ਅਰ੍ਜੁਨੋऽਪਿ ਕਾਲਧਰ੍ਮਮੁਪਾਗਤਂ ਪਂਚਵਾਰ੍षਿਕਂ ਬਾਲਕਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਪਯਾਵਿष੍ਟਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਮਹਂਜੀਵਯਿष੍ਯਾਮੀਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯਾਭਯਂ ਦਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨ੍
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਦਇਆ ਆਈ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਿੰਦ ਕਰਾਂਗਾ," ਤੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤੁ ਤੇਨਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤੋ ਹृष੍ਟਵਾਨ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥੈਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਬਹੁਭਿਃ ਸਂਜੀਵਿਨਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰਭਿਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਅਲਬ੍ਧਜੀਵਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵृਥਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮਵਾਪ੍ਯ ਬਹੁਸ਼ੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਸ੍ਤੇਨੈਵ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਤ੍
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬੱਚੇ 'ਤੇ ਕਈ ਜੀਵਨ-ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਜੀਵਨ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਅਰਜੁਨ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਂਤਃਪੁਰਾਦ੍ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਂ ਵੈਦਿਕਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤਵਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਹਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਵੈਨਤੇਯਮਾਰੁਹ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਸਹਿਤੋ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਮਾਜਗਾਮ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਜਾਣ ਕੇ, ਅੰਦਰਲੇ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਸ ਦਿੰਦਾ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਭ ਪੁੱਤਰ ਵਾਪਸ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਉਸ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਦੇ ਕੇ, ਗਰੁੜ 'ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਸਮੇਤ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਦਿਵ੍ਯਮਣਿਮਂਡਪੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹ ਸਮਾਸੀਨਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਾਰ੍ਜੁਨੌ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰਤੁਃ ੫੦ 6.252.
ਉਥੇ, ਸੋਨੇ-ਮੋਤੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਅਸਮਾਨੀ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਤੌ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਕਿਮਰ੍ਥਮਾਗਤਾਵਿਤ੍ਯੁਵਾਚ
ਉਸ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ?"
ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਭਗਵਨ੍ਵੈਦਿਕਸ੍ਯ ਤਨਯਾਨ੍ਮਮ ਦੇਹੀਤ੍ਯੁਵਾਚ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਵੈਦਿਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦਿਓ।"
ਸ ਤੁ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤਾਦृਗ੍ਵਯਸਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਕृष੍ਣਾਯ ਸਂਦਦੌ
ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਹੜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਉਮਰ ਦੇ ਹੀ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਤਾਨ੍ਵੈਨਤੇਯਸ੍ਕਂਧੇ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਹਰ੍षਸਮਨ੍ਵਿਤੋऽਰ੍ਜੁਨਸਹਿਤਃ ਸ੍ਵਯਮਪ੍ਯਾਰੁਹ੍ਯ ਦਿਵਿ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਮਾਵਿਵੇਸ਼
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪ ਵੀ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਦੇਵਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮੈ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਪਂਚਵਰ੍षਵਯਃਸ੍ਥਾਨ੍षਟ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਦਦੌ ਸੋऽਪ੍ਯਤ੍ਯਂਤਰ੍ਹषਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਕृष੍ਣਂ ਵਰ੍ਦ੍ਧਯਸ੍ਵੇਤ੍ਯਾਸ਼ਿषਂ ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਛੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪੰਜ ਸਾਲ ਦੇ ਸਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ, "ਤੂੰ ਵਧਦਾ ਰਹੇ।"
