ਗਮਨਾਗਮਨੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਵਨਗੋष੍ਠਯੋਃ । ਗੋਚਾਰਣਂ ਵਯਸ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਿਨਾऽਸੁਰਵਿਘਾਤਨਮ੍
ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਗੋਢਿਆਂ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਉਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂ ਚਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ।
ਕਰਕੀਯਾਭਿਮਾਨਿਨ੍ਯਸ੍ਤਥਾ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾ ਜਨਾਃ । ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨੇਨੈਵ ਭਾਵੇਨ ਰਮਯਂਤਿ ਨਿਜਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਭਾਵ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚਿਂਤਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਤਾਸਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਮਨੋਰਮਾਮ੍ । ਰੂਪਯੌਵਨਸਂਪਨ੍ਨਾਂ ਕਿਸ਼ੋਰੀਂ ਪ੍ਰਮਦਾਕृਤਿਮ੍
ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਹੋਵੇ।
ਨਾਨਾਸ਼ਿਲ੍ਪਕਲਾਭਿਜ੍ਞਾਂ ਕृष੍ਣਭੋਗਾਨੁਰੂਪਿਣੀਮ੍ । ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਾਮਪਿ ਕृष੍ਣੇਨ ਤਤ੍ਰ ਭੋਗਪਰਾਙ੍ਮੁਖੀਮ੍
ਕਈ ਕਲਾਵਾਂ ਤੇ ਹُنਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਰਸਾਂ ਲਈ ਉਚਿਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਚਾਹੀ ਹੋਈ, ਪਰ ਉਹ ਰਸਾਂ ਵੱਲ ਬੇਪਰਵਾਹ।
ਰਾਧਿਕਾਨੁਚਰੀਂ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਸੇਵਨਪਰਾਯਣਾਮ੍ । ਕृष੍ਣਾਦਪ੍ਯਧਿਕਂ ਪ੍ਰੇਮ ਰਾਧਿਕਾਯਾਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਤੀਮ੍
ਉਥੇ, ਰਾਧਿਕਾ ਦੀ ਸਾਥੀ ਬਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਰਾਧਿਕਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾਨੁਦਿਵਸਂ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਤਯੋਃ ਸਂਗਮਕਾਰਿਣੀਮ੍ । ਤਤ੍ਸੇਵਨਸੁਖਾਹ੍ਲਾਦਭਾਵੇਨਾਤਿਸੁਨਿਰ੍ਵृਤਾਮ੍
ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਸੁਖ ਤੇ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੀ ਰਹੇ।
ਇਤ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯੈਵ ਤਤ੍ਰ ਸੇਵਾਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਮਾਰਭ੍ਯ ਯਾਵਤ੍ਸ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਮਹਾਨਿਸ਼ਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਥੇ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮ ਮੁਹੂਰਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਰਾਤ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਹਰੇਰ੍ਦੈਨਂਦਿਨੀਂ ਲੀਲਾਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ । ਲੀਲਾਮਜਾਨਤਾ ਸੇਵ੍ਯੋ ਮਨਸਾ ਤੁ ਕਥਂ ਹਰਿਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਹਰੀ ਦੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਲੀਲਾ ਸੱਚੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਹ ਲੀਲਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਤਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਨਾਹਂ ਜਾਨਾਮਿ ਤਾਂ ਲੀਲਾਂ ਹਰੇਰ੍ਨਾਰਦਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ । ਵृਂਦਾਦੇਵੀਮਿਤੋ ਗਚ੍ਛ ਸਾ ਤੇ ਲੀਲਾਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਾਰਦ ਜੀ, ਮੈਂ ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਇਥੋਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਜਾਓ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੱਸੇਗੀ।
ਅਵਿਦੂਰ ਇਤਃ ਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ਕੇਸ਼ੀਤੀਰ੍ਥਸਮੀਪਤਃ । ਸਖੀਸਂਘਵृਤਾ ਸਾਸ੍ਤੇ ਗੋਵਿਂਦਪਰਿਚਾਰਿਕਾ
ਇਥੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰ, ਕੇਸ਼ੀ ਤੀਰਥ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਦੇ ਗੇੜ ਵਿੱਚ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਹृष੍ਟੋ ਨਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਵृਂਦਾਸ਼੍ਰਮਂ ਜਗਾਮਾਥ ਨਾਰਦੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਿਆ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਹਨ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵृਂਦਾਪਿ ਨਾਰਦਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਉਵਾਚ ਚ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਥਮਤ੍ਰਾਗਤਿਸ੍ਤਵ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ: ਮੁਨੀ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆਏ ਹੋ?
