ਇਦਮਾਨਂਦਕਂਦਾਖ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਵृਂਦਾਵਨਂ ਮਮ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨ ਪੁਨਃ ਸਂਸृਤਿਂ ਵਿਸ਼ੇਤ੍
ਇਹ ਮੇਰਾ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਥਾਨ ਹੈ; ਜਿਸ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਮੁੜ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਮਦ੍ਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯੋ ਮੂਢਃ ਪੁਨਰਨ੍ਯਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਸ ਆਤ੍ਮਹਾ ਭਵੇਦੇਵ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਮਯੋਦਿਤਮ੍
ਜੋ ਮੇਰਾ ਵਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਹੋਰ ਥਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਆਪ ਮਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ, ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਵृਂਦਾਵਨਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਨੈਵ ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਨਿਵਸਾਮ੍ਯਨਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮਹਮਤ੍ਰੈਵ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਮੈਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਛੱਡ ਕੇ ਕਦੇ ਵੀ ਹੋਰ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਨਾਲ ਹੀ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਤ੍ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਹृਦਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਮੇਦਾਨੀਂ ਕਿਮਨ੍ਯਚ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਸੀ, ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਤਤਸ੍ਤਮਬ੍ਰਵਂ ਦੇਵਮਹਂ ਚ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਈਦृਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਲਭ੍ਯਸ੍ਤਮੁਪਾਯਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਤੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਢੰਗ ਦੱਸ।
ਤਤੋ ਮਾਮਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਸਾਧੁ ਰੁਦ੍ਰ ਤਵੋਦਿਤਮ੍ । ਅਤਿਗੁਹ੍ਯਤਮਂ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਗੋਪਨੀਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਤੇਰਾ ਸਵਾਲ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਇਹ ਬਹੁਤ ਗੁਪਤ ਹੈ ਤੇ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਕृਦਾਵਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋ ਯਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੋਪਾਯ ਉਪਾਸਤੇ । ਗੋਪੀਭਾਵੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ ਸ ਮਾਮੇਤਿ ਨ ਚੇਤਰਃ
ਜੋ ਇਕ ਵਾਰੀ ਸਮਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਢੰਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਗੋਪੀ ਦੇ ਭਾਵ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਸਕृਦਾਵਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋ ਵਾ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਮੇਕਿਕਾਮੁਤ । ਸੇਵਤੇਨਨ੍ਯਭਾਵੇਨ ਸ ਮਾਮੇਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਾਂ, ਜੋ ਇਕ ਵਾਰੀ ਸਮਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਹੀ ਨਿਰਭਾਵ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਯੋ ਮਾਮੇਵ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ਼੍ਚ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਨ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ । ਨ ਕਦਾਪਿ ਸ ਚਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਮੇਵਂ ਤੇ ਮਯੋਦਿਤਮ੍
ਜੋ ਕੇਵਲ ਮੇਰੇ ਹੀ ਆਸਰੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਜਾਂ ਮਹਾਂ-ਇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਸਕृਦੇਵ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋਯਸ੍ਤਵਾਸ੍ਮੀਤਿ ਵਦੇਦਪਿ । ਸਾਧਨੇਨ ਵਿਨਾਪ੍ਯੇਵ ਮਾਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਕਹੇ ਕਿ 'ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹਾਂ', ਤੇ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਜਾਂ ਸਾਧਨਾ ਨਾ ਵੀ ਕਰੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਮਾਂ ਵਸ਼ੀਕਰ੍ਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਕੇ, ਰੁਦ੍ਰਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।
ਇਦਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਮਯਾ ਤੇ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ । ਤ੍ਵਯਾਪ੍ਯੇਤਨ੍ਮਹਾਦੇਵ ਗੋਪਨੀਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਵੀ, ਮਹਾਦੇਵ, ਇਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਲੁਕਾ ਕੇ ਰੱਖ।
ਤ੍ਵਮਪ੍ਯੇਨਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਰਾਧਿਕਾਂ ਮਮ ਵਲ੍ਲਭਾਮ੍ । ਜਪਨ੍ਮੇ ਯੁਗਲਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਸਦਾ ਤਿष੍ਠ ਮਦਾਲਯੇ
ਤੂੰ ਵੀ, ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਰਾਧਿਕਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਜੋੜਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਰਹਿ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਰਹਿ।
ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ-। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕਰ੍ਣੇ ਮਮ ਕृष੍ਣੋ ਦਯਾਨਿਧਿਃ । ਉਪਦਿਸ਼੍ਯ ਪਰਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਸਂਸ੍ਕਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਧਾਯ ਹਿ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਸੱਜੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਰੁਣਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉੱਚਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦੱਸਿਆ ਅਤੇ ਰੀਤਾਂ ਵੀ ਕਰਵਾਈਆਂ।