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੁ ਸਫਲਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮਵਾਪ੍ਯ ਕृष੍ਣਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਪਾਲਿਤਾਂ ਸ੍ਵਾਂ ਪੁਰੀਮਾਜਗਾਮ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਰਾਜ ਕਰ ਰਹੀ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਯ षੋਡਸ਼ਸਹਸ੍ਰਭਾਰ੍ਯਾਸ੍ਵਯੁਤਸਾਹਸ੍ਰਪੁਤ੍ਰਾ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਤੇषਾਂ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਸਂਖ੍ਯਾਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਤੋਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੱਸਣੀ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ।
ਅਤ੍ਰਾਪਿ ਸ਼੍ਲੋਕਃ । ਅष੍ਟੌਸ਼ਤਾਨਿ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯਯੁਤਂ ਤਥਾ । ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਪ੍ਰਥਮਸ੍ਤੇषਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਸੁਤਃ
ਇੱਥੇ ਵੀ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਹੈ: "ਅਠ ਸੌ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਕਮੀਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ।"
ਅਸਂਖ੍ਯੈਸ੍ਤੈਰ੍ਯਾਦਵੈਰਿਯਂ ਪृਥਿਵੀ ਸਂਵृਤਾऽਭਵਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਗਿਣਤੀ-ਰਹਿਤ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਭਰ ਗਈ।
ਪੁਨਰਪ੍ਯਵਨੀਭਾਰਸ਼ਂਕਯਾ ਕृष੍ਣਸ੍ਤੁ ਤਾਨृषਿਸ਼ਾਪਵ੍ਯਾਜੇਨ ਸਂਹਰ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਤ੍
ਪਰ ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਮਾਰਾ ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਂ ਵਿਹਰ੍ਤੁਮਾਜਗ੍ਮੁਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸਾਰੇ ਜਵਾਨ ਨਰਮਦਾ ਦਰਿਆ 'ਤੇ ਖੇਡਣ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰ ਤਪਂਤਂ ਕਣ੍ਵਂ ਮਹਰ੍षਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਾਂਬਵਤ੍ਯਾਃ । ਪੁਤ੍ਰਂ ਯੋषਿਦ੍ਵੇषਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯੋਦਰੇ ਕਾਤ੍ਵਾਯਸਂ ਮੁਸਲਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ऋषੇਃ । ਸਮੀਪਮਾਗਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਪਤ੍ਨੀਰੂਪਂ ਸਾਂਬਂ ਕੁਮਾਰਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਤੋ ਨਿਧਾਯ । ਅਸ੍ਯਾ ਗਰ੍ਭੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਵਾ ਪੁਰੁषੋ ਵਾ ਭਵਿष੍ਤੀਤਿ ਬ੍ਰੂਹੀਤ੍ਯੂਚੁਃ
ਉਥੇ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਕਣਵ ਨੂੰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਾਮਬਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਂਬ ਨੂੰ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਲੋਹਾ ਦੀ ਗਦਾ ਬੰਨ੍ਹੀ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਏ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਂਬ ਨੂੰ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਰਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਕੁੜੀ ਹੋਵੇਗੀ ਜਾਂ ਮੁੰਡਾ?"
ਸ ਤੁ ਮਨਸਾ ਤਦ੍ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਤਾਨਮਰ੍षਮਾਣਃ ਸਰ੍ਵਾਨਨੇਨ ਮੁਸਲੇਨ ਯੂਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਹਤਾ ਭਵਤੇਤ੍ਯੁਵਾਚ
ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਸ ਗਦਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।"
ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਮਨਸਃ ਕृष੍ਣਂ ਸਮੇਤ੍ਯ ਮਹਰ੍षਿਣੋਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸੁਃ
ਸਭ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਕਹੀ ਗੱਲ ਤੇ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਦੱਸਿਆ।
ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਤਦਾਯਸਂ ਮੁਸਲਂ ਚੂਰ੍ਣੀਭੂਤਂ ਹ੍ਰਦੇ ਨਿਪਾਤਯਾਮਾਸ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਲੋਹਾ ਦੀ ਗਦਾ ਪੀਸ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਯਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣੀਭੂਤਬੀਜਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾ ਵਜ੍ਰਸਨ੍ਨਿਭਾ ਮਹਾਕਾਸ਼ਾਃ ਸਂਬਭੂਵੁਃ
ਉਸ ਪੀਸੇ ਹੋਏ ਲੋਹੇ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਤੋਂ, ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਕੜੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਕਾਸ ਉੱਗ ਆਏ।
ਤਤ੍ਰ ਤਂ ਮੁਸਲਾਵਸ਼ਿष੍ਟਂ ਕਨਿष੍ਠਾਂਗੁਲਿਮਾਤ੍ਰਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਜਗ੍ਰਾਸ ਤਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਨਿषਾਦੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਦੁਦਰਸ੍ਥਂ ਮੁਸ਼ਲਖਣ੍ਡਮਾਦਾਯ ਬਾਣਾਗ੍ਰੇ ਫਲਕਮਕਰੋਤ੍