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਵੇਦਿਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਨੈਤ੍ਯਕਂ ਚਰਿਤਂ ਹਰੇਃ । ਤਦਾਦਿਤੋ ਮਮ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਦਿ ਯੋਗ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹਰੀ ਦੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਚਰਿਤ੍ਰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਯੋਗਯ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਦੱਸੋ, ਸੁੰਦਰੋ।
ਵृਂਦੋਵਾਚ- ਰਹਸ੍ਯਮਪਿਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕृष੍ਣਭਕ੍ਤੋਸਿ ਨਾਰਦ । ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾਪ੍ਯੇਤਦ੍ਗੁਹ੍ਯਾਦ੍ਗੁਹ੍ਯਤਰਂ ਮਹਤ੍
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਾਰਦ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਭਗਤ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਰਾਜ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗੀ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਇਹ ਗੁਪਤ ਰੱਖੋ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਗੁਪਤ ਹੈ।
ਮਧ੍ਯੇ ਵृਂਦਾਵਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਕੁਂਜਮਂਡਿਤੇ । ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਨਿਕੁਂਜੇ ਤੁ ਦਿਵ੍ਯਰਤ੍ਨਮਯੇ ਗृਹੇ
ਸੁੰਦਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਪੰਜਾਹ ਕੁੰਜਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਲਪ ਵ੍ਰੱਖਾਂ ਦੇ ਕੁੰਜ ਵਿੱਚ, ਦਿਵਯ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ—
ਨਿਦ੍ਰਿਤੌ ਤਿष੍ਠਤਸ੍ਤਲ੍ਪੇ ਨਿਬਿਡਾਲਿਂਗਿਤੌ ਮਿਥਃ । ਮਦਾਜ੍ਞਾਕਾਰਿਭਿਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਰ੍ਬੋਧਿਤਾਵਪਿ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸੋਫੇ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਸੁੱਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ। ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਜਗਾਇਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ—
ਗਾਢਾਲਿਂਗਨਜਾਨਂਦਮਾਪ੍ਤੌ ਤਦ੍ਭਂਗਕਾਤਰੌ । ਨ ਮਨਃ ਕੁਰੁਤਸ੍ਤਲ੍ਪਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਾਤੁਂ ਮਨਾਗਪਿ
ਗੂੜ੍ਹੇ ਗਲੇ ਲਾਉਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਟੁੱਟ ਜਾਣ ਦੀ ਡਰ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਸੋਫੇ ਤੋਂ ਉੱਠਣ ਲਈ ਰਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਸਾਰਿਕਾਸਂਘੈਃ ਸ਼ੁਕਾਦ੍ਯੈਃ ਪਰਿਤੋ ਮੁਹੁਃ । ਬੋਧਿਤੌ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਃ ਸ੍ਵਤਲ੍ਪਾਦੁਦਤਿष੍ਠਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਸਾਰੀਕਾ ਅਤੇ ਤੋਤਾ ਆਦਿ ਪੰਛੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੋਫੇ ਤੋਂ ਉੱਠ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਪਵਿष੍ਟੌ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਖ੍ਯਸ੍ਤਲ੍ਪੇ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤੌ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸੇਵਾਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਤਤ੍ਕਾਲੇ ਹ੍ਯੁਚਿਤਾਂ ਤਯੋਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਖੀਆਂ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜਿਹੜੀ ਸੇਵਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਸਾਰਿਕਾਵਾਕ੍ਯੈਸ੍ਤਾਵੁਤ੍ਥਾਯ ਸ੍ਵਤਲ੍ਪਤਃ । ਗਚ੍ਛਤਃ ਸ੍ਵਸ੍ਵਭਵਨਂ ਭੀਤ੍ਯੁਤ੍ਕਂਠਾਕੁਲੌ ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਸਾਰੀਕਾ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਬੋਲਾਂ 'ਤੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਸੋਫੇ ਤੋਂ ਉੱਠਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਡਰ ਤੇ ਲੋਚ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਤਸ਼੍ਚ ਬੋਧਿਤੋ ਮਾਤ੍ਰਾ ਤਲ੍ਪਾਦੁਤ੍ਥਾਯ ਸਤ੍ਵਰਃ । ਕृਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣੋ ਦਂਤਕਾष੍ਠਂ ਬਲਦੇਵਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਸਵੇਰੇ, ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਸੋਫੇ ਤੋਂ ਉੱਠਦਾ ਹੈ, ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੰਦ ਕਾਠੀ ਨਾਲ ਮੰਜਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤ੍ਰਾਨੁਮੋਦਿਤੋ ਯਾਤਿ ਗੋਸ਼ਾਲਾਂ ਸਖਿਭਿਰ੍ਵृਤਃ । ਰਾਧਾਪਿ ਬੋਧਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰ ਵਯਸ੍ਯਾਭਿਃ ਸ੍ਵਤਲ੍ਪਤਃ
ਮਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਗੇੜ ਵਿੱਚ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਰਾਧਾ ਵੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਸੋਫੇ ਤੋਂ ਜਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਉਤ੍ਥਾਯ ਦਂਤਕਾष੍ਠਾਦਿ ਕृਤ੍ਵਾਭ੍ਯਂਗਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਸ੍ਨਾਨਵੇਦੀਂ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਪਿਤਾ ਸਾ ਨਿਜਾਲਿਭਿਃ
ਉੱਠ ਕੇ, ਦੰਦ ਕਾਠੀ ਆਦਿ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਲ-ਮਸਾਜ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭੂषਾਗृਹੇ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਵਯਸ੍ਯਾ ਭੂषਯਂਤ੍ਯਪਿ । ਭੂषਣੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਗਂਧਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨੈਃ
ਉਹ ਗਹਣਿਆਂ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਖੀਆਂ ਉਸਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਵਯ ਗਹਣਿਆਂ, ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਸਜਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸਖੀਜਨੈਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਂ ਸਂਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ । ਕਰ੍ਤੁਮਾਹੂਯਤੇਸ੍ਵਨ੍ਨਂ ਸਸਖੀ ਸਾ ਯਸ਼ੋਦਯਾ
ਉਸ ਦੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਦੀ ਮਿਨਤ ਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਾਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਸੱਦਦੀ ਹੈ। ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਖਾਣਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਬੁਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਕਥਮਾਹੂਯਤੇ ਦੇਵਿ ਪਾਕਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਯਸ਼ੋਦਯਾ । ਸਤੀषੁ ਪਾਕਕਰ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਰੋਹਿਣੀਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਵਪਿ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ— ਦੇਵੀ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਉਸ ਨੂੰ ਪਕਵਾਨ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਸੱਦਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਰੋਹਿਨੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸਤੀਆਂ ਵੀ ਪਕਵਾਨ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ?
ਵृਂਦੋਵਾਚ- ਪੂਰ੍ਵਂ ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਾ ਦਤ੍ਤੋ ਵਰਸ੍ਤਸ੍ਯੈ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਇਤਿ ਕਾਤ੍ਯਾਯਨੀ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਮਾਸੀਨ੍ਮਯਾ ਪੁਰਾ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਕਾਟਿਆਯਨੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣੀ ਸੀ।
ਤ੍ਵਯਾ ਯਤ੍ਪਚ੍ਯਤੇ ਦੇਵਿ ਤਦਨ੍ਨਂ ਮਦਨੁਗ੍ਰਹਾਤ੍ । ਮਿष੍ਟਂ ਸ੍ਯਾਦਮृਤਸ੍ਪਰ੍ਦ੍ਧਿ ਭੋਕ੍ਤੁਰਾਯੁष੍ਕਰਂ ਤਥਾ
ਦੇਵੀ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਤੂੰ ਬਣਾਏਗੀ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਟੱਕਰ ਖਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯਾਹ੍ਵਯਤਿ ਤਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਸ਼ੋਦਾ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਸਲਾ । ਆਯੁष੍ਮਾਨ੍ਮੇ ਭਵੇਤ੍ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਵਾਦੁਲੋਭਾਤ੍ਤਥਾ ਸਤੀ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪੂਤ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਯਸ਼ੋਦਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦਦੀ ਹੈ— 'ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ,' ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਵੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਨੁਮੋਦਿਤਾ ਹृष੍ਟਾ ਸਾਪਿ ਨਂਦਾਲਯਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਸਸਖੀਪ੍ਰਕਰਾ ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਪਾਕਂ ਕਰੋਤਿ ਚ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਦੇ ਜਥੇ ਨਾਲ ਨੰਦ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਭੋਜਨ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।