ਯਦਦ੍ਯ ਮੇ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਮਿਦਂ ਰੂਪਮਲੌਕਿਕਮ੍ । ਘਨੀਭੂਤਾਮਲਪ੍ਰੇਮ ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਂਦਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਜੋ ਰੂਪ ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਵੇਖਿਆ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਇਹ ਗਾੜ੍ਹੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰੇਮ, ਸਤ, ਚਿੱਤ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਨੀਰੂਪਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਵ੍ਯਾਪਿ ਕ੍ਰਿਯਾਹੀਨਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍ । ਵਦਂਤ੍ਯੁਪਨਿषਤ੍ਸਂਘਾ ਇਦਮੇਵ ਮਮਾਨਘਮ੍
ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਨਿਰਲੇਪ ਮੰਨਦੀ ਹੈ—ਜੋ ਬਿਨਾ ਰੂਪ, ਬਿਨਾ ਗੁਣ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ, ਕਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯੁਤ੍ਥਗੁਣਾਭਾਵਾਦਨਂਤਤ੍ਵਾਤ੍ਤਥੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਅਸਿਦ੍ਧਤ੍ਵਾਨ੍ਮਦ੍ਗੁਣਾਨਾਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਮਾਂ ਵਦਂਤਿ ਹਿ
ਮੇਰੇ ਗੁਣ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਅਨੰਤ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਗੁਣ ਸਥਿਰ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਿਰਗੁਣ ਹੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਤ੍ਵਾਨ੍ਮਮੈਤਸ੍ਯ ਰੂਪਸ੍ਯ ਚਰ੍ਮਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ । ਅਰੂਪਂ ਮਾਂ ਵਦਂਤ੍ਯੇਤੇ ਵੇਦਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ
ਮੇਰਾ ਇਹ ਰੂਪ ਸਰੀਰਕ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਵੇਦ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਮੈਨੂੰ ਅਰੂਪ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਵ੍ਯਾਪਕਤ੍ਵਾਚ੍ਚਿਦਂਸ਼ੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤਿ ਚ ਵਿਦੁਰ੍ਬੁਧਾਃ । ਅਕਰ੍ਤृਤ੍ਵਾਤ੍ਪ੍ਰਪਂਚਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਂ ਮਾਂ ਵਦਂਤਿ ਹਿ
ਮੈਂ ਚਿੱਤ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹਾਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਗਿਆਨੀ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜਗਤ ਦਾ ਕਰਤਾ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮਾਯਾਗੁਣੈਰ੍ਯਤੋਮੇਂऽਸ਼ਾ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਸਰ੍ਜਨਾਦਿਕਮ੍ । ਨ ਕਰੋਮਿ ਸ੍ਵਯਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸृष੍ਟ੍ਯਾਦਿਕਮਹਂ ਸ਼ਿਵ
ਮੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਰਾਹੀਂ ਰਚਨਾ ਆਦਿ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੇ ਅੰਸ਼ ਹਨ; ਮੈਂ ਖੁਦ ਰਚਨਾ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ।
ਅਹਮਾਸਾਂ ਮਹਾਦੇਵ ਗੋਪੀਨਾਂ ਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਃ । ਕ੍ਰਿਯਾਂਤਰਂ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਨਾਤ੍ਮਾਨਮਪਿ ਨਾਰਦ
ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੋਪੀਆਂ ਵਿਚ ਮੈਂ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਰਮ ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਵਿਹਰਾਮ੍ਯਨਯਾ ਨਿਤ੍ਯਮਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੇਮਵਸ਼ੀਕृਤਃ । ਇਮਾਂ ਤੁ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਰਾਧਿਕਾਂ ਪਰਦੇਵਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹਾਂ, ਇਸਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ; ਇਸ ਰਾਧਿਕਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਪਰਮ ਦੇਵੀ ਜਾਣ।
ਅਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਰਿਤਃ ਪਸ਼੍ਯ ਸਖ੍ਯਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਨਿਤ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਇਮਾ ਰੁਦ੍ਰ ਯਥਾਹਂ ਨਿਤ੍ਯਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਇਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇਖ, ਲੱਖਾਂ ਸਖੀਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸਦਾ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸਦਾ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।
