ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਵਰੂਪਾ ਸਾ ਕृष੍ਣਾਹ੍ਲਾਦਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ । ਤਤਃ ਸਾ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਹ੍ਲਾਦਿਨੀਤਿ ਮਨੀषਿਭਿਃ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਲਕਸ਼ਮੀਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸੁਖ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਿਆਨੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹਲਾਦਿਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਕਲਾਕੋਟਿਕੋਟ੍ਯਂਸ਼ ਦੁਰ੍ਗਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਿਗੁਣਾਤ੍ਮਿਕਾਃ । ਸਾ ਤੁ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਕृष੍ਣੋ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਅਣਗਣੇ ਹਿੱਸੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਰਗਾ ਆਦਿ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਰਾਇਣ, ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਨੈਤਯੋਰ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਭੇਦਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪੋऽਪਿ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਇਯਂ ਦੁਰ੍ਗਾ ਹਰੀ ਰੁਦ੍ਰਃ ਕृष੍ਣਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਇਯਂ ਸ਼ਚੀ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਤਾ ਭੀ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ। ਇਹ ਦੁਰਗਾ, ਹਰੀ, ਰੁਦ੍ਰ ਹੈ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸ਼ਕ੍ਰ ਹੈ, ਇਹ ਸ਼ਚੀ ਹੈ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਯਂ ਹਰਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਧੂਮੋਰ੍ਣਾਸੌ ਯਮੋ ਹਰਿਃ । ਬਹੁਨਾ ਕਿਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਿਨਾ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਨ ਕਿਂਚਨ
ਉਹ ਸਾਵਿਤਰੀ ਹੈ, ਹਰੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ; ਉਹ ਧੂਮੋਰਨਾ ਹੈ, ਯਮ ਹਰੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਚਿਦਚਿਲ੍ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਧਾਕृष੍ਣਮਯਂ ਜਗਤ੍ । ਇਤ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਯੋਰੇਵ ਵਿਭੂਤਿਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਨਾਰਦ
ਜਗਤ ਦਾ ਹਰ ਚੇਤਨ ਤੇ ਅਚੇਤਨ ਰੂਪ, ਰਾਧਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਵਿੱਥਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਹੀ ਹਨ, ਨਾਰਦ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਮਯਾ ਵਕ੍ਤੁਂ ਵਰ੍षਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰਪਿ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਪृਥਿਵੀ ਮਾਨ੍ਯਾ ਜਂਬੂਦ੍ਵੀਪਂ ਤਤੋਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਸਾਲ ਲੱਗ ਜਾਣ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਭਾਰਤਂ ਵਰ੍षਂ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਮਥੁਰਾਪੁਰੀ । ਤਤ੍ਰ ਵृਂਦਾਵਨਂ ਨਾਮ ਤਤ੍ਰ ਗੋਪੀਕਦਂਬਕਮ੍
ਉਸ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ। ਉਥੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਹੈ, ਤੇ ਉਥੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਰਾਧਾਸਖੀਵਰ੍ਗਸ੍ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਰਾਧਿਕਾ ਵਰਾ । ਸਾਂਨਿਧ੍ਯਾਧਿਕ੍ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਆਧਿਕ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਥੋਤ੍ਤਰਮ੍
ਉਥੇ ਰਾਧਾ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹੈ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਧਿਕਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪृਥਿਵੀ ਪ੍ਰਭृਤੀਨਾਂ ਤੁ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦਿਹੋਦਿਤਮ੍ । ਸੈषਾ ਹਿ ਰਾਧਿਕਾ ਗੋਪੀ ਜਨਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਖੀਗਣਃ
ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰਾਧਿਕਾ ਗੋਪੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਤਰ ਮੰਡਲੀ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਖੀਸਮੂਹਸ੍ਯ ਵਲ੍ਲਭੌ ਪ੍ਰਾਣਨਾਯਕੌ । ਰਾਧਾਕृष੍ਣੌ ਤਯੋਃ ਪਾਦਾਃ ਸ਼ਰਣਂ ਸ੍ਯਾਦਿਹਾਸ਼੍ਰਯੇ
ਉਸ ਮਿੱਤਰ ਮੰਡਲੀ ਦੇ ਦੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਨੇਤਾ ਰਾਧਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਹੀ ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ਗਤਵਾਨਸ੍ਮਿ ਜੀਵੋऽਹਂ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਃ । ਸੋऽਹਂ ਯਃ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਮ ਤਸ੍ਯ ਯਦਸ੍ਤਿ ਚ
ਮੈਂ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਇੱਕ ਜੀਵ ਹਾਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਦਰ੍ਥਂ ਹਿ ਤਦ੍ਭੋਗ੍ਯਂ ਨ ਹ੍ਯਹਂ ਮਮ । ਇਤ੍ਯਸੌ ਕਥਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਮਂਤ੍ਰਸ੍ਯਾਰ੍ਥਃ ਸਮਾਸਤਃ
ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ; ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਗ ਲਈ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਾਂ ਮੇਰਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਅਰਥ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।
ਯੁਗਲਾਰ੍ਥਸ੍ਤਥਾ ਨ੍ਯਾਸਃ ਪ੍ਰਪਤ੍ਤਿਃ ਸ਼ਰਣਾਗਤਿਃ । ਆਤ੍ਮਾਰ੍ਪਣਮਿਮੇ ਪਂਚ ਪਰ੍ਯਾਯਾਸ੍ਤੇ ਮਯੋਦਿਤਾਃ
ਉਸ ਜੋੜੇ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਨਿਆਸ, ਸ਼ਰਨਾਗਤੀ, ਆਤਮ-ਅਰਪਣ—ਇਹ ਪੰਜ ਨਾਮ ਮੈਂ ਦੱਸੇ ਹਨ।
ਅਯਮੇਵ ਚਿਂਤਨੀਯੋ ਦਿਵਾਨਕ੍ਤਮਤਂਦ੍ਰਿਤੈਃ
ਇਹੀ ਗੱਲ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਸੋਚਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪਾਤਾਲਖਂਡੇ ਵृਂਦਾਵਨਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਏਕਾਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਾਤਾਲ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਮਹਾਤਮ ਦੇ ਇਕੱਤਰੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ।
ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਵਿਧਿਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ । ਸ਼੍ਰਵਣਾਦੇਵ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਵਿਨਾ ਤਸ੍ਯ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਦীক্ষਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਤੱਤ ਸਮਝ ਕੇ ਸੁਣੋ। ਸਿਰਫ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਵਿਧੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਆਵਿਰਂਚ੍ਯਾਜ੍ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਨਸ਼੍ਵਰਂ ਬੁਧਃ । ਆਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕਾਦਿ ਤ੍ਰਿਵਿਧ ਦੁਃਖਮੇਵਾਨੁਭੂਯ ਚ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਨਾਸਵੰਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੇ ਆਤਮਕ ਆਦਿ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ—
ਅਨਿਤ੍ਯਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸੁਖਾਨਾਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਦੁਃਖਪਕ੍ਸ਼ੇ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਤਾਨਿ ਤੇਭ੍ਯੋ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਭ ਸੁਖ ਅਸਥਾਈ ਹਨ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਰਜ੍ਯ ਸਂਸृਤੇਰ੍ਹਾਨੌ ਸਾਧਨਾਨਿ ਵਿਚਿਂਤਯੇਤ੍ । ਅਨੁਤ੍ਤਮਸੁਖਸ੍ਯਾਪਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਭृਸ਼ਨਿਰ੍ਵृਤਃ
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸਾਧਨ ਸੋਚਦਾ ਹੈ; ਉੱਚਾ ਸੁਖ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਰਾਣਾਂ ਦੁष੍ਕਰਤ੍ਵਂ ਹਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਚ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਭृਸ਼ਮਾਰ੍ਤ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਮਾਂ ਗੁਰੁਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਨੂੰ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ, ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਂਤੋ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ ਕृष੍ਣੇ ਭਕ੍ਤੋऽਨਨ੍ਯਪ੍ਰਯੋਜਨਃ । ਅਨਨ੍ਯਸਾਧਨਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਕਾਮਲੋਭਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਂਤ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਭਗਤ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਲਕੜੀ ਨਹੀਂ, ਹੋਰ ਸਾਧਨ ਨਹੀਂ, ਧਨਵੰਤ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਲੋਭ ਤੋਂ ਰਹਿਤ—
