ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਦੁਗ੍ਧ੍ਵਾ ਗਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਜਨੈਃ ਪਰਾਃ । ਆਗਚ੍ਛਤਿ ਪਿਤੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਗृਹਂ ਸਖਿਭਿਰ੍ਵृਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ ਕੁਝ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਦੁੱਧ ਦਿਵਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਹੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਅਭ੍ਯਂਗਮਰ੍ਦਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਾਸੈਃ ਸਂਸ੍ਨਾਪਿਤੋ ਮੁਦਾ । ਧੌਤਵਸ੍ਤ੍ਰਧਰਃ ਸ੍ਰਗ੍ਵੀ ਚਂਦਨਾਕ੍ਤਕਲੇਵਰਃ
ਦਾਸਾਂ ਦੁਆਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਲਿਸ਼ੀ ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਕਰਵਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸਾਫ਼ ਕਪੜੇ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹਾਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਚੰਦਨ ਲਗਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਫਾਲਬਦ੍ਧਚਿਕੁਰੈਰ੍ਗ੍ਰੀਵਾ ਭਾਲੋਪਰਿਸ੍ਫੁਰਨ੍ । ਚਂਦ੍ਰਾਕਾਰਸ੍ਫੁਰਦ੍ਭਾਲਤਿਲਕਾਲਕਰਂਜਿਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਦੋ ਗੁੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਗਰਦਨ ਤੇ ਮੱਥਾ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਾਕਾਰ ਤਿਲਕ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੈ।
ਕਂਕਣਾਂਗਦਕੇਯੂਰ ਰਤ੍ਨਮੁਦ੍ਰਾ ਲਸਤ੍ਕਰਃ । ਮੁਕ੍ਤਾਹਾਰਸ੍ਫੁਰਦ੍ਵਕ੍ਸ਼ਾ ਮਕਰਾਕृਤਿਕੁਂਡਲਃ
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਕੰਗਣ, ਬਾਂਹ, ਕੇਯੂਰ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮੁਦਰਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਕਰ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਦਲਾਂ ਪਾਈਆਂ ਹਨ।
ਮੁਹੁਰਾਕਾਰਿਤੋ ਮਾਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਦ੍ਭੋਜਨਾਲਯਮ੍ । ਅਵਲਂਬ੍ਯ ਕਰਂ ਸਖ੍ਯੁਰ੍ਬਲਦੇਵਮਨੁਵ੍ਰਤਃ
ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਬਲਦੇਵ ਦੀ ਹਥੀਂ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੀਰਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਭੁਂਕ੍ਤੇऽਥ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਨਾਨਿ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਚ ਸਖਿਭਿਰ੍ਵृਤਃ । ਹਾਸਯਨ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਹਾਸ੍ਯੈਃ ਸਖੀਂਸ੍ਤੈਰ੍ਹਸਤਿ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਫਿਰ, ਭਰਾ ਤੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਹਾਸਿਆਂ ਨਾਲ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨੂੰ ਹਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪ ਵੀ ਹੱਸਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਥਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਥਾਚਮ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਖਟ੍ਵੋਪਰਿ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯ ਸੇਵਕੈਰ੍ਦਤ੍ਤਂ ਤਾਂਬੂਲਂ ਵਿਭਜਨ੍ਨਦਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਦਿਵਯ ਖੱਟ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦਾਸਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਤਾਂਬੂਲ ਵੰਡ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੋਪਵੇषਧਰਃ ਕृष੍ਣੋ ਧੇਨੁਵृਂਦਪੁਰਸ੍ਸਰਃ । ਵ੍ਰਜਵਾਸਿਜਨੈਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵੈਰਨੁਗਤਃ ਪਥਿ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਗੋਪਾਂ ਵਾਲਾ ਵੈਸ਼ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈਦੇ ਹਨ।
ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਨਤ੍ਵਾ ਨੇਤ੍ਰਾਂਤੇ ਨਾਪਿਤਂ ਗਣਮ੍ । ਯਥਾਯੋਗ੍ਯਂ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ਵਿਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯ ਵਨਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਉਹ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਨਾਈ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ। ਜਿਵੇਂ ਯੋਗ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਨਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸਖਿਭਿਃ ਕ੍ਰੀਡਯਿਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਤਃ । ਵਿਹਾਰੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਨੇ ਵਿਕ੍ਰੀਡਤੇ ਮੁਦਾ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਖੇਡਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।
ਵਂਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦ੍ਵਿਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਿਯਸਖੈਰ੍ਵृਤਃ । ਸਂਕੇਤਕਂ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਧਰ੍षਾਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨੋਤ੍ਸੁਕਃ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਛਲ ਕੇ, ਦੋ-ਤਿੰਨ ਪਿਆਰੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਨਿਧਰੜ ਹੋ ਕੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਥਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਿਆ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ।
ਸਾਪਿ ਕृष੍ਣਂ ਵਨਂ ਯਾਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਂ ਗृਹਮਾਗਤਾ । ਸੂਰ੍ਯਾਦਿਪੂਜਾਵ੍ਯਾਜੇਨ ਕੁਸੁਮਾਹृਤਯੇ ਤਥਾ
ਉਹ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਜਾਂਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਆਦਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਭਾਣੇ ਤੇ ਫੁੱਲ ਲੈਣ ਲਈ।
ਵਂਚਯਿਤ੍ਵਾ ਗੁਰੂਨ੍ਯਾਤਿ ਪ੍ਰਿਯਸਂਗੇਚ੍ਛਯਾ ਵਨਮ੍ । ਇਤ੍ਥਂ ਤੌ ਬਹੁਯਤ੍ਨੇਨ ਮਿਲਿਤ੍ਵਾ ਕਾਨਨੇ ਤਤਃ
ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਠੱਗ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਕਰਕੇ, ਆਖਰਕਾਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਲਿਆ।
ਵਿਹਾਰੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਿਨਂ ਵਿਕ੍ਰੀਡਤੋ ਮੁਦਾ । ਦੋਲਾਯਾਂ ਚ ਸਮਾਰੂਢੌ ਸਖਿਭਿਰ੍ਦੋਲਿਤੌ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਉਥੇ, ਉਹ ਦਿਨ ਭਰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਦੋਹਾਂ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਝੂਲੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੋਸਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਝੂਲਾ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਵਾਪਿ ਵੇਣੁਂ ਕਰਸ੍ਰਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਿਯਯਾਪਹ੍ਨੁਤਂ ਹਰਿਃ । ਅਨ੍ਵੇषਯਨ੍ਨੁਪਾਲਬ੍ਧੋ ਵਿਪ੍ਰਲਬ੍ਧਪ੍ਰਿਯਾਗਣੈਃ
ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਹਰੀ ਆਪਣੀ ਵਾਂਸਲੀ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੇ ਚੁਪਚਾਪ ਲੁਕਾ ਲਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਹੱਥੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚੇੜਦੀਆਂ ਤੇ ਠੱਗ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਹਸਿਤੈਰ੍ਬਹੁਧਾ ਤਾਭਿਰ੍ਹਾਸਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਵਸਂਤਵਾਯੁਨਾ ਜੁष੍ਟਂ ਵਨਖਣ੍ਡਂ ਮੁਦਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਉਥੇ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਹੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਵਸੰਤ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੁਹਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚਂਦਨਾਂਭੋਭਿਃ ਕੁਂਕੁਮਾਦਿਜਲੈਰਪਿ । ਨਿषਿਂਚਤੋ ਯਂਤ੍ਰਮੁਕ੍ਤੈਸ੍ਤਤ੍ਪਂਕੈਰ੍ਲਿਂਪਤੋ ਮਿਥਃ
ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਦਨ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਕੇਸਰ ਵਾਲੇ ਜਲ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੇ ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ ਇਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਮਲਦੇ ਹਨ।
ਸਖ੍ਯੋऽਪ੍ਯੇਵਂ ਨਿषਿਂਚਂਤਿ ਤਾਸ਼੍ਚ ਤੌ ਸਿਂਚਤਃ ਪੁਨਃ । ਵਸਂਤਵਾਯੁਜੁष੍ਟੇषੁ ਵਨਖਂਡੇषੁ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਸਖੀਆਂ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛਿੜਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਫਿਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛਿੜਕਦੇ ਹਨ, ਵਸੰਤ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ।
ਤਤ੍ਤਤ੍ਕਾਲੋਚਿਤੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਹਾਰੈਃ ਸਗਣੌ ਦ੍ਵਿਜ । ਸ਼੍ਰਾਂਤੌ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਖੇਡਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਕਦੇ-ਕਦੇ ਥੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਪਵਿਸ਼੍ਯਾਸਨੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਮਧੁਪਾਨਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਤੁਃ । ਤਤੋ ਮਧੁਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤੌ ਨਿਦ੍ਰਯਾ ਮੀਲਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣੌ
ਦਿਵਿਆ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਹ ਮਧੁਰ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਸ ਮਿੱਠੇ ਪਾਨੀ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮਿਥਃ ਪਾਣੀ ਸਮਾਲਂਬ੍ਯ ਕਾਮਬਾਣਵਸ਼ਂ ਗਤੌ । ਰਿਰਂਸੂਵਿਸ਼ਤਃਕੁਞ੍ਜਂਸ੍ਖਲਦ੍ਵਾਙ੍ਮਨਸੌਪਥਿ
ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿਚ, ਉਹ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੁੰਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਰਾਹ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਮਨ ਡੋਲਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਰੀਡਤਸ਼੍ਚ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਰਿਣੀਯੂਥਪੌ ਯਥਾ । ਸਖ੍ਯੋऽਪਿ ਮਧੁਭਿਰ੍ਮਤ੍ਤਾ ਨਿਦ੍ਰਯਾਪੀਡਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਉਥੇ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦੀ ਮਾਦਾ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਾਥੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਵੀ ਮਧੁ ਪੀ ਕੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ, ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।
ਅਭਿਤੋ ਮਂਜੁਕੁਂਜੇषੁ ਸਰ੍ਵਾ ਏਵਾਪਿ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯਿਰੇ । ਪृਥਗੇਕੇਨ ਵਪੁषਾ ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਯੁਗਪਦ੍ਵਿਭੁਃ
ਸਭ ਜਣੇ ਸੁਹਣੇ ਕੁੰਜਾਂ ਵਿਚ ਨੇੜੇ-ਨੇੜੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇੱਕ ਹੈ, ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਸਂਨਿਧਿਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤੋ ਮੁਹੁਃ । ਰਮਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕਰਿਣੀਰ੍ਗਜਰਾਡਿਵ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਵੱਲੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਕਸਾਏ ਜਾਂਦੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਮਾਦਾ ਨਾਲ।
ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਚ ਤਥਾ ਤਾਭਿਃ ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਚ ਸਰੋ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਜਲਸੇਕੈਰ੍ਮਿਥਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਰੀਡਤਃ ਸਗਣੌ ਤਤਃ
ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਖੇਡ ਲਈ ਸਰੋਵਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕ-ਛਿੜਕ ਕੇ ਖੇਡਦੇ ਹਨ।
ਵਾਸਃ ਸ੍ਰਕ੍ਚਂਦਨੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਭੂषਣੈਰਪਿ ਭੂषਿਤੌ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਰਸਸ੍ਤੀਰੇ ਦਿਵ੍ਯਰਤ੍ਨਮਯੇ ਗृਹੇ
ਕਪੜੇ, ਮਾਲਾ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਦਿਵਿਆ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਗੇਵ ਫਲਮੂਲਾਨਿ ਕਲ੍ਪਿਤਾਨਿ ਮਯਾ ਮੁਨੇ । ਹਰਿਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਥਮਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਾਂਤਯਾ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਃ
ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਫਲ ਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਸਨ। ਹਰੀ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੀ ਘੇਰ ਵਿਚ।
ਦ੍ਵਿਤ੍ਰਾਭਿਃ ਸੇਵਿਤੋ ਗਚ੍ਛੇਚ੍ਛਯ੍ਯਾਂ ਪੁष੍ਪਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍ । ਤਾਂਬੂਲੈਰ੍ਵ੍ਯਜਨੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਦਸਂਵਾਹਨਾਦਿਭਿਃ
ਦੋ-ਤਿੰਨ ਸਖੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਾ ਕਰਵਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਛਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੰਜ 'ਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਤਾਂਬੂਲ, ਪੱਖਾ, ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਸੇਵਾਵਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸੇਵ੍ਯਮਾਨੋ ਹਸਂਸ੍ਤਾਭਿਰ੍ਮੋਦਤੇ ਪ੍ਰੇਯਸੀਂ ਸ੍ਮਰਨ੍ । ਰਾਧਿਕਾਪਿ ਹਰੌ ਸੁਪ੍ਤੇ ਸਗਣਾ ਮੁਦਿਤਾਂਤਰਾ
ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ, ਹਰੀ ਹੱਸਦਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਾਧਿਕਾ ਵੀ, ਜਦ ਹਰੀ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਪਿ ਤਤ੍ਰ ਗਤਪ੍ਰਾਣਾ ਤਦੁਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਭੁਨਕ੍ਤਿ ਚ । ਕਿਂਚਿਦੇਵ ਤਤੋ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਜੇਚ੍ਛਯ੍ਯਾਨਿਕੇਤਨਮ੍
ਉਥੇ ਵੀ, ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਵੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਕਿ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾਂਦੀ ਹੈ। ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਚੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।