ਗੋਪਾ ਗਾਵੋ ਗੋਪਿਕਾਸ਼੍ਚ ਸਦਾ ਵृਂਦਾਵਨਂ ਮਮ । ਸਰ੍ਵਮੇਤਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਚਿਦਾਨਂਦਰਸਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਗੋਪ, ਗਾਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਤੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ, ਇਹ ਸਭ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰਾ ਹੈ; ਇਹ ਚਿੱਤ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦੇ ਰਸ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ।
ਇਦਮਾਨਂਦਕਂਦਾਖ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਵृਂਦਾਵਨਂ ਮਮ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨ ਪੁਨਃ ਸਂਸृਤਿਂ ਵਿਸ਼ੇਤ੍
ਇਹ ਮੇਰਾ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਥਾਨ ਹੈ; ਜਿਸ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਮੁੜ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਮਦ੍ਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯੋ ਮੂਢਃ ਪੁਨਰਨ੍ਯਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਸ ਆਤ੍ਮਹਾ ਭਵੇਦੇਵ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਮਯੋਦਿਤਮ੍
ਜੋ ਮੇਰਾ ਵਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਹੋਰ ਥਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਆਪ ਮਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ, ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਵृਂਦਾਵਨਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਨੈਵ ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਨਿਵਸਾਮ੍ਯਨਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮਹਮਤ੍ਰੈਵ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਮੈਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਛੱਡ ਕੇ ਕਦੇ ਵੀ ਹੋਰ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਨਾਲ ਹੀ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਤ੍ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਹृਦਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਮੇਦਾਨੀਂ ਕਿਮਨ੍ਯਚ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਸੀ, ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਤਤਸ੍ਤਮਬ੍ਰਵਂ ਦੇਵਮਹਂ ਚ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਈਦृਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਲਭ੍ਯਸ੍ਤਮੁਪਾਯਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਤੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਢੰਗ ਦੱਸ।
ਤਤੋ ਮਾਮਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਸਾਧੁ ਰੁਦ੍ਰ ਤਵੋਦਿਤਮ੍ । ਅਤਿਗੁਹ੍ਯਤਮਂ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਗੋਪਨੀਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਤੇਰਾ ਸਵਾਲ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਇਹ ਬਹੁਤ ਗੁਪਤ ਹੈ ਤੇ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਕृਦਾਵਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋ ਯਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੋਪਾਯ ਉਪਾਸਤੇ । ਗੋਪੀਭਾਵੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ ਸ ਮਾਮੇਤਿ ਨ ਚੇਤਰਃ
ਜੋ ਇਕ ਵਾਰੀ ਸਮਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਢੰਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਗੋਪੀ ਦੇ ਭਾਵ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਸਕृਦਾਵਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋ ਵਾ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਮੇਕਿਕਾਮੁਤ । ਸੇਵਤੇਨਨ੍ਯਭਾਵੇਨ ਸ ਮਾਮੇਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਾਂ, ਜੋ ਇਕ ਵਾਰੀ ਸਮਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਹੀ ਨਿਰਭਾਵ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਯੋ ਮਾਮੇਵ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ਼੍ਚ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਨ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ । ਨ ਕਦਾਪਿ ਸ ਚਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਮੇਵਂ ਤੇ ਮਯੋਦਿਤਮ੍
