ਤਤੋऽਤਿਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਸ੍ਨੇਹਂ ਵੈष੍ਣਵਾਨ੍ਭੋਜਯੇਦ੍ਬੁਧਃ । ਸ਼੍ਰੀਗੁਰੁਂ ਪੂਜਯੇਚ੍ਚਾਪਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਂਕਰਣਾਦਿਭਿਃ
ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਏ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਣੇ ਆਦਿ ਨਾਲ ਕਰੇ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਗੁਰਵੇ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤਦਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਾ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਸ੍ਵਦੇਹਮਪਿ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਗੁਰੌ ਸ੍ਥੇਯਮਕਿਂਚਨੈਃ
ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਭ ਕੁਝ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਅੱਧਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ; ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਦੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯ ਏਤੈਃ ਪਂਚਭਿਰ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਸਂਸ੍ਕਾਰੈਃ ਸਂਸ੍ਕृਤੋ ਭਵੇਤ੍ । ਦਾਸ੍ਯਭਾਗੀ ਸ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਭਿਃ
ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਗੁਰੂ ਪੰਜ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਯੋਗ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਯੁਗ ਲੰਘ ਜਾਣ।
ਅਂਕਨਂ ਚੋਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਪੁਂਡ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਂਤ੍ਰੋ ਨਾਮਵਿਧਾਰਣਮ੍ । ਪਂਚਮੋ ਯਾਗ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸਂਸ੍ਕਾਰਾਃ ਪੂਰ੍ਵਸੂਰਿਭਿਃ
ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਗਾਉਣਾ, ਉੱਪਰਲਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਮੰਤਰ, ਨਾਮ ਰੱਖਣਾ ਅਤੇ ਪੂਜਾ—ਇਹ ਪੰਜ ਸੰਸਕਾਰ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸੇ ਹਨ।
ਅਂਕਨਂ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਾਦ੍ਯੈਃ ਸਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਪੁਂਡ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਦਾਸਸ਼ਬ੍ਦਯੁਤਂ ਨਾਮਮਂਤ੍ਰੋ ਯੁਗਲਸਂਜ੍ਞਕਃ
ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਗਾਉਣਾ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉੱਪਰਲਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਿੱਢ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ; ਨਾਮ 'ਦਾਸ' ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੰਤਰ ਦੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਜੋੜ ਹੈ।
ਗੁਰੁਵੈष੍ਣਵਯੋਃ ਪੂਜਾ ਯਾਗ ਇਤ੍ਯਭਿਧੀਯਤੇ । ਏਤੇ ਪਰਮਸਂਸ੍ਕਾਰਾ ਮਯਾ ਤੇ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ 'ਯਾਗ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਉੱਚੇ ਸੰਸਕਾਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਅਥ ਤੁਭ੍ਯਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਨਾਂ ਧਰ੍ਮਾਨ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਾਰਦ । ਯਾਨਾਸ੍ਥਾਯ ਗਮਿष੍ਯਂਤਿ ਹਰਿਧਾਮ ਨਰਾਃ ਕਲੌ
ਹੁਣ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਧਰਮ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਨਾਲ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਲੋਕ ਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਣਗੇ।
ਇਤ੍ਥਂ ਗੁਰੋਰ੍ਲਬ੍ਧਮਂਤ੍ਰੋ ਗੁਰੁਭਕ੍ਤਿਪਰਾਯਣਃ । ਸੇਵਮਾਨੋ ਗੁਰੁਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ਕृਪਾਂ ਭਾਵਯੇਤ੍ਸੁਧੀਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਮੰਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨੂੰ ਚਿੰਤਨ ਕਰੇ।
ਸਤਾਂ ਧਰ੍ਮਾਂ ਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਸ੍ਵੇष੍ਟਦੇਵਧਿਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵੈष੍ਣਵਾਨ੍ਪਰਿਤੋषਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਸਤਪੁਰਖਾਂ ਦੇ ਧਰਮ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਮਰਪਿਤਾਂ ਦੇ, ਸਿੱਖੇ; ਆਪਣੀ ਇੱਛਤ ਦੇਵੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇ।
ਤਾਡਨਂ ਭਰ੍ਤ੍ਸਨਂ ਕਾਮਿਭੋਗ੍ਯਤ੍ਵੇਨ ਯਥਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਗृਹ੍ਣਂਤਿ ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਚ ਤਤ੍ਤਦ੍ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਤਥਾ ਬੁਧੈਃ
ਜਿਵੇਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰ, ਡਾਂਟ ਅਤੇ ਭੋਗ ਵਸਤੂ ਵਾਂਗ ਸਹਿ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ।
ਐਹਿਕ੍ਯਾਮੁष੍ਮਿਕੀ ਚਿਂਤਾ ਨੈਵ ਕਾਰ੍ਯਾ ਕਦਾਚਨ । ਐਹਿਕਂ ਤੁ ਸਦਾ ਭਾਵ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵਾਚਰਿਤਕਰ੍ਮਣਾ
ਇਸ ਲੋਕ ਜਾਂ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਪਰ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਿਛਲੇ ਕੀਤੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਮੁष੍ਮਿਕਂ ਤਥਾ ਕृष੍ਣਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਕਰਿष੍ਯਤਿ । ਅਤੋ ਹਿ ਤਤ੍ਕृਤੇ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਨਰੈਃ
ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪ ਕਰੇਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਲਈ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਮਨੁੱਖ ਵਲੋਂ ਛੱਡ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੋਪਾਯਪਰਿਤ੍ਯਾਗਃ ਕृष੍ਣੀਯਾਤ੍ਮਤਯਾਰ੍ਚਨਮ੍ । ਸੁਚਿਰਂ ਪ੍ਰੋषਿਤੇ ਕਾਂਤੇ ਯਥਾ ਪਤਿਪਰਾਯਣਾ
ਹਰ ਹੋਰ ਤਰੀਕਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਆਪਣੇ ਹੋਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੀ ਤੋਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਛੜੀ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਿਯਾਨੁਰਾਗਿਣੀ ਦੀਨਾ ਤਸ੍ਯਸਂਗੈਕਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣੀ । ਤਦ੍ਗੁਣਾਨ੍ਭਾਵਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਗਾਯਤ੍ਯਪਿ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਚ
ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੀ, ਗਾਉਂਦੀ ਅਤੇ ਸੁਣਦੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਗੁਣਲੀਲਾਦਿ ਸ੍ਮਰਣਾਦਿ ਤਥਾਚਰੇਤ੍ । ਨ ਪੁਨਃ ਸਾਧਨਤ੍ਵੇਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਤ੍ਤੁ ਕਦਾਚਨ
ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਗੁਣਾਂ, ਲੀਲਾਵਾਂ ਆਦਿ ਦੀ ਯਾਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭਗਤੀ ਕਰਮ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਲਾਭ ਜਾਂ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਚਿਰਂ ਪ੍ਰੋष੍ਯਾਗਤਂ ਕਾਂਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਾਂਤਧਿਯਾ ਯਥਾ । ਚੁਂਬਂਤੀ ਵਾ ਸ਼੍ਲਿष੍ਯਂਤੀਵ ਨੇਤ੍ਰਾਂਤੇ ਨ ਪਿਬਂਤ੍ਯਪਿ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਚੁੰਮਣ ਜਾਂ ਗਲੇ ਲਗਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਨਿਹਾਰ ਸਕਦੀ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨਂਦਗਤੇਵਾਸ਼ੁ ਸੇਵਤੇ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ । ਸ਼੍ਰੀਮਦਰ੍ਚਾਵਤਾਰੇਣ ਤਥਾ ਪਰਿਚਰੇਦ੍ਧਰਿਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸ੍ਰੀਮਦ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਨਨ੍ਯਸ਼ਰਣੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਥੈਵਾਨਨ੍ਯਸਾਧਨਃ । ਅਨਨ੍ਯਸਾਧਨਾਰ੍ਥਤ੍ਵਾਤ੍ਸ੍ਯਾਦਨਨ੍ਯ ਪ੍ਰਯੋਜਨਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ ਆਸਰਾ ਰੱਖੇ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਉਪਾਏ ਤੇ ਨ ਭਰੋਸਾ ਕਰੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਭਗਤੀ ਦਾ ਮਕਸਦ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਾਧਨ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਲਕੜ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨਾਨ੍ਯਂ ਚ ਪੂਜਯੇਦ੍ਦੇਵਂ ਨ ਨਮੇਤ੍ਤਂ ਸ੍ਮਰੇਨ੍ਨ ਚ । ਨ ਚ ਪਸ਼੍ਯੇਨ੍ਨ ਗਾਯੇਚ੍ਚ ਨ ਚ ਨਿਂਦੇਤ੍ਕਦਾਚਨ
ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ, ਨਾ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਨਾ ਵੇਖੇ, ਨਾ ਗਾਏ ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰੇ।
ਨਾਨ੍ਯੋਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਚ ਭੁਂਜੀਤ ਨਾਨ੍ਯਸ਼ੇषਂ ਚ ਧਾਰਯੇਤ੍ । ਅਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਸਂਭਾषਾ ਵਂਦਨਾਦਿ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਨਾ ਖਾਏ, ਨਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਥੋੜੀ ਬਚੀ ਚੀਜ਼ ਲਵੇ; ਅਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਅਤੇ ਸਲਾਮ-ਦੁਆ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।
ਈਸ਼ਵੈष੍ਣਵਯੋਰ੍ਨਿਂਦਾਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨ ਕਦਾਚਨ । ਕਰ੍ਣੌ ਪਿਧਾਯ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਤੌ ਦਂਡਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਸੁਣੇ; ਜੇ ਸੁਣੇ ਤਾਂ ਕੰਨ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਜੇ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇ।
ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਚਾਤਕੀਂ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਦੇਹਪਾਤਾਵਧਿ ਦ੍ਵਿਜ । ਦ੍ਵਯਸ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਭਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥੇਯਮਿਤ੍ਯੇਵ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਚਾਤਕ ਪੰਛੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਹ ਦੇ ਛੱਡਣ ਤੱਕ, ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਸਦਾ ਟਿਕੇ ਰਹੋ, ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਮਤ ਹੈ।
ਸਰਃ ਸਮੁਦ੍ਰ ਨਦ੍ਯਾਦੀਨ੍ਵਿਹਾਯ ਚਾਤਕੋ ਯਥਾ । ਤृषਿਤੋ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਵਾਪਿ ਯਾਚਤੇ ਵਾ ਪਯੋਧਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਚਾਤਕ ਪੰਛੀ, ਸਰੋਵਰ, ਸਮੁੰਦਰ, ਨਦੀਆਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਿਆਸ ਲੱਗਣ ਤੇ ਜਾਂ ਤਾਂ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਬੱਦਲ ਤੋਂ ਹੀ ਮੰਗਦਾ ਹੈ—
ਏਵਮੇਵ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸਾਧਨਾਨਿ ਵਿਚਿਂਤਯੇਤ੍ । ਸ੍ਵੇष੍ਟਦੇਵਃਸਦਾਯਾਚ੍ਯੋਗਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂਮੇਭਵੇਰਿਤਿ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਤਨ ਨਾਲ ਸਾਧਨਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚੋ; 'ਮੇਰਾ ਚਾਹੀਤਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਦਾ ਸੋਚੋ।
ਸ੍ਵੇष੍ਟਦੇਵ ਤਦੀਯਾਨਾਂ ਗੁਰੋਰਪਿ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਆਨੁਕੂਲ੍ਯੇ ਸਦਾ ਸ੍ਥੇਯਂ ਪ੍ਰਾਤਿਕੂਲ੍ਯਂ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਆਪਣੇ ਚਾਹੀਤੇ ਦੇਵਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਗੁਰੂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਲਾ ਰੱਖੋ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਲਟ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਛੱਡੋ।
ਸਕृਤ੍ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਲ੍ਯਾਣਗੁਣਤਾਂ ਤਯੋਃ । ਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਸੇਦੇਤੌ ਮਾਮਿਮਾਵੁਦ੍ਧਰਿष੍ਯਤਃ
ਜੋ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸਰਣ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੇ ਗੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਇਹ ਦੋ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਪੱਕਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖੋ ਕਿ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਉਧਾਰ ਲੈਣਗੇ।
ਸਂਸਾਰਸਾਗਰਾਨ੍ਨਾਥ ਮਿਤ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰ ਗृਹਾ ਕੁਲਾਤ੍ । ਗੋਪ੍ਤਾਰੌ ਮੇ ਯੁਵਾਮੇਵ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਭਯਭਂਜਨੌ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਮਿੱਤਰ, ਪੁੱਤਰ, ਘਰ, ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਹੀ ਮੇਰੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹੋ, ਸਰਣ ਆਏ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਯੋਹਂ ਮਮਾਸ੍ਤਿ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦਿਹ ਲੋਕੇ ਪਰਤ੍ਰ ਚ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਤੋਰਦ੍ਯ ਚਰਣੇषੁ ਸਮਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਇਸ ਲੋਕ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਹਮਸ੍ਮ੍ਯਪਰਾਧਾਨਾਮਾਲਯਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ ਸਾਧਨਃ । ਅਗਤਿਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਨਾਥੌ ਭਵਂਤਾਵੇਵ ਮੇ ਗਤਿਃ
ਮੈਂ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਸਾਧਨ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਹੀ ਮੇਰੀ ਆਸਰਾ ਹੋ।
ਤਵਾਸ੍ਮਿ ਰਾਧਿਕਾਕਾਂਤ ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਗਿਰਾ । ਕृष੍ਣਕਾਂਤੇ ਤਵੈਵਾਸ੍ਮਿ ਯੁਵਾਮੇਵ ਗਤਿਰ੍ਮਮ
ਹੇ ਰਾਧਿਕਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਕਰਮ, ਮਨ ਅਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਹਾਂ; ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਹੀ ਮੇਰਾ ਟੀਕਾ ਹੋ।