ਤਤਸ੍ਤੁ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤੁष੍ਟਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ । ਵ੍ਰਿਯਤਾਂ ਵਰ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਮਯਾਪ੍ਯੁਦ੍ਘਾਟ੍ਯ ਲੋਚਨੇ
ਫਿਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗ', ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲੀਆਂ।
ਦृष੍ਟੋ ਦੇਵਃਪ੍ਰਿਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਗਰੁਡੋਪਰਿ । ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਵੋਚਮਹਂ ਵਰਦਂ ਕਮਲਾਪਤਿਮ੍
ਮੈਂ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਰੁੜ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਮਲਾ ਦੇ ਪਤੀ ਵਰਦਾਤਾ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਯਦ੍ਰੂਪਂ ਤੇ ਕृਪਾਸਿਂਧੋ ਪਰਮਾਨਂਦਦਾਯਕਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਨਂਦਾਸ਼੍ਰਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮੂਰ੍ਤਿਮਤ੍ਸਰ੍ਵਤੋऽਧਿਕਮ੍
ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਰੂਪ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਸਦਾ ਲਈ ਸਭ ਆਨੰਦ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਤੇਰੀ ਮੂਰਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਯਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤਿ ਵਿਦੁਰ੍ਬੁਧਾਃ । ਤਦਹਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ
ਜੋ ਨਿਰਗੁਣ, ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਨਦੇ ਹਨ — ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਮੈਂ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤੋ ਮਾਮਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਂ ਕਮਲਾਪਤਿਃ । ਤਦਦ੍ਯ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਰੂਪਂ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਕਮਲਾ ਦੇ ਪਤੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ, ਜੋ ਮੈਂ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਅੱਜ ਤੂੰ ਉਹ ਰੂਪ ਵੇਖੇਗਾ ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਾਹਿਆ ਹੈ।'
ਯਮੁਨਾ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਤੀਰੇ ਗਚ੍ਛ ਵृਂਦਾਵਨਂ ਮਮ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਂਤਰ੍ਦਧੇ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਿਯਾਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
'ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਚਲਾ ਜਾ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਪਤੀ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਹਮਪ੍ਯਾਗਤਸ੍ਤਰ੍ਹਿ ਯਮੁਨਾਯਾਸ੍ਤਟਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਕृष੍ਣਮਪਸ਼੍ਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੇਖਿਆ।
ਗੋਪਵੇषਧਰਂ ਕਾਂਤਂ ਕਿਸ਼ੋਰਵਯਸਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਿਯਾਸ੍ਕਂਧੇ ਸੁਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤ ਵਾਮਹਸ੍ਤਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਗੋਆਲੇ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੋਹਣਾ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਮੋਹਕ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਕੰਧੇ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ।
ਹਸਂਤਂ ਹਾਸਯਤਂ ਤਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਗੋਪੀਕਦਂਬਕੇ । ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਮੇਘਸਮਾਭਾਸਂ ਕਲ੍ਯਾਣਗੁਣਮਂਦਿਰਮ੍
ਉਹ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਹਸਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚ, ਨਰਮ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਮੰਦਰ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਚ ਤਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਮਾਮਾਹਾਮृਤਭਾषਣਃ । ਅਹਂ ਤੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਯਾਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰ ਤਵੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੱਸ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: 'ਰੁਦ੍ਰ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਯਦਦ੍ਯ ਮੇ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਮਿਦਂ ਰੂਪਮਲੌਕਿਕਮ੍ । ਘਨੀਭੂਤਾਮਲਪ੍ਰੇਮ ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਂਦਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਜੋ ਰੂਪ ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਵੇਖਿਆ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਇਹ ਗਾੜ੍ਹੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰੇਮ, ਸਤ, ਚਿੱਤ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਨੀਰੂਪਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਵ੍ਯਾਪਿ ਕ੍ਰਿਯਾਹੀਨਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍ । ਵਦਂਤ੍ਯੁਪਨਿषਤ੍ਸਂਘਾ ਇਦਮੇਵ ਮਮਾਨਘਮ੍
ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਨਿਰਲੇਪ ਮੰਨਦੀ ਹੈ—ਜੋ ਬਿਨਾ ਰੂਪ, ਬਿਨਾ ਗੁਣ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ, ਕਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯੁਤ੍ਥਗੁਣਾਭਾਵਾਦਨਂਤਤ੍ਵਾਤ੍ਤਥੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਅਸਿਦ੍ਧਤ੍ਵਾਨ੍ਮਦ੍ਗੁਣਾਨਾਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਮਾਂ ਵਦਂਤਿ ਹਿ
ਮੇਰੇ ਗੁਣ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਅਨੰਤ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਗੁਣ ਸਥਿਰ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਿਰਗੁਣ ਹੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਤ੍ਵਾਨ੍ਮਮੈਤਸ੍ਯ ਰੂਪਸ੍ਯ ਚਰ੍ਮਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ । ਅਰੂਪਂ ਮਾਂ ਵਦਂਤ੍ਯੇਤੇ ਵੇਦਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ
ਮੇਰਾ ਇਹ ਰੂਪ ਸਰੀਰਕ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਵੇਦ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਮੈਨੂੰ ਅਰੂਪ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਵ੍ਯਾਪਕਤ੍ਵਾਚ੍ਚਿਦਂਸ਼ੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤਿ ਚ ਵਿਦੁਰ੍ਬੁਧਾਃ । ਅਕਰ੍ਤृਤ੍ਵਾਤ੍ਪ੍ਰਪਂਚਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਂ ਮਾਂ ਵਦਂਤਿ ਹਿ
ਮੈਂ ਚਿੱਤ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹਾਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਗਿਆਨੀ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜਗਤ ਦਾ ਕਰਤਾ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮਾਯਾਗੁਣੈਰ੍ਯਤੋਮੇਂऽਸ਼ਾ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਸਰ੍ਜਨਾਦਿਕਮ੍ । ਨ ਕਰੋਮਿ ਸ੍ਵਯਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸृष੍ਟ੍ਯਾਦਿਕਮਹਂ ਸ਼ਿਵ
ਮੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਰਾਹੀਂ ਰਚਨਾ ਆਦਿ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੇ ਅੰਸ਼ ਹਨ; ਮੈਂ ਖੁਦ ਰਚਨਾ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ।
ਅਹਮਾਸਾਂ ਮਹਾਦੇਵ ਗੋਪੀਨਾਂ ਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਃ । ਕ੍ਰਿਯਾਂਤਰਂ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਨਾਤ੍ਮਾਨਮਪਿ ਨਾਰਦ
ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੋਪੀਆਂ ਵਿਚ ਮੈਂ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਰਮ ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਵਿਹਰਾਮ੍ਯਨਯਾ ਨਿਤ੍ਯਮਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੇਮਵਸ਼ੀਕृਤਃ । ਇਮਾਂ ਤੁ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਰਾਧਿਕਾਂ ਪਰਦੇਵਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹਾਂ, ਇਸਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ; ਇਸ ਰਾਧਿਕਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਪਰਮ ਦੇਵੀ ਜਾਣ।
ਅਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਰਿਤਃ ਪਸ਼੍ਯ ਸਖ੍ਯਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਨਿਤ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਇਮਾ ਰੁਦ੍ਰ ਯਥਾਹਂ ਨਿਤ੍ਯਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਇਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇਖ, ਲੱਖਾਂ ਸਖੀਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸਦਾ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸਦਾ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।
ਗੋਪਾ ਗਾਵੋ ਗੋਪਿਕਾਸ਼੍ਚ ਸਦਾ ਵृਂਦਾਵਨਂ ਮਮ । ਸਰ੍ਵਮੇਤਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਚਿਦਾਨਂਦਰਸਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਗੋਪ, ਗਾਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਤੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ, ਇਹ ਸਭ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰਾ ਹੈ; ਇਹ ਚਿੱਤ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦੇ ਰਸ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ।
ਇਦਮਾਨਂਦਕਂਦਾਖ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਵृਂਦਾਵਨਂ ਮਮ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨ ਪੁਨਃ ਸਂਸृਤਿਂ ਵਿਸ਼ੇਤ੍
ਇਹ ਮੇਰਾ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਥਾਨ ਹੈ; ਜਿਸ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਮੁੜ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਮਦ੍ਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯੋ ਮੂਢਃ ਪੁਨਰਨ੍ਯਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਸ ਆਤ੍ਮਹਾ ਭਵੇਦੇਵ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਮਯੋਦਿਤਮ੍
ਜੋ ਮੇਰਾ ਵਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਹੋਰ ਥਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਆਪ ਮਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ, ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਵृਂਦਾਵਨਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਨੈਵ ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਨਿਵਸਾਮ੍ਯਨਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮਹਮਤ੍ਰੈਵ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਮੈਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਛੱਡ ਕੇ ਕਦੇ ਵੀ ਹੋਰ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਨਾਲ ਹੀ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਤ੍ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਹृਦਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਮੇਦਾਨੀਂ ਕਿਮਨ੍ਯਚ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਸੀ, ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਤਤਸ੍ਤਮਬ੍ਰਵਂ ਦੇਵਮਹਂ ਚ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਈਦृਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਲਭ੍ਯਸ੍ਤਮੁਪਾਯਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਤੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਢੰਗ ਦੱਸ।
ਤਤੋ ਮਾਮਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਸਾਧੁ ਰੁਦ੍ਰ ਤਵੋਦਿਤਮ੍ । ਅਤਿਗੁਹ੍ਯਤਮਂ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਗੋਪਨੀਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਤੇਰਾ ਸਵਾਲ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਇਹ ਬਹੁਤ ਗੁਪਤ ਹੈ ਤੇ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਕृਦਾਵਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋ ਯਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੋਪਾਯ ਉਪਾਸਤੇ । ਗੋਪੀਭਾਵੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ ਸ ਮਾਮੇਤਿ ਨ ਚੇਤਰਃ
ਜੋ ਇਕ ਵਾਰੀ ਸਮਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਢੰਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਗੋਪੀ ਦੇ ਭਾਵ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਸਕृਦਾਵਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋ ਵਾ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਮੇਕਿਕਾਮੁਤ । ਸੇਵਤੇਨਨ੍ਯਭਾਵੇਨ ਸ ਮਾਮੇਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਾਂ, ਜੋ ਇਕ ਵਾਰੀ ਸਮਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਹੀ ਨਿਰਭਾਵ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਯੋ ਮਾਮੇਵ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ਼੍ਚ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਨ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ । ਨ ਕਦਾਪਿ ਸ ਚਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਮੇਵਂ ਤੇ ਮਯੋਦਿਤਮ੍
ਜੋ ਕੇਵਲ ਮੇਰੇ ਹੀ ਆਸਰੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਜਾਂ ਮਹਾਂ-ਇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਸਕृਦੇਵ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋਯਸ੍ਤਵਾਸ੍ਮੀਤਿ ਵਦੇਦਪਿ । ਸਾਧਨੇਨ ਵਿਨਾਪ੍ਯੇਵ ਮਾਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਕਹੇ ਕਿ 'ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹਾਂ', ਤੇ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਜਾਂ ਸਾਧਨਾ ਨਾ ਵੀ ਕਰੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।