ਸਗਣੋਂऽਤਰ੍ਦਧੇ ਵਿਪ੍ਰ ਤਤ੍ਰੈਵ ਮਮ ਪਸ਼੍ਯਤਃ । ਅਹਮਪ੍ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਤਦਾਰਭ੍ਯ ਨਿਰਂਤਰਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਉਥੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਮੈਂ ਵੀ ਇੱਥੇ ਲਗਾਤਾਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਸਰ੍ਵਮੇਤਨ੍ਮਯਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸਾਂਗਮੇਵ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਮ੍ । ਅਧੁਨਾ ਵਦ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੰਗਮ ਤੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਦੱਸ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਭਗਵਨ੍ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਦ੍ਯਤ੍ਪृष੍ਟਂ ਮਯਾ ਗੁਰੋ । ਅਧੁਨਾ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਾਵਮਾਰ੍ਗਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਗੁਰੂ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰਾਹ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਸਾਧੁ ਵਿਪ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾ ਪृष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤੈषਿਣਾ । ਰਹਸ੍ਯਮਪਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਨ੍ਮੇ ਨਿਗਦਤਃ ਸ਼ृਣੁ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਚੰਗਾ ਪੁੱਛਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਰਾਜ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਇਹ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣ।
ਦਾਸ੍ਯਃ ਸਖਾਯਃ ਪਿਤਰੌ ਪ੍ਰੇਯਸ੍ਯਸ਼੍ਚ ਹਰੇਰਿਹ । ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਤ੍ਯਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਸਂਤਿ ਗੁਣਸ਼ਾਲਿਨਃ
ਹਰੀ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਮਿੱਤਰ, ਮਾਪੇ ਅਤੇ ਪਿਆਰੇ—ਇਹ ਸਭ, ਮੁਨੀ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਸਦਾ ਹੀ ਹਨ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।
ਯਥਾ ਪ੍ਰਕਟਲੀਲਾਯਾਂ ਪੁਰਾਣੇषੁ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ । ਤਥਾ ਤੇ ਨਿਤ੍ਯਲੀਲਾਯਾਂ ਸਂਤਿ ਵृਂਦਾਵਨੇ ਭੁਵਿ
ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਦਾ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹਨ।
ਗਮਨਾਗਮਨੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਵਨਗੋष੍ਠਯੋਃ । ਗੋਚਾਰਣਂ ਵਯਸ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਿਨਾऽਸੁਰਵਿਘਾਤਨਮ੍
ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਗੋਢਿਆਂ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਉਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂ ਚਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ।
ਕਰਕੀਯਾਭਿਮਾਨਿਨ੍ਯਸ੍ਤਥਾ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾ ਜਨਾਃ । ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨੇਨੈਵ ਭਾਵੇਨ ਰਮਯਂਤਿ ਨਿਜਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਭਾਵ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚਿਂਤਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਤਾਸਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਮਨੋਰਮਾਮ੍ । ਰੂਪਯੌਵਨਸਂਪਨ੍ਨਾਂ ਕਿਸ਼ੋਰੀਂ ਪ੍ਰਮਦਾਕृਤਿਮ੍
ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਹੋਵੇ।
ਨਾਨਾਸ਼ਿਲ੍ਪਕਲਾਭਿਜ੍ਞਾਂ ਕृष੍ਣਭੋਗਾਨੁਰੂਪਿਣੀਮ੍ । ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਾਮਪਿ ਕृष੍ਣੇਨ ਤਤ੍ਰ ਭੋਗਪਰਾਙ੍ਮੁਖੀਮ੍
ਕਈ ਕਲਾਵਾਂ ਤੇ ਹُنਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਰਸਾਂ ਲਈ ਉਚਿਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਚਾਹੀ ਹੋਈ, ਪਰ ਉਹ ਰਸਾਂ ਵੱਲ ਬੇਪਰਵਾਹ।
ਰਾਧਿਕਾਨੁਚਰੀਂ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਸੇਵਨਪਰਾਯਣਾਮ੍ । ਕृष੍ਣਾਦਪ੍ਯਧਿਕਂ ਪ੍ਰੇਮ ਰਾਧਿਕਾਯਾਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਤੀਮ੍
ਉਥੇ, ਰਾਧਿਕਾ ਦੀ ਸਾਥੀ ਬਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਰਾਧਿਕਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾਨੁਦਿਵਸਂ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਤਯੋਃ ਸਂਗਮਕਾਰਿਣੀਮ੍ । ਤਤ੍ਸੇਵਨਸੁਖਾਹ੍ਲਾਦਭਾਵੇਨਾਤਿਸੁਨਿਰ੍ਵृਤਾਮ੍
ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਸੁਖ ਤੇ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੀ ਰਹੇ।
ਇਤ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯੈਵ ਤਤ੍ਰ ਸੇਵਾਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਮਾਰਭ੍ਯ ਯਾਵਤ੍ਸ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਮਹਾਨਿਸ਼ਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਥੇ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮ ਮੁਹੂਰਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਰਾਤ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਹਰੇਰ੍ਦੈਨਂਦਿਨੀਂ ਲੀਲਾਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ । ਲੀਲਾਮਜਾਨਤਾ ਸੇਵ੍ਯੋ ਮਨਸਾ ਤੁ ਕਥਂ ਹਰਿਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਹਰੀ ਦੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਲੀਲਾ ਸੱਚੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਹ ਲੀਲਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਤਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਨਾਹਂ ਜਾਨਾਮਿ ਤਾਂ ਲੀਲਾਂ ਹਰੇਰ੍ਨਾਰਦਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ । ਵृਂਦਾਦੇਵੀਮਿਤੋ ਗਚ੍ਛ ਸਾ ਤੇ ਲੀਲਾਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਾਰਦ ਜੀ, ਮੈਂ ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਇਥੋਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਜਾਓ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੱਸੇਗੀ।
ਅਵਿਦੂਰ ਇਤਃ ਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ਕੇਸ਼ੀਤੀਰ੍ਥਸਮੀਪਤਃ । ਸਖੀਸਂਘਵृਤਾ ਸਾਸ੍ਤੇ ਗੋਵਿਂਦਪਰਿਚਾਰਿਕਾ
ਇਥੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰ, ਕੇਸ਼ੀ ਤੀਰਥ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਦੇ ਗੇੜ ਵਿੱਚ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।