ਜੋ ਕੇਵਲ ਮੇਰੇ ਹੀ ਆਸਰੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਜਾਂ ਮਹਾਂ-ਇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਸਕृਦੇਵ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋਯਸ੍ਤਵਾਸ੍ਮੀਤਿ ਵਦੇਦਪਿ । ਸਾਧਨੇਨ ਵਿਨਾਪ੍ਯੇਵ ਮਾਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਕਹੇ ਕਿ 'ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹਾਂ', ਤੇ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਜਾਂ ਸਾਧਨਾ ਨਾ ਵੀ ਕਰੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਮਾਂ ਵਸ਼ੀਕਰ੍ਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਕੇ, ਰੁਦ੍ਰਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।
ਇਦਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਮਯਾ ਤੇ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ । ਤ੍ਵਯਾਪ੍ਯੇਤਨ੍ਮਹਾਦੇਵ ਗੋਪਨੀਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਵੀ, ਮਹਾਦੇਵ, ਇਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਲੁਕਾ ਕੇ ਰੱਖ।
ਤ੍ਵਮਪ੍ਯੇਨਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਰਾਧਿਕਾਂ ਮਮ ਵਲ੍ਲਭਾਮ੍ । ਜਪਨ੍ਮੇ ਯੁਗਲਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਸਦਾ ਤਿष੍ਠ ਮਦਾਲਯੇ
ਤੂੰ ਵੀ, ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਰਾਧਿਕਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਜੋੜਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਰਹਿ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਰਹਿ।
ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ-। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕਰ੍ਣੇ ਮਮ ਕृष੍ਣੋ ਦਯਾਨਿਧਿਃ । ਉਪਦਿਸ਼੍ਯ ਪਰਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਸਂਸ੍ਕਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਧਾਯ ਹਿ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਸੱਜੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਰੁਣਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉੱਚਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦੱਸਿਆ ਅਤੇ ਰੀਤਾਂ ਵੀ ਕਰਵਾਈਆਂ।
ਸਗਣੋਂऽਤਰ੍ਦਧੇ ਵਿਪ੍ਰ ਤਤ੍ਰੈਵ ਮਮ ਪਸ਼੍ਯਤਃ । ਅਹਮਪ੍ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਤਦਾਰਭ੍ਯ ਨਿਰਂਤਰਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਉਥੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਮੈਂ ਵੀ ਇੱਥੇ ਲਗਾਤਾਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਸਰ੍ਵਮੇਤਨ੍ਮਯਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸਾਂਗਮੇਵ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਮ੍ । ਅਧੁਨਾ ਵਦ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੰਗਮ ਤੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਦੱਸ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਭਗਵਨ੍ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਦ੍ਯਤ੍ਪृष੍ਟਂ ਮਯਾ ਗੁਰੋ । ਅਧੁਨਾ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਾਵਮਾਰ੍ਗਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਗੁਰੂ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰਾਹ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਸਾਧੁ ਵਿਪ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾ ਪृष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤੈषਿਣਾ । ਰਹਸ੍ਯਮਪਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਨ੍ਮੇ ਨਿਗਦਤਃ ਸ਼ृਣੁ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਚੰਗਾ ਪੁੱਛਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਰਾਜ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਇਹ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣ।
ਦਾਸ੍ਯਃ ਸਖਾਯਃ ਪਿਤਰੌ ਪ੍ਰੇਯਸ੍ਯਸ਼੍ਚ ਹਰੇਰਿਹ । ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਤ੍ਯਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਸਂਤਿ ਗੁਣਸ਼ਾਲਿਨਃ
ਹਰੀ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਮਿੱਤਰ, ਮਾਪੇ ਅਤੇ ਪਿਆਰੇ—ਇਹ ਸਭ, ਮੁਨੀ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਸਦਾ ਹੀ ਹਨ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।
ਯਥਾ ਪ੍ਰਕਟਲੀਲਾਯਾਂ ਪੁਰਾਣੇषੁ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ । ਤਥਾ ਤੇ ਨਿਤ੍ਯਲੀਲਾਯਾਂ ਸਂਤਿ ਵृਂਦਾਵਨੇ ਭੁਵਿ
ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਦਾ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹਨ।