ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ਗਤਵਾਨਸ੍ਮਿ ਜੀਵੋऽਹਂ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਃ । ਸੋऽਹਂ ਯਃ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਮ ਤਸ੍ਯ ਯਦਸ੍ਤਿ ਚ
ਮੈਂ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਇੱਕ ਜੀਵ ਹਾਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਦਰ੍ਥਂ ਹਿ ਤਦ੍ਭੋਗ੍ਯਂ ਨ ਹ੍ਯਹਂ ਮਮ । ਇਤ੍ਯਸੌ ਕਥਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਮਂਤ੍ਰਸ੍ਯਾਰ੍ਥਃ ਸਮਾਸਤਃ
ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ; ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਗ ਲਈ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਾਂ ਮੇਰਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਅਰਥ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।
ਯੁਗਲਾਰ੍ਥਸ੍ਤਥਾ ਨ੍ਯਾਸਃ ਪ੍ਰਪਤ੍ਤਿਃ ਸ਼ਰਣਾਗਤਿਃ । ਆਤ੍ਮਾਰ੍ਪਣਮਿਮੇ ਪਂਚ ਪਰ੍ਯਾਯਾਸ੍ਤੇ ਮਯੋਦਿਤਾਃ
ਉਸ ਜੋੜੇ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਨਿਆਸ, ਸ਼ਰਨਾਗਤੀ, ਆਤਮ-ਅਰਪਣ—ਇਹ ਪੰਜ ਨਾਮ ਮੈਂ ਦੱਸੇ ਹਨ।
ਅਯਮੇਵ ਚਿਂਤਨੀਯੋ ਦਿਵਾਨਕ੍ਤਮਤਂਦ੍ਰਿਤੈਃ
ਇਹੀ ਗੱਲ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਸੋਚਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪਾਤਾਲਖਂਡੇ ਵृਂਦਾਵਨਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਏਕਾਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਾਤਾਲ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਮਹਾਤਮ ਦੇ ਇਕੱਤਰੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ।
ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਵਿਧਿਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ । ਸ਼੍ਰਵਣਾਦੇਵ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਵਿਨਾ ਤਸ੍ਯ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਦীক্ষਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਤੱਤ ਸਮਝ ਕੇ ਸੁਣੋ। ਸਿਰਫ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਵਿਧੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਆਵਿਰਂਚ੍ਯਾਜ੍ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਨਸ਼੍ਵਰਂ ਬੁਧਃ । ਆਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕਾਦਿ ਤ੍ਰਿਵਿਧ ਦੁਃਖਮੇਵਾਨੁਭੂਯ ਚ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਨਾਸਵੰਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੇ ਆਤਮਕ ਆਦਿ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ—
ਅਨਿਤ੍ਯਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸੁਖਾਨਾਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਦੁਃਖਪਕ੍ਸ਼ੇ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਤਾਨਿ ਤੇਭ੍ਯੋ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਭ ਸੁਖ ਅਸਥਾਈ ਹਨ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਰਜ੍ਯ ਸਂਸृਤੇਰ੍ਹਾਨੌ ਸਾਧਨਾਨਿ ਵਿਚਿਂਤਯੇਤ੍ । ਅਨੁਤ੍ਤਮਸੁਖਸ੍ਯਾਪਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਭृਸ਼ਨਿਰ੍ਵृਤਃ
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸਾਧਨ ਸੋਚਦਾ ਹੈ; ਉੱਚਾ ਸੁਖ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਰਾਣਾਂ ਦੁष੍ਕਰਤ੍ਵਂ ਹਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਚ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਭृਸ਼ਮਾਰ੍ਤ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਮਾਂ ਗੁਰੁਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਨੂੰ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ, ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਂਤੋ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ ਕृष੍ਣੇ ਭਕ੍ਤੋऽਨਨ੍ਯਪ੍ਰਯੋਜਨਃ । ਅਨਨ੍ਯਸਾਧਨਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਕਾਮਲੋਭਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਂਤ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਭਗਤ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਲਕੜੀ ਨਹੀਂ, ਹੋਰ ਸਾਧਨ ਨਹੀਂ, ਧਨਵੰਤ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਲੋਭ ਤੋਂ ਰਹਿਤ—
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਰਸਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਃ ਕृष੍ਣਮਂਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਵਰਃ । ਕृष੍ਣਮਂਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਂਤ੍ਰਭਕ੍ਤਃ ਸਦਾ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਰਸ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ—
ਸਦ੍ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸਕੋਨਿਤ੍ਯਂ ਸਦਾਚਾਰਨਿਯੋਜਕਃ । ਸਂਪ੍ਰਦਾਯੀ ਕृਪਾਪੂਰ੍ਣੋ ਵਿਰਾਗੀ ਗੁਰੁਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਸੱਚੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੈ, ਵੈਰਾਗੀ ਹੈ—ਇਹ ਗੁਰੂ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮਾਦਿਗੁਣਃ ਪ੍ਰਾਯਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੁਰ੍ਗੁਰੁਪਾਦਯੋਃ । ਗੁਰੌ ਨਿਤਾਂਤਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸ਼ਿष੍ਯ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ।
ਯਤ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸੇਵਨਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਭਾਗਵਤੋ ਭਵੇਤ੍ । ਸ ਮੋਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੈਰ੍ਵੇਦਵੇਦਾਂਗਵੇਦਿਭਿਃ
ਉਸ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਸੇਵਾ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਭਗਤ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਮੁਕਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ, ਜੋ ਵੇਦ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸ੍ਵਗੁਰੋਃ ਪਾਦੌ ਨਿਜਵृਤ੍ਤਂ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ । ਸ ਸਂਦੇਹਾਨਪਾਕृਤ੍ਯ ਬੋਧਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਦੱਸਦਾ ਹੈ; ਗੁਰੂ, ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਪਾਦਪ੍ਰਣਤਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੁਂ ਨਿਜਪਾਦਯੋਃ । ਅਤਿਹृष੍ਟਮਨਾਃ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਮਨੁਮਧ੍ਯਾਪਯੇਤ੍ਪਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਚੇਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ, ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀ ਮਨੋਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਵੇ।
ਚਂਦਨੇਨ ਮृਦਾ ਵਾਪਿ ਵਿਲਿਖੇਦ੍ਬਾਹੁਮੂਲਯੋਃ । ਵਾਮਦਕ੍ਸ਼ਿਣਯੋਰ੍ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰੇ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗੁਰੂ ਚੇਲੇ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਮੂਲ 'ਤੇ ਚੰਦਨ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਚੱਕਰ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਗਾਏ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਮ ਹੈ।
ਊਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਪੁਂਡ੍ਰਂ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਭਾਲਾਦਿषੁ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਤਤੋਮਂਤ੍ਰਦ੍ਵਯਂ ਤਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਕਰ੍ਣੇ ਵਿਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਫਿਰ, ਗੁਰੂ ਚੇਲੇ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਹੋਰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਉੱਪਰਲਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਗਾਏ; ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦੋ ਮੰਤਰ ਚੇਲੇ ਦੇ ਸੱਜੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਏ।
ਮਂਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਚ ਵਦੇਤ੍ਤਸ੍ਮੈ ਯਥਾਵਦਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਦਾਸਸ਼ਬ੍ਦਯੁਤਂ ਨਾਮ ਧਾਰ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਗੁਰੂ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਦਾ ਅਰਥ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਅਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਮਝਾਏ; ਚੇਲੇ ਨੂੰ 'ਦਾਸ' ਸ਼ਬਦ ਵਾਲਾ ਨਾਮ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋऽਤਿਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਸ੍ਨੇਹਂ ਵੈष੍ਣਵਾਨ੍ਭੋਜਯੇਦ੍ਬੁਧਃ । ਸ਼੍ਰੀਗੁਰੁਂ ਪੂਜਯੇਚ੍ਚਾਪਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਂਕਰਣਾਦਿਭਿਃ
ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਏ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਣੇ ਆਦਿ ਨਾਲ ਕਰੇ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਗੁਰਵੇ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤਦਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਾ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਸ੍ਵਦੇਹਮਪਿ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਗੁਰੌ ਸ੍ਥੇਯਮਕਿਂਚਨੈਃ
ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਭ ਕੁਝ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਅੱਧਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ; ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਦੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯ ਏਤੈਃ ਪਂਚਭਿਰ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਸਂਸ੍ਕਾਰੈਃ ਸਂਸ੍ਕृਤੋ ਭਵੇਤ੍ । ਦਾਸ੍ਯਭਾਗੀ ਸ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਭਿਃ
ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਗੁਰੂ ਪੰਜ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਯੋਗ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਯੁਗ ਲੰਘ ਜਾਣ।
ਅਂਕਨਂ ਚੋਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਪੁਂਡ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਂਤ੍ਰੋ ਨਾਮਵਿਧਾਰਣਮ੍ । ਪਂਚਮੋ ਯਾਗ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸਂਸ੍ਕਾਰਾਃ ਪੂਰ੍ਵਸੂਰਿਭਿਃ
ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਗਾਉਣਾ, ਉੱਪਰਲਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਮੰਤਰ, ਨਾਮ ਰੱਖਣਾ ਅਤੇ ਪੂਜਾ—ਇਹ ਪੰਜ ਸੰਸਕਾਰ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸੇ ਹਨ।
ਅਂਕਨਂ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਾਦ੍ਯੈਃ ਸਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਪੁਂਡ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਦਾਸਸ਼ਬ੍ਦਯੁਤਂ ਨਾਮਮਂਤ੍ਰੋ ਯੁਗਲਸਂਜ੍ਞਕਃ
ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਗਾਉਣਾ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉੱਪਰਲਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਿੱਢ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ; ਨਾਮ 'ਦਾਸ' ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੰਤਰ ਦੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਜੋੜ ਹੈ।
ਗੁਰੁਵੈष੍ਣਵਯੋਃ ਪੂਜਾ ਯਾਗ ਇਤ੍ਯਭਿਧੀਯਤੇ । ਏਤੇ ਪਰਮਸਂਸ੍ਕਾਰਾ ਮਯਾ ਤੇ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ 'ਯਾਗ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਉੱਚੇ ਸੰਸਕਾਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਅਥ ਤੁਭ੍ਯਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਨਾਂ ਧਰ੍ਮਾਨ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਾਰਦ । ਯਾਨਾਸ੍ਥਾਯ ਗਮਿष੍ਯਂਤਿ ਹਰਿਧਾਮ ਨਰਾਃ ਕਲੌ
ਹੁਣ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਧਰਮ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਨਾਲ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਲੋਕ ਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਣਗੇ।
ਇਤ੍ਥਂ ਗੁਰੋਰ੍ਲਬ੍ਧਮਂਤ੍ਰੋ ਗੁਰੁਭਕ੍ਤਿਪਰਾਯਣਃ । ਸੇਵਮਾਨੋ ਗੁਰੁਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ਕृਪਾਂ ਭਾਵਯੇਤ੍ਸੁਧੀਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਮੰਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨੂੰ ਚਿੰਤਨ ਕਰੇ।
ਸਤਾਂ ਧਰ੍ਮਾਂ ਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਸ੍ਵੇष੍ਟਦੇਵਧਿਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵੈष੍ਣਵਾਨ੍ਪਰਿਤੋषਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਸਤਪੁਰਖਾਂ ਦੇ ਧਰਮ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਮਰਪਿਤਾਂ ਦੇ, ਸਿੱਖੇ; ਆਪਣੀ ਇੱਛਤ ਦੇਵੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇ।
ਤਾਡਨਂ ਭਰ੍ਤ੍ਸਨਂ ਕਾਮਿਭੋਗ੍ਯਤ੍ਵੇਨ ਯਥਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਗृਹ੍ਣਂਤਿ ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਚ ਤਤ੍ਤਦ੍ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਤਥਾ ਬੁਧੈਃ
ਜਿਵੇਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰ, ਡਾਂਟ ਅਤੇ ਭੋਗ ਵਸਤੂ ਵਾਂਗ ਸਹਿ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ।