਿਮੁਖਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਸਾ ਤੁ ਸੂਰ੍ਯਗृਹਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਖੀਮਂਡਲਸਂਯੁਤਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਉਹ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਟ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਿਯਦ੍ਦੂਰਂ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਪਰਾਵृਤ੍ਯ ਹਰਿਂ ਪੁਨਃ । ਵਿਪ੍ਰਵੇषਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯਾਤਿ ਸੂਰ੍ਯਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰੀ ਜਾ ਕੇ, ਮੁੜ ਹਰੀ ਵੱਲ ਤੱਕਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਸਖੀਜਨੈਃ । ਤਦੈਵ ਕਲ੍ਪਿਤੈਰ੍ਵੇਦੈਃ ਪਰਿਹਾਸਵਿਗਰ੍ਭਿਤੈਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਦੀ ਮੰਗ ਤੇ, ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਮਜ਼ਾਕੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤਸ੍ਤਾ ਜ੍ਞਾਪਿਤਂ ਕਾਂਤਂ ਪਰਿਜ੍ਞਾਯ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ । ਆਨਂਦਸਾਗਰੇ ਮਗ੍ਨਾ ਨ ਵਿਦੁਃ ਸ੍ਵਂ ਨ ਚਾਪਰਮ੍
ਫਿਰ, ਸਮਝਦਾਰ ਸਖੀਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵਿਹਾਰੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰੇਵਂ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਯਾਮਦ੍ਵਯਂ ਮੁਨੇ । ਨੀਤ੍ਵਾ ਗृਹਂ ਵ੍ਰਜੇਯੁਸ੍ਤਾਃ ਸ ਚ ਕृष੍ਣੋ ਗਵਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਉਹ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਗਾਂਵਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਗਮ੍ਯ ਸ੍ਵਸਖੀਨ੍ਕृष੍ਣੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਗਾਃ ਸਮਂਤਤਃ । ਆਗਚ੍ਛਤਿ ਵ੍ਰਜਂ ਹਰ੍षਾਨ੍ਨਾਦਯਨ੍ਮੁਰਲਦ੍ਯਂ ਮੁਨੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਭ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁਰਲੀ ਵਜਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ।
ਤਤੋ ਨਂਦਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੇਣੁਰਵਂ ਹਰੇਃ । ਗੋਧੂਲਿਪਟਲਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਪਿ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍
ਫਿਰ ਨੰਦਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ, ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਦੀ ਵਾਂਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਧੂੜ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ ਹਨ,
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਬਾਲਾਦਯੋऽਪਿ ਚ । ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਭਿਮੁਖਂ ਯਾਂਤਿ ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਸਮੁਤ੍ਸੁਕਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਬੱਚੇ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇ ਵ੍ਰਜਦ੍ਵਾਰਿ ਯਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇ ਵ੍ਰਜੌਕਸਃ । ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਤਾਨ੍ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਯਥਾਵਦਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਤੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਇਕੱਠੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨੈਰ੍ਵਾਚਾ ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਾਵਲੋਕਨੈਃ । ਗੋਪਵृਦ੍ਧਾਨ੍ਨਮਸ੍ਕਾਰੈਃ ਕਾਯਿਕੈਰ੍ਵਾਚਿਕੈਰਪਿ
ਉਹ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਛੁਹਾਵਾਂ, ਗੱਲਾਂ, ਮਸਕਾਨ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਸਰੀਰਕ ਤੇ ਮੌਖਿਕ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅष੍ਟਾਂਗਪਾਤੈਃ ਪਿਤਰੌ ਰੋਹਿਣੀਮਪਿ ਨਾਰਦ । ਨੇਤ੍ਰਾਂਤਸੂਚਿਤੇਨੈਵ ਵਿਨਯੇਨ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਤਥਾ
ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਤੇ ਰੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਅਸ਼ਟਾਂਗ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਨਮਰਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤੈਸ੍ਤਦ੍ਯਥਾਯੋਗ੍ਯਂ ਵ੍ਰਜੌਕੋਭਿਃ ਪ੍ਰਪੂਜਿਤਃ । ਗਵਾਲਯੇ ਤਥਾ ਗਾਸ਼੍ਚ ਸਂਪ੍ਰਵੇਸ਼੍ਯ ਸਮਂਤਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਗਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤृਭ੍ਯਾਮਰ੍ਥਿਤੋ ਯਾਤਿ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਨਿਜਾਲਯਮ੍ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਕਿਂਚਿਦ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਤ੍ਰਾਨੁਮੋਦਿਤਃ
ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪੀ ਕੇ, ਕੁਝ ਖਾ ਕੇ, ਮਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲੈਦਾ ਹੈ।
ਗਵਾਲਯਂ ਪੁਨਰ੍ਯਾਤਿ ਦੋਗ੍ਧੁਕਾਮੋ ਗਵਾਂ ਪਯਃ । ਤਾਸ਼੍ਚ ਦੁਗ੍ਧ੍ਵਾ ਦੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਪਾਯਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਕਾਸ਼੍ਚਨ
ਉਹ ਮੁੜ ਗਵਾਲੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ; ਕੁਝ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਕੱਢ ਕੇ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਪਿਲਾ ਕੇ,
ਪਿਤ੍ਰਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਗृਹਂ ਯਾਤਿ ਤਤ੍ਰ ਭਾਵਸ਼ਤਾਨੁਗਃ । ਤਤ੍ਰ ਪਿਤ੍ਰਾ ਪਿਤृਵ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਬਲੇਨ ਚ
ਉਹ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ; ਉਥੇ ਪਿਤਾ, ਚਾਚਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਨਾਲ,
ਭੁਨਕ੍ਤਿ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਨਾਨਿ ਚਰ੍ਵ੍ਯਚੋष੍ਯਾਦਿਕਾਨਿ ਚ । ਤਨ੍ਮਤਿਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਰਾਧਿਕਾ ਚ ਤਦੈਵ ਹ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣੇ, ਚਬਾਉਣ ਤੇ ਚੁਸਣ ਵਾਲੇ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਰਾਧਿਕਾ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ
ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ਸਖੀਦ੍ਵਾਰਾ ਪਕ੍ਵਾਨ੍ਨਾਨਿ ਤਦਾਲਯਮ੍ । ਸ਼੍ਲਾਘਯਂਸ਼੍ਚ ਹਰਿਸ੍ਤਾਨਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਿਤ੍ਰਾਦਿਭਿਃ ਸਹ
ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਪੱਕੇ ਭੋਜਨ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜਦੀ ਹੈ; ਹਰੀ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਿਤਾ ਆਦਿ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਭਾਗृਹਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਜੁष੍ਟਂ ਬਂਦਿਜਨਾਦਿਭਿਃ । ਪਕ੍ਵਾਨ੍ਨਾਨਿ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਯਾਃ ਸਖ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੁਰਾਗਤਾਃ
ਉਹ ਸਭਾ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਪੱਕੇ ਭੋਜਨ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਆਈਆਂ ਸਖੀਆਂ ਲੈ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ,