ਨ੍ਯਾਸਪੂਰ੍ਵਵਿਧਾਨੇਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਹਰਿਤੁष੍ਟਯੇ । ਅਤਏਵਾਸ੍ਯ ਮਂਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨ੍ਯਾਸਾਦ੍ਯਨ੍ਯੇ ਵਦਂਤਿ ਚ
ਨਿਆਸ ਦੇ ਪੂਰਵ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਇਹ ਹਰੀ ਜੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਇਸ ਮੰਤਰ ਲਈ ਨਿਆਸ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਕृਦੁਚ੍ਚਾਰਣਾਦੇਵ ਕृਤਕृਤ੍ਯਤ੍ਵਦਾਯਿਨਃ । ਤਥਾਪਿ ਦਸ਼ਧਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਪਾਦ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ ਵੀ ਇਹ ਮੰਤਰ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਜਪ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਸ ਵਾਰੀ ਇਸ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਥ ਧ੍ਯਾਨਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਂਤ੍ਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਪੀਤਾਂਬਰਂ ਘਨਸ਼੍ਯਾਮਂ ਦ੍ਵਿਭੁਜਂ ਵਨਮਾਲਿਨਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸ ਮੰਤਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਉੱਚ ਜਾਤਿ ਵਾਲੇ: ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਘਣ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗੂੰ ਸ਼ਿਆਮ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ।
ਬਰ੍ਹਿਬਰ੍ਹਕृਤੋਤ੍ਤਂਸਂ ਸ਼ਸ਼ਿਕੋਟਿਨਿਭਾਨਨਮ੍ । ਘੂਰ੍ਣਾਯਮਾਨਨਯਨਂ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰਾਵਤਂਸਿਨਮ੍
ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਪੱਗ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਚੰਨ ਦੀ ਗੋਲਾਈ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ, ਘੁੰਮਦੇ ਨੈਣ, ਕੰਨ ਵਿਚ ਕਰਣਿਕਾਰ ਫੁੱਲ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਅਭਿਤਸ਼੍ਚਂਦਨੇਨਾਥ ਮਧ੍ਯੇ ਕੁਂਕੁਮਬਿਂਦੁਨਾ । ਰਚਿਤਂ ਤਿਲਕਂ ਭਾਲੇ ਬਿਭ੍ਰਤਂ ਮਂਡਲਾਕृਤਿਮ੍
ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੱਥੇ ਵਿਚ ਕੇਂਦਰ ਤੇ ਕੇਸਰ ਦੇ ਬਿੰਦ ਨਾਲ ਤਿਲਕ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਗੋਲ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ।
ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਕੁਂਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ । ਘਰ੍ਮਾਮ੍ਬੁਕਣਿਕਾਰਾਜਦ੍ਦਰ੍ਪਣਾਭਕਪੋਲਕਮ੍
ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੌਣਕ ਵਾਲਾ, ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਸੀਨੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਗਲਾਸ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਗਲ।
ਪ੍ਰਿਯਾਸ੍ਯ ਨ੍ਯਸ੍ਤਨਯਨਂ ਲੀਲਾਪਾਂਗੋਨ੍ਨਤਭ੍ਰੁਵਮ੍ । ਅਗ੍ਰਭਾਗਨ੍ਯਸ੍ਤਮੁਕ੍ਤਾ ਵਿਸ੍ਫੁਰਤ੍ਪ੍ਰੋਚ੍ਚਨਾਸਿਕਮ੍
ਅਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਵੱਲ ਨੈਣ ਟਿਕਾਏ ਹੋਏ, ਖੇਡਦੇ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ ਭੰਵੀਂ ਉਠੀ ਭੌਂ, ਨੱਕ ਦੇ ਅੱਗੇ ਮੋਤੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਉਭਰੀ ਨੱਕ।
ਦਸ਼ਨਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਯਾ ਰਾਜਤ੍ਪਕ੍ਵਬਿਂਬਫਲਾਧਰਮ੍ । ਕੇਯੂਰਾਂਗਦਸਦ੍ਰਤ੍ਨਮੁਦ੍ਰਿਕਾਭਿਰ੍ਲਸਤ੍ਕਰਮ੍
ਪੱਕੇ ਬਿੰਬ ਫਲ ਵਰਗੇ ਹੋਠ, ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਕੇਯੂਰ, ਅੰਗਦ, ਕੀਮਤੀ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਤੇ ਰਤਨ ਸਜਾਏ ਹੋਏ।
ਬਿਭ੍ਰਤਂ ਮੁਰਲਦ੍ਯਂ ਵਾਮੇ ਪਾਣੌ ਪਦ੍ਮਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਕਾਂਚੀਦਾਮਸ੍ਫੁਰਨ੍ਮਧ੍ਯਂ ਨੂਪੁਰਾਭ੍ਯਾਂ ਲਸਤ੍ਪਦਮ੍
ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਮੁਰਲੀ ਤੇ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਮਰ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕਾਂਸੀ ਦੀ ਲੜੀ, ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨੂਪੁਰ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਪੈਰ।
ਰਤਿਕੇਲਿਰਸਾਵੇਸ਼ ਚਪਲਂ ਚਪਲੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਹਸਂਤਂ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਹਾਸਯਂਤਂ ਚ ਤਾਂ ਮੁਹੁਃ
ਰਤੀ ਦੇ ਖੇਡ ਦੇ ਰਸ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਚਲਾਕ ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਨੈਣ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨਾਲ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਹਸਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ।
ਇਤ੍ਥਂ ਕਲ੍ਪਤਰੋਰ੍ਮੂਲੇ ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨੋਪਰਿ । ਵृਂਦਾਰਣ੍ਯੇ ਸ੍ਮਰੇਤ੍ਕृष੍ਣਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ 'ਤੇ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਧਿਕਾਂ ਚ ਸ੍ਮਰੇਤ੍ਤਤਃ । ਨੀਲਚੋਲਕਸਂਵੀਤਾਂ ਤਪ੍ਤਹੇਮਸਮਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਖੜ੍ਹੀ ਰਾਧਿਕਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ।
ਪਟ੍ਟਾਂਚਲੇਨਾਵृਤਾਰ੍ਦ੍ਧ ਸੁਸ੍ਮੇਰਾਨਨਪਂਕਜਾਮ੍ । ਕਾਂਤਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਨ੍ਯਸ੍ਤਨੇਤ੍ਰਾਂ ਚਕੋਰੀ ਚਂਚਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਸਰੀਰ ਰੇਸ਼ਮੀ ਦੁਪੱਟੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮੁਖ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹੈ ਜਿਸ 'ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਚਕੋਰੀ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਚਲਾਕ ਹਨ।
ਅਂਗੁष੍ਠਤਰ੍ਜਨੀਭ੍ਯਾਂ ਚ ਨਿਜਕਾਂਤਮੁਖਾਂਬੁਜੇ । ਅਰ੍ਪਯਂਤੀਂ ਪੂਗਫਲਂ ਪਰ੍ਣਚੂਰ੍ਣਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਅੰਗੂਠੀ ਤੇ ਤਰਜਨੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਸੁਪਾਰੀ ਦਾ ਫਲ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਚੂਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਭੇਟ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।
ਮੁਕ੍ਤਾਹਾਰਸ੍ਫੁਰਚ੍ਚਾਰੁ ਪੀਨੋਨ੍ਨਤਪਯੋਧਰਾਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੀਣਮਧ੍ਯਾਂ ਪृਥੁਸ਼੍ਰੋਣੀਂ ਕਿਂਕਿਣੀਜਾਲਮਂਡਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਤੇ ਉਭਰੀਆਂ ਹਨ, ਕਮਰ ਪਤਲੀ ਹੈ, ਨਿੱਘਾ ਹਿਪ ਹੈ, ਤੇ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਰਤ੍ਨਤਾਟਂਕਕੇਯੂਰਮੁਦ੍ਰਾ ਵਲਯਧਾਰਿਣੀਮ੍ । ਰਣਤ੍ਕਟਕਮਂਜੀਰ ਰਤ੍ਨਪਾਦਾਂਗੁਲੀਯਕਾਮ੍
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਕੰਡੇ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਤੇ ਚੂੜੀਆਂ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ 'ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਹਨ।
ਲਾਵਣ੍ਯਸਾਰਮੁਗ੍ਧਾਂਗੀਂ ਸਰ੍ਵਾਵਯਵਸੁਂਦਰੀਮ੍ । ਆਨਂਦਰਸਸਂਮਗ੍ਨਾਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਂ ਨਵਯੌਵਨਾਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੋਹਣੇਪਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਹਰ ਅੰਗ ਮਨਮੋਹਣ ਹੈ, ਆਨੰਦ ਦੇ ਰਸ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਚਿਰ-ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਤੇ ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਸਖ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਤਤ੍ਸਮਾਨਵਯੋਗੁਣਾਃ । ਤਤ੍ਸੇਵਨਪਰਾਭਾਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਮਰਵ੍ਯਜਨਾਦਿਭਿਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਵੀ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀਆਂ ਹਨ, ਚਮਰ, ਪੰਖਾ ਆਦਿ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ।
ਅਥ ਤੁਭ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਂਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ । ਬਹਿਰਂਗੈਃ ਪ੍ਰਪਂਚਸ੍ਯ ਸ੍ਵਾਂਸ਼ੈਰ੍ਮਾਯਾਦਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਅਰਥ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਸੁਣੋ ਨਾਰਦ। ਉਸ ਦੇ ਬਾਹਰੀ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ, ਮਾਇਆ ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਅਂਤਰਂਗੈਸ੍ਤਥਾ ਨਿਤ੍ਯਵਿਭੂਤੈਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚਿਦਾਦਿਭਿਃ । ਗੋਪਨਾਦੁਚ੍ਯਤੇ ਗੋਪੀ ਰਾਧਿਕਾ ਕृष੍ਣਵਲ੍ਲਭਾ । ਦੇਵੀ ਕृष੍ਣਮਯੀ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਰਾਧਿਕਾ ਪਰਦੇਵਤਾ
ਅੰਦਰੂਨੀ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੁਣਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਚੇਤਨਾ ਆਦਿ, ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਗੋਪੀ, ਰਾਧਿਕਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੇਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ-ਮਈ ਹੈ, ਰਾਧਿਕਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਵਰੂਪਾ ਸਾ ਕृष੍ਣਾਹ੍ਲਾਦਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ । ਤਤਃ ਸਾ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਹ੍ਲਾਦਿਨੀਤਿ ਮਨੀषਿਭਿਃ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਲਕਸ਼ਮੀਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸੁਖ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਿਆਨੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹਲਾਦਿਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਕਲਾਕੋਟਿਕੋਟ੍ਯਂਸ਼ ਦੁਰ੍ਗਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਿਗੁਣਾਤ੍ਮਿਕਾਃ । ਸਾ ਤੁ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਕृष੍ਣੋ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਅਣਗਣੇ ਹਿੱਸੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਰਗਾ ਆਦਿ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਰਾਇਣ, ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਨੈਤਯੋਰ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਭੇਦਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪੋऽਪਿ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਇਯਂ ਦੁਰ੍ਗਾ ਹਰੀ ਰੁਦ੍ਰਃ ਕृष੍ਣਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਇਯਂ ਸ਼ਚੀ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਤਾ ਭੀ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ। ਇਹ ਦੁਰਗਾ, ਹਰੀ, ਰੁਦ੍ਰ ਹੈ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸ਼ਕ੍ਰ ਹੈ, ਇਹ ਸ਼ਚੀ ਹੈ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਯਂ ਹਰਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਧੂਮੋਰ੍ਣਾਸੌ ਯਮੋ ਹਰਿਃ । ਬਹੁਨਾ ਕਿਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਿਨਾ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਨ ਕਿਂਚਨ
ਉਹ ਸਾਵਿਤਰੀ ਹੈ, ਹਰੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ; ਉਹ ਧੂਮੋਰਨਾ ਹੈ, ਯਮ ਹਰੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਚਿਦਚਿਲ੍ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਧਾਕृष੍ਣਮਯਂ ਜਗਤ੍ । ਇਤ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਯੋਰੇਵ ਵਿਭੂਤਿਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਨਾਰਦ
ਜਗਤ ਦਾ ਹਰ ਚੇਤਨ ਤੇ ਅਚੇਤਨ ਰੂਪ, ਰਾਧਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਵਿੱਥਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਹੀ ਹਨ, ਨਾਰਦ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਮਯਾ ਵਕ੍ਤੁਂ ਵਰ੍षਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰਪਿ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਪृਥਿਵੀ ਮਾਨ੍ਯਾ ਜਂਬੂਦ੍ਵੀਪਂ ਤਤੋਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਸਾਲ ਲੱਗ ਜਾਣ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਭਾਰਤਂ ਵਰ੍षਂ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਮਥੁਰਾਪੁਰੀ । ਤਤ੍ਰ ਵृਂਦਾਵਨਂ ਨਾਮ ਤਤ੍ਰ ਗੋਪੀਕਦਂਬਕਮ੍
ਉਸ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ। ਉਥੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਹੈ, ਤੇ ਉਥੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਰਾਧਾਸਖੀਵਰ੍ਗਸ੍ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਰਾਧਿਕਾ ਵਰਾ । ਸਾਂਨਿਧ੍ਯਾਧਿਕ੍ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਆਧਿਕ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਥੋਤ੍ਤਰਮ੍
ਉਥੇ ਰਾਧਾ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹੈ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਧਿਕਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪृਥਿਵੀ ਪ੍ਰਭृਤੀਨਾਂ ਤੁ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦਿਹੋਦਿਤਮ੍ । ਸੈषਾ ਹਿ ਰਾਧਿਕਾ ਗੋਪੀ ਜਨਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਖੀਗਣਃ
ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰਾਧਿਕਾ ਗੋਪੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਤਰ ਮੰਡਲੀ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਖੀਸਮੂਹਸ੍ਯ ਵਲ੍ਲਭੌ ਪ੍ਰਾਣਨਾਯਕੌ । ਰਾਧਾਕृष੍ਣੌ ਤਯੋਃ ਪਾਦਾਃ ਸ਼ਰਣਂ ਸ੍ਯਾਦਿਹਾਸ਼੍ਰਯੇ
ਉਸ ਮਿੱਤਰ ਮੰਡਲੀ ਦੇ ਦੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਨੇਤਾ ਰਾਧਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਹੀ ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।