ਉਥੇ, ਗਦਾ ਦਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਛੋਟਾ ਟੁਕੜਾ ਇੱਕ ਮੱਛੀ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਿਆ; ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਉਹ ਮੱਛੀ ਫੜੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚੋਂ ਲੋਹਾ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਕੱਢ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਤੀਰ ਦਾ ਫਲ ਬਣਾਇਆ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਯਾਦਵਾ ਰਾਮਕृष੍ਣਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਦਯੋ ਮਘਵਤਾ ਪ੍ਰੇषਿਤਾਂ ਵਾਰੁਣੀਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਮਤ੍ਤਾ ਬਭੂਵੁਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ—ਰਾਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਤੇ ਹੋਰ—ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀ ਹੋਈ ਵਾਰੁਣੀ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਕੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹੋ ਗਏ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਵੀਰਣਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਬਹੂਨ੍ਯਾਕ੍ਰੋਸ਼ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਵਦਂਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਚ ਗਤਾਃ
ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੀਆਂ ਕੱਢਣ ਲੱਗੇ, ਕਈ ਤਿੱਖੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿ ਕੇ ਲੜ ਪਏ ਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਤੁ ਯੁਦ੍ਧਸ਼੍ਰਾਂਤਃ ਕਲ੍ਪਤਰੁਚ੍ਛਾਯਾਯਾਂ ਸ਼ਯਨਂ ਚਕਾਰ ਸ ਨਿषਾਦੋ ਧਨੁਰ੍ਬਾਣਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਖੇਟਕਵृਤ੍ਤਿਂ ਜਗਾਮ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੰਗ ਤੋਂ ਥੱਕ ਕੇ ਕਲਪਵ੍ਰਖ਼ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਲੇਟ ਗਿਆ; ਇਸ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰਾਖੀ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਏਵਂ ਨਿਃਸ਼ੇषਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਜੀਵਿਤਾ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਾਨ੍ਸ੍ਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨ੍ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਦਿਵਿਆ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਮੁਸ਼ਲੇਨ ਸਂਹृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਯਮੇਕੋ ਦੇਵੋ ਬਹੁਗੁਲ੍ਮਸਮਾਕੀਰ੍ਣਮਹਾਦ੍ਰੁਮਛਾਯਾਯਾਂ ਸੁਪ੍ਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਵ੍ਯੂਹਗਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਾਤ੍ਮਕਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚਿਂਤਯਞ੍ਜਾਨੂਪਰਿਪਦਂ ਨਿਧਾਯਾਤ੍ਮਨੋ ਮਾਨੁषਂਵਪੁਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਨੁਨਿषਸਾਦ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੁਸ਼ਲ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਕੇ, ਇਕੱਲਾ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਕਈ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਵੱਡੇ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਤਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ—ਵਾਸੁਦੇਵ—ਨੂੰ ਚਾਰ ਵਯੂਹ ਵਿੱਚ ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਗੋਡਿਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨਨ੍ਤਰੇ ਮृਗਯਾਜੀਵਿਕੋ ਹਰੇਃ ਸ ਤਦਾ ਕਾਲਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਚਕ੍ਰਵਜ੍ਰਧ੍ਵਜਾਂਕੁਸ਼ਾਦਿਚਿਹ੍ਨਿਤਮਤਿਰਕ੍ਤਤਮਂ ਹਰੇਃ ਪਾਦਕਮਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਵ੍ਯਾਧ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੇਸ਼ੇ ਵਜੋਂ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਹਰੀ ਦੇ ਪੈਰ—ਜੋ ਚਕਰ, ਵਜਰ, ਝੰਡਾ, ਅੰਕੁਸ਼ ਆਦਿ ਚਿੰਨ੍ਹ ਤੇ ਬਹੁਤ ਲਾਲ ਸੀ—ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਚੋਭ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਨਂਤਰਂ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸੁਮਹਾਭਯਾਰ੍ਤਃ ਪ੍ਰਵੇਪਮਾਨਃ ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟੋ ਮਹਦਪਰਾਧਃ ਸਕਲੋਪਹ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਣਨਾਮ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੈ, ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, 'ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਾਫ਼ ਹੋਣ' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਤਥਾਭੂਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਧਾਮਯਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਤਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਭਵਤਾਨਾਪਰਾਦ੍ਧਂ ਕृਤਮਿਤਿ ਵਦਨ੍ਮਹਾਭਯਪੀਡਿਤਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਨ੍ਨੁਵਾਚ
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਭਰੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ', ਤੇ ਵੱਡੇ ਡਰ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।