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਰਸਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਃ ਕृष੍ਣਮਂਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਵਰਃ । ਕृष੍ਣਮਂਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਂਤ੍ਰਭਕ੍ਤਃ ਸਦਾ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਰਸ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ—
ਸਦ੍ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸਕੋਨਿਤ੍ਯਂ ਸਦਾਚਾਰਨਿਯੋਜਕਃ । ਸਂਪ੍ਰਦਾਯੀ ਕृਪਾਪੂਰ੍ਣੋ ਵਿਰਾਗੀ ਗੁਰੁਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਸੱਚੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੈ, ਵੈਰਾਗੀ ਹੈ—ਇਹ ਗੁਰੂ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮਾਦਿਗੁਣਃ ਪ੍ਰਾਯਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੁਰ੍ਗੁਰੁਪਾਦਯੋਃ । ਗੁਰੌ ਨਿਤਾਂਤਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸ਼ਿष੍ਯ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ।
ਯਤ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸੇਵਨਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਭਾਗਵਤੋ ਭਵੇਤ੍ । ਸ ਮੋਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੈਰ੍ਵੇਦਵੇਦਾਂਗਵੇਦਿਭਿਃ
ਉਸ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਸੇਵਾ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਭਗਤ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਮੁਕਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ, ਜੋ ਵੇਦ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸ੍ਵਗੁਰੋਃ ਪਾਦੌ ਨਿਜਵृਤ੍ਤਂ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ । ਸ ਸਂਦੇਹਾਨਪਾਕृਤ੍ਯ ਬੋਧਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਦੱਸਦਾ ਹੈ; ਗੁਰੂ, ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਪਾਦਪ੍ਰਣਤਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੁਂ ਨਿਜਪਾਦਯੋਃ । ਅਤਿਹृष੍ਟਮਨਾਃ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਮਨੁਮਧ੍ਯਾਪਯੇਤ੍ਪਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਚੇਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ, ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀ ਮਨੋਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਵੇ।
ਚਂਦਨੇਨ ਮृਦਾ ਵਾਪਿ ਵਿਲਿਖੇਦ੍ਬਾਹੁਮੂਲਯੋਃ । ਵਾਮਦਕ੍ਸ਼ਿਣਯੋਰ੍ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰੇ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗੁਰੂ ਚੇਲੇ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਮੂਲ 'ਤੇ ਚੰਦਨ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਚੱਕਰ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਗਾਏ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਮ ਹੈ।
ਊਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਪੁਂਡ੍ਰਂ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਭਾਲਾਦਿषੁ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਤਤੋਮਂਤ੍ਰਦ੍ਵਯਂ ਤਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਕਰ੍ਣੇ ਵਿਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਫਿਰ, ਗੁਰੂ ਚੇਲੇ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਹੋਰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਉੱਪਰਲਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਗਾਏ; ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦੋ ਮੰਤਰ ਚੇਲੇ ਦੇ ਸੱਜੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਏ।
ਮਂਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਚ ਵਦੇਤ੍ਤਸ੍ਮੈ ਯਥਾਵਦਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਦਾਸਸ਼ਬ੍ਦਯੁਤਂ ਨਾਮ ਧਾਰ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਗੁਰੂ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਦਾ ਅਰਥ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਅਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਮਝਾਏ; ਚੇਲੇ ਨੂੰ 'ਦਾਸ' ਸ਼ਬਦ ਵਾਲਾ ਨਾਮ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।