ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਮਾਂ ਵਸ਼ੀਕਰ੍ਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਕੇ, ਰੁਦ੍ਰਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।
ਇਦਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਮਯਾ ਤੇ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ । ਤ੍ਵਯਾਪ੍ਯੇਤਨ੍ਮਹਾਦੇਵ ਗੋਪਨੀਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਵੀ, ਮਹਾਦੇਵ, ਇਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਲੁਕਾ ਕੇ ਰੱਖ।
ਤ੍ਵਮਪ੍ਯੇਨਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਰਾਧਿਕਾਂ ਮਮ ਵਲ੍ਲਭਾਮ੍ । ਜਪਨ੍ਮੇ ਯੁਗਲਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਸਦਾ ਤਿष੍ਠ ਮਦਾਲਯੇ
ਤੂੰ ਵੀ, ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਰਾਧਿਕਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਜੋੜਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਰਹਿ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਰਹਿ।
ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ-। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕਰ੍ਣੇ ਮਮ ਕृष੍ਣੋ ਦਯਾਨਿਧਿਃ । ਉਪਦਿਸ਼੍ਯ ਪਰਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਸਂਸ੍ਕਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਧਾਯ ਹਿ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਸੱਜੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਰੁਣਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉੱਚਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦੱਸਿਆ ਅਤੇ ਰੀਤਾਂ ਵੀ ਕਰਵਾਈਆਂ।
ਸਗਣੋਂऽਤਰ੍ਦਧੇ ਵਿਪ੍ਰ ਤਤ੍ਰੈਵ ਮਮ ਪਸ਼੍ਯਤਃ । ਅਹਮਪ੍ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਤਦਾਰਭ੍ਯ ਨਿਰਂਤਰਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਉਥੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਮੈਂ ਵੀ ਇੱਥੇ ਲਗਾਤਾਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਸਰ੍ਵਮੇਤਨ੍ਮਯਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸਾਂਗਮੇਵ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਮ੍ । ਅਧੁਨਾ ਵਦ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੰਗਮ ਤੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਦੱਸ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਭਗਵਨ੍ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਦ੍ਯਤ੍ਪृष੍ਟਂ ਮਯਾ ਗੁਰੋ । ਅਧੁਨਾ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਾਵਮਾਰ੍ਗਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਗੁਰੂ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰਾਹ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਸਾਧੁ ਵਿਪ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾ ਪृष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤੈषਿਣਾ । ਰਹਸ੍ਯਮਪਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਨ੍ਮੇ ਨਿਗਦਤਃ ਸ਼ृਣੁ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਚੰਗਾ ਪੁੱਛਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਰਾਜ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਇਹ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣ।
ਦਾਸ੍ਯਃ ਸਖਾਯਃ ਪਿਤਰੌ ਪ੍ਰੇਯਸ੍ਯਸ਼੍ਚ ਹਰੇਰਿਹ । ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਤ੍ਯਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਸਂਤਿ ਗੁਣਸ਼ਾਲਿਨਃ
ਹਰੀ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਮਿੱਤਰ, ਮਾਪੇ ਅਤੇ ਪਿਆਰੇ—ਇਹ ਸਭ, ਮੁਨੀ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਸਦਾ ਹੀ ਹਨ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।
ਯਥਾ ਪ੍ਰਕਟਲੀਲਾਯਾਂ ਪੁਰਾਣੇषੁ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ । ਤਥਾ ਤੇ ਨਿਤ੍ਯਲੀਲਾਯਾਂ ਸਂਤਿ ਵृਂਦਾਵਨੇ ਭੁਵਿ
ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਦਾ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹਨ।
ਗਮਨਾਗਮਨੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਵਨਗੋष੍ਠਯੋਃ । ਗੋਚਾਰਣਂ ਵਯਸ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਿਨਾऽਸੁਰਵਿਘਾਤਨਮ੍
ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਗੋਢਿਆਂ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਉਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂ ਚਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ।
ਕਰਕੀਯਾਭਿਮਾਨਿਨ੍ਯਸ੍ਤਥਾ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾ ਜਨਾਃ । ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨੇਨੈਵ ਭਾਵੇਨ ਰਮਯਂਤਿ ਨਿਜਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਭਾਵ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚਿਂਤਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਤਾਸਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਮਨੋਰਮਾਮ੍ । ਰੂਪਯੌਵਨਸਂਪਨ੍ਨਾਂ ਕਿਸ਼ੋਰੀਂ ਪ੍ਰਮਦਾਕृਤਿਮ੍
ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਹੋਵੇ।
ਨਾਨਾਸ਼ਿਲ੍ਪਕਲਾਭਿਜ੍ਞਾਂ ਕृष੍ਣਭੋਗਾਨੁਰੂਪਿਣੀਮ੍ । ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਾਮਪਿ ਕृष੍ਣੇਨ ਤਤ੍ਰ ਭੋਗਪਰਾਙ੍ਮੁਖੀਮ੍
ਕਈ ਕਲਾਵਾਂ ਤੇ ਹُنਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਰਸਾਂ ਲਈ ਉਚਿਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਚਾਹੀ ਹੋਈ, ਪਰ ਉਹ ਰਸਾਂ ਵੱਲ ਬੇਪਰਵਾਹ।
ਰਾਧਿਕਾਨੁਚਰੀਂ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਸੇਵਨਪਰਾਯਣਾਮ੍ । ਕृष੍ਣਾਦਪ੍ਯਧਿਕਂ ਪ੍ਰੇਮ ਰਾਧਿਕਾਯਾਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਤੀਮ੍
ਉਥੇ, ਰਾਧਿਕਾ ਦੀ ਸਾਥੀ ਬਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਰਾਧਿਕਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾਨੁਦਿਵਸਂ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਤਯੋਃ ਸਂਗਮਕਾਰਿਣੀਮ੍ । ਤਤ੍ਸੇਵਨਸੁਖਾਹ੍ਲਾਦਭਾਵੇਨਾਤਿਸੁਨਿਰ੍ਵृਤਾਮ੍
ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਸੁਖ ਤੇ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੀ ਰਹੇ।
ਇਤ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯੈਵ ਤਤ੍ਰ ਸੇਵਾਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਮਾਰਭ੍ਯ ਯਾਵਤ੍ਸ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਮਹਾਨਿਸ਼ਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਥੇ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮ ਮੁਹੂਰਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਰਾਤ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਹਰੇਰ੍ਦੈਨਂਦਿਨੀਂ ਲੀਲਾਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ । ਲੀਲਾਮਜਾਨਤਾ ਸੇਵ੍ਯੋ ਮਨਸਾ ਤੁ ਕਥਂ ਹਰਿਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਹਰੀ ਦੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਲੀਲਾ ਸੱਚੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਹ ਲੀਲਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਤਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਨਾਹਂ ਜਾਨਾਮਿ ਤਾਂ ਲੀਲਾਂ ਹਰੇਰ੍ਨਾਰਦਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ । ਵृਂਦਾਦੇਵੀਮਿਤੋ ਗਚ੍ਛ ਸਾ ਤੇ ਲੀਲਾਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਾਰਦ ਜੀ, ਮੈਂ ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਇਥੋਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਜਾਓ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੱਸੇਗੀ।
ਅਵਿਦੂਰ ਇਤਃ ਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ਕੇਸ਼ੀਤੀਰ੍ਥਸਮੀਪਤਃ । ਸਖੀਸਂਘਵृਤਾ ਸਾਸ੍ਤੇ ਗੋਵਿਂਦਪਰਿਚਾਰਿਕਾ
ਇਥੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰ, ਕੇਸ਼ੀ ਤੀਰਥ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਦੇ ਗੇੜ ਵਿੱਚ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਹृष੍ਟੋ ਨਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਵृਂਦਾਸ਼੍ਰਮਂ ਜਗਾਮਾਥ ਨਾਰਦੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਿਆ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਹਨ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵृਂਦਾਪਿ ਨਾਰਦਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਉਵਾਚ ਚ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਥਮਤ੍ਰਾਗਤਿਸ੍ਤਵ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ: ਮੁਨੀ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆਏ ਹੋ?
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਵੇਦਿਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਨੈਤ੍ਯਕਂ ਚਰਿਤਂ ਹਰੇਃ । ਤਦਾਦਿਤੋ ਮਮ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਦਿ ਯੋਗ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹਰੀ ਦੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਚਰਿਤ੍ਰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਯੋਗਯ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਦੱਸੋ, ਸੁੰਦਰੋ।
ਵृਂਦੋਵਾਚ- ਰਹਸ੍ਯਮਪਿਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕृष੍ਣਭਕ੍ਤੋਸਿ ਨਾਰਦ । ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾਪ੍ਯੇਤਦ੍ਗੁਹ੍ਯਾਦ੍ਗੁਹ੍ਯਤਰਂ ਮਹਤ੍
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਾਰਦ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਭਗਤ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਰਾਜ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗੀ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਇਹ ਗੁਪਤ ਰੱਖੋ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਗੁਪਤ ਹੈ।
ਮਧ੍ਯੇ ਵृਂਦਾਵਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਕੁਂਜਮਂਡਿਤੇ । ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਨਿਕੁਂਜੇ ਤੁ ਦਿਵ੍ਯਰਤ੍ਨਮਯੇ ਗृਹੇ
ਸੁੰਦਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਪੰਜਾਹ ਕੁੰਜਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਲਪ ਵ੍ਰੱਖਾਂ ਦੇ ਕੁੰਜ ਵਿੱਚ, ਦਿਵਯ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ—
ਨਿਦ੍ਰਿਤੌ ਤਿष੍ਠਤਸ੍ਤਲ੍ਪੇ ਨਿਬਿਡਾਲਿਂਗਿਤੌ ਮਿਥਃ । ਮਦਾਜ੍ਞਾਕਾਰਿਭਿਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਰ੍ਬੋਧਿਤਾਵਪਿ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸੋਫੇ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਸੁੱਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ। ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਜਗਾਇਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ—
ਗਾਢਾਲਿਂਗਨਜਾਨਂਦਮਾਪ੍ਤੌ ਤਦ੍ਭਂਗਕਾਤਰੌ । ਨ ਮਨਃ ਕੁਰੁਤਸ੍ਤਲ੍ਪਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਾਤੁਂ ਮਨਾਗਪਿ
ਗੂੜ੍ਹੇ ਗਲੇ ਲਾਉਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਟੁੱਟ ਜਾਣ ਦੀ ਡਰ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਸੋਫੇ ਤੋਂ ਉੱਠਣ ਲਈ ਰਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਸਾਰਿਕਾਸਂਘੈਃ ਸ਼ੁਕਾਦ੍ਯੈਃ ਪਰਿਤੋ ਮੁਹੁਃ । ਬੋਧਿਤੌ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਃ ਸ੍ਵਤਲ੍ਪਾਦੁਦਤਿष੍ਠਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਸਾਰੀਕਾ ਅਤੇ ਤੋਤਾ ਆਦਿ ਪੰਛੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੋਫੇ ਤੋਂ ਉੱਠ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਪਵਿष੍ਟੌ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਖ੍ਯਸ੍ਤਲ੍ਪੇ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤੌ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸੇਵਾਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਤਤ੍ਕਾਲੇ ਹ੍ਯੁਚਿਤਾਂ ਤਯੋਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਖੀਆਂ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜਿਹੜੀ ਸੇਵਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਸਾਰਿਕਾਵਾਕ੍ਯੈਸ੍ਤਾਵੁਤ੍ਥਾਯ ਸ੍ਵਤਲ੍ਪਤਃ । ਗਚ੍ਛਤਃ ਸ੍ਵਸ੍ਵਭਵਨਂ ਭੀਤ੍ਯੁਤ੍ਕਂਠਾਕੁਲੌ ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਸਾਰੀਕਾ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਬੋਲਾਂ 'ਤੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਸੋਫੇ ਤੋਂ ਉੱਠਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਡਰ ਤੇ ਲੋਚ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।